Leo Esaki

Leo Esaki

Biografía
Nacemento	12 de marzo de 1925 (100 anos) Takaida, Xapón
Residencia	Xapón
Educación	Universidade de Tokyo Universidade de Kyoto Instituto Terciario
Actividade
Campo de traballo	Física
Ocupación	físico
Empregador	Universidade de Kyoto Universidade Kwansei Gakuin Kawaniši Kikai Seisakušo Sony Escola de Farmacia de Yokohama Instituto de Tecnoloxía de Shibaura Universidade de Tsukuba IBM Thomas J. Watson Research Center
Membro de	Academia de Ciencias de Rusia (membro estranxeiro) (1994–) Academia Nacional de Enxeñaría (1977–) Academia Naciona de Ciencias dos Estados Unidos (asociado estranxeiro da Academia Nacional de Ciencias) (1976–) Academia do Xapón (1975–) Academia das Artes e das Ciencias dos Estados Unidos (1974–) Accademia Nazionale delle Scienze detta dei XL Sociedade Filosófica Estadounidense
Interesado en	Física
Premios
(1998)  Premio Xapón (1998)  Gran Cordón da Orde do Sol Nacente (1991)  Medalla de honra IEEE (1989)  Prêmio Harold Pender (pt) (1985)  Prêmio James C. McGroddy para Novos Materiais (pt) (1974)  Persoa de Mérito Cultural (1974)  Orde da Cultura (1973)  Premio Nobel de Física (1967)  IBM Fellow (pt) (5 de xullo de 1965)  Japan Academy Prize (en) (1961)  Premio Conmemorativo IEEE Morris N. Liebmann (1961)  Medalla Stuart Ballantine (1960)  Membro da Sociedade Estadounidense de Física (1959)  Premio Asahi (1959)  Premio Memorial Nishina
Descrito pola fonte	Grande Enciclopedia Soviética 1969-1978, (sec:Эсаки Лео) Fiziki, (p.312)

Leo Esaki (en xaponés: 江崎 玲於奈, Esaki Reona), nado en Osaca o 12 de marzo de 1925, é un físico xaponés galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1973.

Traxectoria

Estudou física na Universidade de Tokyo, licenciándose en 1947 e doutorándose en 1959. Tras traballar como investigador na empresa Sony, en 1960 trasladouse aos Estados Unidos onde foi contratado no centro de investigación da empresa IBM Thomas J. Watson Research Center.

Investigacións científicas

Interesado na mecánica cuántica realizou investigacións ao redor do efecto túnel sobre os semicondutores e superconductores, explicando o efecto do díodo de Esaki polo cal estudou o paso de electróns a través dunha barreira sólida sen deixar ningún rastro, reagrupándose despois na súa formación inicial. Esta teoría ten aplicacións actuais en electrónica, medicina e astronáutica.

No ano 1973 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con Ivar Giaever e Brian David Josephson, polos experimentos ao redor de semicondutores e supercondutores.

Véxase tamén

Ligazóns externas

• Páxina do Instituto Nobel, Premio Nobel de Física 1973 (en inglés)