Graham Hill

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Graham Hill
HillGraham1969Aug.jpg
Carreira na Fórmula 1
Nacionalidade Flag of the United Kingdom.svg Británico
Anos en activo 1958 - 1975
Escudería(s) Lotus, BRM, Brabham, Hill
Grandes Premios disputados 179
Campionatos 2 (1962, 1968)
Vitorias 14
Podios 36
Pole positions 13
Voltas rápidas 10
Primeiro GP Gran Premio de Mónaco de 1958
Primeira vitoria Gran Premio de Holanda de 1962
Derradeira vitoria Gran Premio de Mónaco de 1969
Derradeiro GP Gran Premio de Mónaco de 1975

Norman Graham Hill, OBE[1] nado en Hampstead (Londres) o 15 de febreiro de 1929 e finado preto de Arkley o 29 de novembro de 1975, foi un piloto inglés, dúas veces campión mundial da Fórmula 1 (1962 e 1968).

É o único piloto en gañar a tripla coroa do automobilismo, as 24 Horas de Le Mans, Indianápolis 500 e, ou ben o Gran Premio de Mónaco ou o campionato mundial de pilotos de Fórmula 1.[2][3] Tamén apareceu na televisión na década de 1970 nunha variedade de programas non deportivos, incluíndo xogos de panel. Gustáballe a pintura no seu tempo libre.

Hill e o seu fillo Damon son a única parella de pai e fillo na que ambos gañaron o Campionato Mundial de fórmula 1. O neto de Hill Josh, fillo de Damon, tamén participou en carreiras ata que se retirou da Fórmula Tres en 2013 á idade de 22 anos.

Primeiros anos[editar | editar a fonte]

Nado en Hampstead, Londres, Hill asistiu á Hendon Technical College e uniuse a Smiths Instruments como aprendiz de enxeñeiro antes de ser recrutado na Royal Navy, no cruceiro lixeiro HMS Swiftsure , chegando ao rango de suboficial. Logo de saír da Mariña, volveu a Smiths Instruments.[4]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Debutou na F1 aos 29 anos, idade á que hoxe en día os pilotos xa pensan na retirada, pero é que Hill non aprobou o exame de conducir ata que cumpriu 24 anos, e mesmo describiu o seu primeiro coche como "Un desastre. Un piloto en ciernes debería posuír un automóbil deste tipo, xa que ensina delicadeza, equilibrio e anticipación, sobre todo isto último, creo!" Interesarase nas motocicletas, pero en 1954 viu un anuncio para o Universal Motor Racing Club en Brands Hatch ofrecendo voltas por 5 chelines. Fixo o seu debut nun Cooper 500 de Fórmula 3 e comprometeuse a competir a partir de entón. Hill uniuse a Team Lotus como mecánico pouco despois, pero rápidamente buscou sitio como piloto. A presenza de Lotus na Fórmula Un permitiulle facer a súa debut no Gran Premio de Mónaco de 1958, retirándose cunha rotura do palier.

En 1960, Hill uniuse a BRM, e gañou o campionato do mundo con eles en 1962. Hill tamén formou parte da chamada 'invasión británica' de pilotos e autos nas 500 Millas de Indianápolis, a mediados da década de 1960, triunfando alí en 1966 nun Lola - Ford.

En 1967, de volta en Lotus, axudou a desenvolver o Lotus 49 co novo motor Cosworth-V8. Despois de que os seus compañeiros de equipo Jim Clark e Mike Spence morreran a principios de 1968, Hill lideró o equipo e gañou o seu segundo campionato mundial en 1968. O Lotus tiña unha reputación de ser moi fráxil e perigoso nese momento, especialmente coas novas axudas aerodinámicas que causaron choques similares ao de Hill e Jochen Rindt no Gran Premio de España de 1969. Nun accidente no Gran Premio dos Estados Unidos de 1969 en Watkins Glen rompeu ambas pernas e interrompeu a súa carreira. Cando se lle preguntou pouco despois do accidente, se quería transmitirlle unha mensaxe á súa esposa, Hill respondeulle: "Só dille que non podereir bailar durante dúas semanas".[5]

Logo de recuperarse Hill seguiu correndo na F1 durante varios anos máis, pero nunca máis co mesmo nivel de éxito. Colin Chapman, crendo que Hill estaba acabado, colocouno no equipo de Rob Walker durante 1970, endulzando o trato cun dos novos coches [[Lotus 72]). Aínda que Hill anotou puntos en 1970 comezou a tempada lonxe de encaixar completamente e o 72 non se desenvolveu completamente ata finais da tempada. Hill fichou por Brabham para 1971-1972. A súa última vitoria na Fórmula Un fora de campionato foi no International Trophy en Silverstone en 1971 co Brabham "lobster claw" (pinza de lagosta). O equipo estaba en cambios continuos logo das retiradas de Sir Jack Brabham e a venda de Ron Tauranac a Bernie Ecclestone e Hill non permaneceu no equipo.

Hill fíxose famoso durante a última parte da súa carreira polo seu enxeño e converteuse nunha personalidade popular, foi un invitado regular na televisión e escribiu unha notable autobiografía franca e enxeñosa, Life at the Limit,[6] ao recuperarse do seu accidente de 1969. Hill tamén foi irreverentemente inmortalizado nun episodio de Monty Python ("It's the Arts (ou: Intermission)" sketch chamado "Historical Impersonations"), no cal un Gumby aparece preguntando para "ver a personificación de Juan o Bautista de Graham Hill." A cabeza de Xoán o Bautista aparece (cun bigote alargado estilo Hill) nun prato de prata, que corre ao redor do chan facendo ruído, putt-putt, como un motor de carreiras.

Hill na carreira de Campións de 1971

Hill participou en catro películas entre 1966 e 1974, incluíndo aparicións en Grand Prix e Caravan to Vaccarès, no cal aparece como piloto de helicóptero.[7]


Morte[editar | editar a fonte]

Hill morreu aos 46 anos cando o avión bimotor de seis prazas Piper Aztec que pilotaba estrelouse e incendiouse en condicións de néboa pola noite preto do campo de golf de Arkley no norte de Londres. Hill, Tony Brise, e outros catro membros do equipo de carreiras de Hill regresaban das probas no Circuíto de Paul Ricard en Francia e debían aterrar en Elstree Airfield. Os seis morreron.[8][9][10]

Resultados das carreiras[editar | editar a fonte]

Resultados do Campionato Mundial de Fórmula 1[editar | editar a fonte]

Carreiras en letra grosa indican pole position.

Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Pos Pts.
1958 Team Lotus Lotus 12 Climax L4 ARX
MON
Ret
HOL
Ret
500
NC 0
Lotus 16 Climax L4 BEL
Ret
FRA
Ret
RU
Ret
ALE
Ret*[11]
POR
Ret
ITA
6
MAR
16
1959 Team Lotus Lotus 16 Climax L4 MON
Ret
500
HOL
7
FRA
Ret
RU
9
ALE
Ret
POR
Ret
ITA
Ret
USA
NC 0
1960 Owen Racing Organisation BRM P25 BRM L4 ARX
Ret
15º 4
BRM P48 BRM L4 MON
7
500
HOL
3
BEL
Ret
FRA
Ret
RU
Ret
POR
Ret
ITA
USA
Ret
1961 Owen Racing Organisation BRM P48/57 Climax L4 MON
Ret
HOL
8
BEL
Ret
FRA
6
RU
Ret
ALE
Ret
ITA
Ret
USA
5
16º 3
1962 Owen Racing Organisation BRM P57 BRM V8 HOL
1
MON
6
BEL
2
FRA
9
RU
4
ALE
1
ITA
1
USA
2
RSA
1
42 (52)
1963 Owen Racing Organisation BRM P57 BRM V8 MON
1
BEL
Ret
HOL
Ret
RU
3
ALE
Ret
USA
1
MEX
4
RSA
3
29
BRM P61 BRM V8 FRA
3
ITA
16
1964 Owen Racing Organisation BRM P261 BRM V8 MON
1
HOL
4
BEL
5
FRA
2
RU
2
ALE
2
AUT
Ret
ITA
Ret
USA
1
MEX
11
39 (41)
1965 Owen Racing Organisation BRM P261 BRM V8 RSA
3
MON
1
BEL
5
FRA
5
RU
2
HOL
4
ALE
2
ITA
2
USA
1
MEX
Ret
40 (47)
1966 Owen Racing Organisation BRM P261 BRM V8 MON
3
BEL
Ret
FRA
Ret
RU
3
HOL
2
ALE
4
17
BRM P83 BRM H16 ITA
Ret
USA
Ret
MEX
Ret
1967 Team Lotus Lotus 43 BRM H16 RSA
Ret
15
Lotus 33 BRM V8 MON
2
Lotus 49 Ford V8 HOL
Ret
BEL
Ret
FRA
Ret
RU
Ret
ALE
Ret
CAN
4
ITA
Ret
USA
2
MEX
Ret
1968 Team Lotus Lotus 49 Ford V8 RSA
2
48
Gold Leaf Team Lotus Lotus 49 Ford V8 ESP
1
Lotus 49B Ford V8 MON
1
BEL
Ret
HOL
9
FRA
Ret
RU
Ret
ALE
2
ITA
Ret
CAN
4
USA
2
MEX
1
1969 Gold Leaf Team Lotus Lotus 49B Ford V8 RSA
2
ESP
Ret
MON
1
HOL
7
FRA
6
RU
7
ALE
4
ITA
9
CAN
Ret
USA
Ret
MEX
19
1970 Rob Walker Racing Team Lotus 49C Ford V8 RSA
6
ESP
4
13º 7
Brooke Bond Oxo Racing - Rob Walker Lotus 49C Ford V8 MON
5
BEL
Ret
HOL
NC
FRA
10
RU
6
ALE
Ret
AUT
Lotus 72C Ford V8 ITA
NTS
CAN
NC
USA
Ret
MEX
Ret
1971 Motor Racing Developments Brabham BT33 Ford V8 RSA
9
21º 2
Brabham BT34 Ford V8 ESP
Ret
MON
Ret
HOL
10
FRA
Ret
RU
Ret
ALE
9
AUT
5
ITA
Ret
CAN
Ret
USA
7
1972 Motor Racing Developments Brabham BT33 Ford V8 ARX
Ret
RSA
6
15º 4
Brabham BT37 Ford V8 ESP
10
MON
12
BEL
Ret
FRA
10
RU
Ret
ALE
6
AUT
Ret
ITA
5
CAN
8
USA
11
1973 Embassy Racing Shadow DN1 Ford V8 ARX
BRA
RSA
ESP
Ret
BEL
9
MON
Ret
SUE
Ret
FRA
10
RU
Ret
HOL
NC
ALE
13
AUT
Ret
ITA
14
CAN
16
USA
13
NC 0
1974 Embassy Racing with Graham Hill Lola T370 Ford V8 ARX
Ret
BRA
11
RSA
12
ESP
Ret
BEL
8
MON
7
SUE
6
HOL
Ret
FRA
13
RU
13
ALE
9
AUT
12
ITA
8
CAN
14
USA
8
18º 1
1975 Embassy Racing with Graham Hill Lola T371 Ford V8 ARX
10
BRA
12
RSA
NSC
ESP
NC 0
Hill GH1 Ford V8 MON
NSC
BEL
SUE
HOL
FRA
RU
ALE
AUT
ITA
USA

Resultados nas 24 Horas de Le Mans[editar | editar a fonte]

Ano Equipo Co-Piloto Coche Clase Voltas Pos. na
xeral
Pos. na
clase
1958 Flag of the United Kingdom.svg Team Lotus Flag of the United Kingdom.svg Cliff Allison Flag of the United Kingdom.svg Lotus XV-Climax S 2.0 3 Ret Ret
1959 Flag of the United Kingdom.svg Team Lotus Australia Derek Jolly Flag of the United Kingdom.svg Lotus XV-Climax S 2.0 119 Ret Ret
1960 Alemaña Porsche KG Flag of Sweden.svg Jo Bonnier Alemaña Porsche 718/4 RS S 2.0 191 Ret Ret
1961 Flag of the United States.svg North American Racing Team Flag of the United Kingdom.svg Stirling Moss Italia Ferrari 250 GT SWB GT3.0 121 Ret
(Fuga auga)
1962 Flag of the United Kingdom.svg David Brown Organisation Flag of the United States.svg Richie Ginther Flag of the United Kingdom.svg Aston Martin DP212 Exp 4.0 78 Ret Ret
1963 Flag of the United Kingdom.svg Owen Racing Organisation Flag of the United States.svg Richie Ginther Flag of the United Kingdom.svg Rover-BRM ACO Prize 310 (8º)* (1º)*
1964 Flag of the United Kingdom.svg Maranello Concessionaires Flag of Sweden.svg Jo Bonnier Italia Ferrari 330P P 4.0 344
1965 Flag of the United Kingdom.svg Owen Racing Organisation Flag of the United Kingdom.svg Jackie Stewart Flag of the United Kingdom.svg Rover-BRM P 2.0 284 10º
1966 Flag of the United Kingdom.svg Alan Mann Racing Australia Brian Muir Flag of the United States.svg Ford GT Mk.II P 7.0 110 Ret Ret
1972 Francia Equipe Matra-Simca Shell Francia Henri Pescarolo Francia Matra-Simca MS670 S
3.0
344
  • 1963 Rover-BRM correu polo premio ACO cun coche de turbina de gas cubrindo un mínimo de 3600 km. non clasificaba oficialmente.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Graham Hill (1929 - 1975) - Find A Grave Photos". findagrave.com. Consultado o 28 de xullo de 2016. 
  2. Bette Hill with Neil Ewart (1978). The Other Side of the Hill. Hutchison/Stanley Paul. p. 87. ISBN 0-09-134900-1. 
  3. Oliver Irish (15 de xuño de 2007). "Stick to the day job, Jacques". London: Guardian Unlimited. Consultado o 5 de decembro de 2007. 
  4. Graham Hill at Badgergp. Retrieved 5 de xaneiro de 2015.
  5. Autosport http://forix.autosport.com/noteshow.php?l=0&x=3&r=19690010&i=3591.  Falta o |title= (Axuda)
  6. Hill, Graham (1971). Life At The Limit. London: Pan Books Ltd. ISBN 0-330-02675-5. 
  7. Caravan to Vaccarès: Cast & Crew movies.msn.com. Retrieved on 14 de xullo de 2007.
  8. "Plane crash kills driver Graham Hill". Pittsburgh Press ((Pennsylvania, U.S.)). UPI. 30 de novembro de 1975. p. D-1. 
  9. "Racing mourns death of Graham Hill". Milwaukee Sentinel ((Wisconsin, U.S.)). UPI. 1 de decembro de 1975. p. 5, part 2. 
  10. "After cheating death 20 years, Hill killed in air crash". Daytona Beach Morning Journal ((Florida, U.S.)). Associated Press. 1 de decembro de 1975. p. 1C. 
  11. Hill, participou no Gran Premio de Alemaña de 1958 cun chasis de Fórmula Dous.
Predecesor:
Phil Hill
Campión da Fórmula 1
1962
Sucesor:
Jim Clark
Predecesor:
Denny Hulme
Campión da Fórmula 1
1968
Sucesor:
Jackie Stewart

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Graham Hill