Gran Premio dos Estados Unidos de 1975

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Flag of the United States.svg Gran Premio de Estados Unidos de 1975
Detalles da carreira
Carreira 14 de 14 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1975.
Trazado do circuíto de Watkins Glen
Trazado do circuíto de Watkins Glen
Data 5 de outubro 1975
Nome oficial XVII Gran Premio dos Estados Unidos
Localización Circuíto de Watkins Glen
Watkins Glen, Nova York, Estados Unidos
Percorrido Circuíto permanente
5´435 km
Distancia 59 voltas, 320´670 km
ClimaParcialmente asollado, moi cálido
Pole position
Piloto Austria Niki Lauda Ferrari
Tempo 1:42.003
Volta rápida
Piloto Flag of Brazil.svg Emerson Fittipaldi McLaren-Ford
Tempo 1:43.374 na volta 43
Podio
Primeiro Austria Niki Lauda Ferrari
Segundo Flag of Brazil.svg Emerson Fittipaldi McLaren-Ford
Terceiro Alemaña Jochen Mass McLaren-Ford
Niki Lauda gañou a carreira con Ferrari.

O Gran Premio dos Estados Unidos de 1975 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 5 de outubro de 1975 no circuíto de Watkins Glen. Foi a 14ª carreira da tempada de Fórmula Un de 1975, e o 25º Gran Premio dos Estados Unidos desde o primeiro Gran Premio de América que celebrouse en 1908 e a 18º desde o primeiro Gran Premio dos Estados Unidos en Riverside de 1958.

A carreira foi gañada polo novo campión do mundo, o piloto austríaco Niki Lauda pilotando un Ferrari 312T. Lauda logrou a súa quinta vitoria da tempada por unha marxe de catro segundos sobre o campión do mundo saínte, o brasileiro Emerson Fittipaldi no McLaren M23. O compañeiro de equipo de Fittipaldi o alemán Jochen Mass terminou terceiro. O segundo lugar permitiu a Fittipaldi confirmar a segunda posición no campionato logo dunha longa batalla durante a tempada co piloto arxentino de Brabham Carlos Reutemann, aínda que o equipo McLaren de Fittipaldi caería un punto por baixo do equipo Brabham, que quedou segundo na loita polo campionato de construtores detrás de Ferrari.

Sumario[editar | editar a fonte]

Con oito poles, cinco vitorias, o campionato de pilotos e o campionato de construtores de 1975 no peto, Ferrari só tiña uns poucos asuntos pendentes en Watkins Glen, que foi unha vez máis a última carreira da tempada. Ningún dos coches "vermellos" gañara nunca o Gran Premio dos Estados Unidos. Tampouco ningún piloto gañara a carreira estadounidense no ano en que lograra o título. O campión por primeira vez Niki Lauda tiña algo que dicir sobre destas dúas "estatísticas", e de xeito convincente gañou a pole e a carreira.

Había rumores controvertidos no paddock antes de que empezase sequera a práctica. O Gran Premio de Canadá fora cancelado e os seus organizadores chegaran ao paddock cunha orde xudicial para conxelar o diñeiro do premio mediante disputas legais. Tamén houbo conflitos coa Asociación de Pilotos de Grandes Premios sobre os salarios e os gastos de transferencia. Por outra banda, Lord Alexander Hesketh lucía un amplo slogan na súa camiseta instando aos afeccionados a "Salvar as baleas".

A pista fora modificada para esta carreira ca incorporación da "chicane Scheckter" na parte inferior do outeiro agregando os eses. Logo do accidente mortal de François Cevert alí dous anos antes, a curva considerouse demasiado rápida. Chamouse así polo piloto de Tyrrell que o suxeriu, esperábase que a chicane engadise case cinco segundos nos tempos de volta, facendo inaccesible o 1:38.9 do ano anterior.

Lamentablemente, ao comezar a práctica, a estrela estadounidense en ascenso estaba ausente do circuíto. Mark Donohue resultara mortalmente ferido na práctica para o Gran Premio de Austria e John Watson substituíra Donohue no equipo Penske. Lauda foi o máis rápido desde o principio, mentres os pilotos afacíanse ó novo deseño. Vittorio Brambilla rexistrou o mellor tempo o venres, apenas 0´01 segundos mellor que Lauda, pero o austríaco montou no seu Ferrari de recambio (o seu coche oficial tiña unha vibración no motor) e bateu o tempo do March en case un segundo completo. O sábado, foi Emerson Fittipaldi, quen ocupou brevemente a pole con 1:42.360, pero Lauda respondeu ao seu desafío, poñendo fin á discusión cun 1:42.003. Carlos Reutemann, Jean-Pierre Jarier, Mario Andretti e Brambilla lograron o resto das seis primeiras posicións da grella.

O domingo, asollado e moi cálido, dous coches e un piloto víronse eliminados antes de chegar á grella. O Penske de Watson sufriu problemas eléctricos no quecemento da mañá. Mentres era remolcado, o equipo recuperou o coche de exhibición e preparouno para entrar na carreira. O equipo Williams desapareceu por completo cando o coche de Lella Lombardi tamén tivo unha falla eléctrica, e o seu compañeiro de equipo Jacques Laffite confundiu o quitamanchas do visor cas súas pingas para os ollos. Non foi nada grave, pero non puido participar na carreira. Decidida a converterse na primeira muller piloto en Riverside, Lombardi tratou de entrar no coche do francés, pero non encaixaba.

Tom Pryce no Shadow DN5 durante a carreira.

Lauda liderou desde a saída e a través da nova chicane, seguido por Fittipaldi, Jarier, Brambilla, Reutemann e Andretti. Carlos Pace e Patrick Depailler saíronse xuntos da pista na volta 2 cando Pace tratou de adiantar co seu Brabham ao Tyrrell ao final da recta de atrás. Depailler non o viu, e a colisión deixounos a ambos fora da carreira.

A brecha entre o Ferrari de Lauda e o McLaren de Fittipaldi estableceuse en aproximadamente un segundo. Mass, que marchaba sexto, perdeu de súpeto tres postos con Andretti James Hunt e Ronnie Peterson cando accidentalmente apagou o seu motor. Na seguinte volta, con Jochen Mass agora xusto diante del, Clay Regazzoni rompeu o morro contra a roda traseira do McLaren e perdeu máis dunha volta mentres cambiou un novo. Na volta 10, o motor de Reutemann rompeu e a suspensión dianteira de Andretti cedeu. Isto deixou a Lauda e Fittipaldi doce segundos por diante de Jarier, que estaba cinco segundos por diante do grupo de Hunt, Brambilla, Mass, Peterson e Scheckter.

O compañeiro de Lauda, Regazzoni foi dobrado polos líderes na volta 18, logo da súa longa parada en boxes. Deixou pasar a Lauda, pero fixo todo o posible por conter a Fittipaldi. Regazzoni continuou desacelerando na chicane e ao longo de todo o circuíto, Fittipaldi sacudía o puño e os comisarios axitaron as súas bandeiras azuis durante seis voltas. Cando a bandeira azul converteuse en negra, Regazzoni finalmente permitiu o paso do brasileiro. Fittipaldi estaba agora 15 segundos por detrás de Lauda, Jarier retirouse, Brambilla caeu ao sétimo lugar debido a que zarandeábase a causa da rotura do soporte do asento e unha terrible batalla polo terceiro posto estaba no seu apoxeo entre Hunt, Mass, Peterson e Scheckter. Mass acosou a Hunt durante varias voltas, e foi capaz de adiantalo co Hesketh na volta 33. A falta de nove voltas para o final, Peterson tamén pasou a Hunt, que estaba loitando co seu cambio de marchas e o equilibrio dos freos. Apenas a tres voltas do final, Mass sentiu que os seus freos esvaecían e Peterson cheirou unha oportunidade de podio. Intentouo pasar ao McLaren, pero no intento, fíxolle un plano a seu pneumático dianteiro esquerdo na freada. O punto plano resultante fixo moi difícil a pilotaxe, e o freou o suficientemente para que Hunt recuperara o cuarto lugar na última volta.

Lauda permitiuse diminuír a súa vantaxe a pouco menos de cinco segundos na meta, e saboreou o clímax do seu primeiro Campionato. Dixo que non lle importaban os seus logros estatísticos como ser o primeiro campión do mundo e o primeiro piloto de Ferrari en gañar o Gran Premio de Estados Unidos, pero preocupáballe non cobrar o diñeiro do premio.

Clasificación[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 12 Austria Niki Lauda Ferrari 59 1:42:58.175 1 9
2 1 Flag of Brazil.svg Emerson Fittipaldi McLaren-Ford 59 + 4.943 s 2 6
3 2 Alemaña Jochen Mass McLaren-Ford 59 + 47.637 s 9 4
4 24 Flag of the United Kingdom.svg James Hunt Hesketh-Ford 59 + 49.475 s 15 3
5 5 Flag of Sweden.svg Ronnie Peterson Lotus-Ford 59 + 49.986 s 14 2
6 3 Unión Sudafricana Jody Scheckter Tyrrell-Ford 59 + 50.321 s 10 1
7 9 Italia Vittorio Brambilla March-Ford 59 + 1:44.031 6
8 10 Alemaña Hans Joachim Stuck March-Ford 58 + 1 volta 13
9 28 Flag of the United Kingdom.svg John Watson Penske-Ford 57 + 2 voltas 12
10 30 Flag of Brazil.svg Wilson Fittipaldi Fittipaldi-Ford 55 + 4 voltas 23
NC 16 Flag of the United Kingdom.svg Tom Pryce Shadow-Ford 52 Non clasificado 7
NC 6 Flag of the United Kingdom.svg Brian Henton Lotus-Ford 49 Non clasificado 19
Ret 25 Flag of the United States.svg Brett Lunger Hesketh-Ford 46 Accidente 18
Ret 31 Flag of the Netherlands.svg Roelof Wunderink Ensign-Ford 41 Caixa de cambios 22
WD 11 Suíza Clay Regazzoni Ferrari 28 Bandeira negra 11
Ret 17 Francia Jean-Pierre Jarier Shadow-Ford 19 Rodamento da roda 4
Ret 7 Flag of Argentina.svg Carlos Reutemann Brabham-Ford 9 Motor 3
Ret 27 Flag of the United States.svg Mario Andretti Parnelli-Ford 9 Suspensión 5
Ret 23 Flag of the United Kingdom.svg Tony Brise Hill-Ford 5 Accidente 17
Ret 15 Francia Michel Leclère Tyrrell-Ford 5 Motor 20
Ret 4 Francia Patrick Depailler Tyrrell-Ford 2 Accidente 8
Ret 8 Flag of Brazil.svg Carlos Pace Brabham-Ford 2 Accidente 16
NTS 21 Francia Jacques Laffite Williams-Ford Problemas físicos 21
NTS 20 Italia Lella Lombardi Williams-Ford Encendido 24

Posicións logo da carreira[editar | editar a fonte]

  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación. Só os 6 mellores resultados das primeiras 7 roldas e os 6 mellores resultados das últimas 7 roldas contan para o campionato. Os números sen paréntese son os puntos do campionato, os números entre paréntese son o total de puntos anotados.


Carreira anterior:
Gran Premio de Italia de 1975
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1975
Carreira seguinte:
Gran Premio de Brasil de 1976
Carreira anterior:
Gran Premio dos Estados Unidos de 1974
Gran Premio dos Estados Unidos Carreira seguinte:
Gran Premio dos Estados Unidos de 1976

Notas[editar | editar a fonte]

  1. BBC, This day in history-- 1975: Graham Hill killed in air crash.
  2. Graham Hill, 46, Retired Racer, In Fatal Crash Piloting His Plane. UPI News Service. December 1, 1975 (Monday) New York Times archive
  3. "Motor racing legend Graham Hill killed in a plane crash". The Guardian (London: Guardian Newspapers). 2 December 2008. Consultado o 24 October 2011. 
  4. Bardon, P. "Report on the accident at Arkley Golf Course". AAIB Formal Reports. Air Accidents Investigations Branch. Consultado o 24 October 2011. 

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Doug Nye (1978). The United States Grand Prix and Grand Prize Races, 1908–1977. B. T. Batsford. ISBN 0-7134-1263-1
  • Rob Walker (January, 1976). "17th United States Grand Prix: Ferrari's First World Championship Formula 1 Win In America". Road & Track, 70–73.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]