Gran Premio de Italia de 1975

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Italia Gran Premio de Italia de 1975
Detalles da carreira
Carreira 13 de 14 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1975.
Trazado do circuíto de Monza.
Trazado do circuíto de Monza.
Data 7 de setembro 1975
Nome oficial XLVI Gran Premio d'Italia
Localización Circuíto de Monza, Monza,Italia
Percorrido Percorrido permanente de carreira
5´780 km
Distancia 52 voltas, 300´56 km
Clima Seco e asollado
Pole position
Piloto Austria Niki Lauda Ferrari
Tempo 1:32.24[1]
Volta rápida
Piloto Suíza Clay Regazzoni Ferrari
Tempo 1:33.1[2] na volta 47
Podio
Primeiro Suíza Clay Regazzoni Ferrari
Segundo Flag of Brazil.svg Emerson Fittipaldi McLaren-Ford
Terceiro Austria Niki Lauda Ferrari

O Gran Premio de Italia de 1975 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no Autodromo Nazionale Monza o 7 de setembro de 1975. Foi a décimo terceira proba da tempada de 1975, o 45º Gran Premio de Italia e o 41º que se celebrou en Monza. A carreira celebrouse sobre 52 voltas ao circuíto de cinco quilómetros para unha distancia total de carreira de 300 quilómetros.

A carreira foi gañada polo piloto suízo Clay Regazzoni no seu Ferrari 312T nun día glorioso para a Scuderia Ferrari. Foi a terceira vitoria de Regazzoni, e a quinta vitoria de Ferrari na tempada. Regazzoni sacoulle dezaseis segundos ao McLaren M23 do campión do mundo saínte, o piloto brasileiro Emerson Fittipaldi. Detrás de Fittipaldi quedou o segundo Ferrari do piloto austríaco Niki Lauda. O terceiro posto foi suficiente para que Lauda asegurara o seu primeiro campionato mundial. Os 16´5 puntos de vantaxe de Lauda eran demasiados para que Fittipaldi puidera superalos na rolda final do campionato no GP dos Estados Unidos. Con Regazzoni e Lauda anotando 13 puntos entre ambos, Ferrari tamén conseguiu o campionato de construtores, a súa primeira vitoria desde a tempada 1964.

Resumo da carreira[editar | editar a fonte]

Os afeccionados italianos estaban reunidos á espera de que Ferrari gañara o seu primeiro campionato en 11 anos no seu propio terreo, con moitos austríacos que cruzaron á fronteira para apoiar a Niki Lauda e quedaron encantados cando Ferrari acaparou ambos espazos na primeira fila. Tony Brise encantou ó seu preparador Graham Hill ao obter un lugar na terceira fila.

Lauda só necesitaba terminar quinto ou mellor para ser campión, pero o arxentino Carlos Reutemann e o brasileiro Emerson Fittipaldi necesitaban gañar e que Lauda quedara fóra dos puntos. Fittipaldi, que gañara na Arxentina e Gran Bretaña, era o rival máis forte de Lauda.

O domingo pola mañá houbo un chuvasco e durante algún tempo perigou o futuro da carreira, pero afortunadamente a choiva parou ao redor dunha hora antes do comezo. Clay Regazzoni liderou por diante de Lauda e Jody Scheckter.

Vittorio Brambilla queimou o embrague na primeira volta, mentres que Bob Evans detívose cun fallo nunha buxía do motor. Houbo un accidente na chicane, Scheckter tivo que tomar a estrada de escape que a rodeaba, Jochen Mass golpeou os pianos, danando a suspensión do seu coche. Ronnie Peterson chocou con outro coche, bloqueando o acelerador. Mario Andretti e Rolf Stommelen retiráronse con danos do accidente e Brise trompeou na chicane. Harald Ertl subiuse por encima do coche de Hans-Joachim Stuck, danando o coche.

Logo de seis voltas, Carlos Pace retirouse co acelerador roto, pronto se uniron Hans-Joachim Stuck e Lella Lombardi. Os Ferraris circulaban 1º e 2º con Clay Regazzoni liderando diante de Niki Lauda. Na volta 14, Emerson Fittipaldi pasou a Carlos Reutemann polo terceiro posto, as esperanzas de Reutemann polo campionato terminaron, rematou cuarto na carreira. Malia a ter os Ferrari moi por diante, Fittipaldi non renunciou á persecución, limando unha diferenza de máis de dez segundos. A tan só seis voltas do final, pasou a Lauda .

Mentres tanto, Patrick Depailler pasou a James Hunt para a quinta posición. Hunt, Tom Pryce e Reutemann loitaban entre eles, Pryce pasouno cando Hunt trompeou na volta 27, pero volveulle a ceder a posición logo doutras dez voltas.

Regazzoni chegou primeiro, Lauda foi terceiro e proclamouse campión e Ferrari gañou o campionato por primeira vez desde 1961, diante do seu público.

Clasificación[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 11 Suíza Clay Regazzoni Ferrari 52 1:22:42.6 2 9
2 1 Flag of Brazil.svg Emerson Fittipaldi McLaren-Ford 52 + 16.6 3 6
3 12 Austria Niki Lauda Ferrari 52 + 23.2 1 4
4 7 Flag of Argentina.svg Carlos Reutemann Brabham-Ford 52 + 55.1 7 3
5 24 Flag of the United Kingdom.svg James Hunt Hesketh-Ford 52 + 57.1 8 2
6 16 Flag of the United Kingdom.svg Tom Pryce Shadow-Ford 52 + 1:15.9 14 1
7 4 Francia Patrick Depailler Tyrrell-Ford 51 + 1 volta 12
8 3 Unión Sudafricana Jody Scheckter Tyrrell-Ford 51 + 1 volta 4
9 34 Austria Harald Ertl Hesketh-Ford 51 + 1 volta 17
10 25 Flag of the United States.svg Brett Lunger Hesketh-Ford 50 + 2 voltas 21
11 30 Italia Arturo Merzario Fittipaldi-Ford 48 + 4 voltas 26
12 32 Flag of New Zealand.svg Chris Amon Ensign-Ford 48 + 4 voltas 19
13 6 Flag of the United Kingdom.svg Jim Crawford Lotus-Ford 46 + 6 voltas 25
14 20 Italia Renzo Zorzi Williams-Ford 46 + 6 voltas 22
Ret 17 Francia Jean-Pierre Jarier Shadow-Matra 32 Bomba gasolina 13
Ret 29 Italia Lella Lombardi March-Ford 21 Accidente 24
Ret 10 Alemaña Hans Joachim Stuck March-Ford 15 Accidente 16
Ret 21 Francia Jacques Laffite Williams-Ford 7 Caixa de cambios 18
Ret 8 Flag of Brazil.svg Carlos Pace Brabham-Ford 6 Acelerador 10
Ret 22 Alemaña Rolf Stommelen Hill-Ford 3 Accidente 23
Ret 2 Alemaña Jochen Mass McLaren-Ford 2 Accidente 5
Ret 5 Flag of Sweden.svg Ronnie Peterson Lotus-Ford 1 Motor 11
Ret 23 Flag of the United Kingdom.svg Tony Brise Hill-Ford 1 Accidente 6
Ret 27 Flag of the United States.svg Mario Andretti Parnelli-Ford 1 Accidente 15
Ret 9 Italia Vittorio Brambilla March-Ford 1 Embrague 9
Ret 14 Flag of the United Kingdom.svg Bob Evans BRM 0 Eléctrico 20
NSC 31 Flag of the Netherlands.svg Roelof Wunderink Ensign-Ford
NSC 35 Flag of the United Kingdom.svg Tony Trimmer Maki-Ford

Posicións logo da carreira[editar | editar a fonte]

  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación. Só os 6 mellores resultados das primeiras 7 roldas e os 6 mellores resultados das últimas 7 roldas contan para o campionato. Os números sen paréntese son os puntos do campionato, os números entre paréntese son o total de puntos anotados.


Carreira anterior:
Gran Premio de Austria de 1975
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1975
Carreira seguinte:
Gran Premio dos Estados Unidos de 1975
Carreira anterior:
Gran Premio de Italia de 1974
Gran Premio de Italia Carreira seguinte:
Gran Premio de Italia de 1976

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Lang, Mike (1983). Grand Prix! Vol 3. Haynes Publishing Group. p. 96. ISBN 0-85429-380-9. 
  2. Lang, Mike (1983). Grand Prix! Vol 3. Haynes Publishing Group. p. 98. ISBN 0-85429-380-9. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de "The Official Formula 1 website". Consultado o 2007-06-15.