Tripla coroa do automobilismo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Graham Hill ( foto en 1969 ) é o único piloto que logrou a Tripla Coroa

A Tripla coroa do automobilismo (en inglés Triple Crown of Motorsport) é un logro non oficial, dado á persoa gañadora das tres carreiras de motor máis prestixiosas no mundo das carreiras:[1][2][3][4] 500 Millas de Indianápolis, as 24 Horas de Le Mans e o Gran Premio de Mónaco.

Durante once anos (1950-1960), Mónaco e Indianápolis formaron parte do Campionato do mundo de pilotos da Fiatération Internationale de l'Automobile FIA (agora sinónimo de Fórmula Un) pero en 1961 Indianápolis caeu do Serie do Campionato do Mundo.[5] En 1987 a data da carreira de Mónaco cambiou aproximadamentea dúas semanas máis tarde que os anos anteriores. Desde entón, Mónaco e a carreira de Indianápolis dispútanse o mesmo día facendo imposible que un piloto compitan en ambas as carreiras o mesmo ano.

Graham Hill é o único piloto que completou a Tripla Coroa. 19 pilotos na historia do automobilismo competiron nas tres carreiras da Tripla Coroa e gañaron polo menos un dos eventos.[6] Juan Pablo Montoya e Fernando Alonso son os únicos pilotos activos que gañaron dous dos tres eventos.

Definicións alternativas[editar | editar a fonte]

Incluíndo o Campionato de Pilotos F1[editar | editar a fonte]

Unha definición alternativa, que defende o gañador da Triple Crown Graham Hill e Jacques Villeneuve[7] substitúe ao Gran Premio de Mónaco polo Campionato Mundial da Fórmula 1. Graham Hill é tamén o único piloto que logrou isto, gañando o título de pilotos de F1 en 1962 e 1968.[8][9][10]

Carreiras de resistencia[editar | editar a fonte]

A carreiras de resistencia ten a súa propia Tripla Coroa que ademais de Le Mans engade as 24 Horas de Daytona e as 12 Horas de Sebring. Esta coroa gañárona varios pilotos, a saber: A. J. Foyt, Hans Herrmann, Jackie Oliver, Jacky Ickx, Al Holbert, Hurley Haywood, Mauro Baldi, Andy Wallace, Marco Werner e Timo Bernhard. Moitos pilotos estiveron a punto de gañar a tripla coroa con acabados no segundo lugar no terceiro evento, como Ken Miles (a quen negouselle a vitoria por un tecnicismo nas 24 Horas de Le Mans de 1966) Mario Andretti (Le Mans 1995) e Allan McNish (Daytona 2012).

Carreiras de IndyCar[editar | editar a fonte]

Véxase tamén: Tripla Coroa (IndyCar).

No período 1971-1990, as carreiras de Indy car disputaron a súa propia Tripla Coroa. Entre 1971 e 1980 compoñíase dos tres eventos de 500 millas do calendario: as 500 Millas de Indianápolis, a Pocono 500, e California 500. Al Unser (1978) é o único piloto que gañou as tres na mesma tempada. Ontario Motor Speedway pechou en 1980, e California 500 foi substituído pola Michigan 500. A tripla coroa continuou a través de 1989, despois de que a carreira de Pocono fora interrompida. Ningún piloto gañou os tres eventos durante a década de 1980. A Tripla coroa da IndyCar revivíu en 2013, co formato 1971-80 da Indianapolis 500 (en maio), Pocono IndyCar 400 en xullo), e o MAVTV 500 (en outubro, celebrado en Fontana). Ofrécese un premio de 1 millón de dólares para calquera piloto que gañe as tres carreiras.[11] Para 2014, Pocono volveu a o formato de 500 millas, a carreira de Fontana trasladouse ao final da tempada en agosto e os tres eventos otorgaba puntos dobres para o campionato. Desde o regreso da California 500 baixo a IndyCar, é unha carreira nocturna. En 2015, Fontana trasládase a xullo, mentres que Pocono será a penúltima carreira da tempada en agosto. De todas as variacións da Tripla coroa da IndyCar, só cinco pilotos lograron a fazaña durante a súa carreira, e Al Unser é o único que conseguiuno nunha soa tempada.

Lista de gañadores da tripla coroa[editar | editar a fonte]

Os eventos que compoñen as definicións tradicional (Indy 500 / 24hr de Le Mans / GP de Mónaco) e a alternativa (Indy 500 / 24hr de Le Mans / Campionato Mundial de F1) inclúense a continuación.

Piloto Gañador de Indianápolis Gañador de Le Mans Gañador do GP de Mónaco Campión do Mundo de F1
Reino Unido Graham Hill 1966 1972 1963, 1964, 1965, 1968, 1969 1962, 1968
Os pilotos enumerados a continuación completaron dúas das tres patas para calquera das dúas versións da Tripla Coroa.
Piloto Gañador de Indianápolis Gañador de Le Mans Gañador do GP de Mónaco Campión do Mundo de F1
Italy Tazio Nuvolari 1933 1932
Francia Maurice Trintignant 1954 1955, 1958
Flag of the United Kingdom.svg Mike Hawthorn 1955 1958
Flag of the United States.svg Phil Hill 1958, 1961, 1962 1961
Flag of the United States.svg A. J. Foyt 1961, 1964, 1967, 1977 1967
Flag of New Zealand.svg Bruce McLaren 1966 1962
Flag of the United Kingdom.svg Jim Clark 1965 1963, 1965
Austria Jochen Rindt 1965 1970 1970
Estados Unidos Mario Andretti 1969 1978
Brasil Emerson Fittipaldi 1989, 1993 1972, 1974
Flag of Canada.svg Jacques Villeneuve 1995 1997
Flag of Colombia.svg Juan Pablo Montoya 2000, 2015 2003
España Fernando Alonso 2018, 2019 2006, 2007 2005, 2006

Chave: Os pilotos en activo atopanse en grosa.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Dan Knutson (2003-06-03). "Points Race Stays Tight; Montoya Joins Elite Company With Victory". Arquivado dende o orixinal o 2007-11-06. Consultado o 2007-12-03. 
  2. Henri Boulanger. "Monaco Grand Prix Glitz Draws Rising Stars". IntakeInfo.com. Arquivado dende o orixinal o 2007-12-11. Consultado o 2007-12-05. 
  3. "Why not a Grand Prix in Monte Carlo?". Gale Force of Monaco. Arquivado dende o orixinal o 2006-05-02. Consultado o 2007-03-09. 
  4. "Indy 500, Sunday 27 de maio de 2007". Top Gear Magazine New Car Supplement 2007 (BBC Worldwide). marzo de 2007. p. 30. 
  5. Dan Knutson. "2003 Monaco Grand Prix diary". Arquivado dende o orixinal o 2007-11-06. Consultado o 2006-08-28. 
  6. Masten Gregory: Totally Fearless author Michael J. Cox research (2013)
  7. Alan Baldwin (2017-05-19). "Motor racing - Triple crown: Monaco or F1 championship?". London: Reuters. Consultado o 2018-06-16. 
  8. "Tribute to Graham Hill". lastingtribute.co.uk. Arquivado dende o orixinal o 18 de xaneiro de 2008. Consultado o 2007-12-05. 
  9. Bette Hill with Neil Ewart (1978). The Other Side of the Hill. Hutchison/Stanley Paul. p. 87. ISBN 0-09-134900-1. 
  10. Oliver Irish (2007-06-15). "Stick to the day job, Jacques". London: Guardian Unlimited. Consultado o 2007-12-05. 
  11. "$1 million bonus awaits new Triple Crown winner". IndyCar.com. Consultado o 18 de xaneiro de 2016. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]