Bloque Nacionalista Galego

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Bloque Nacionalista Galego (BNG)
Fronte de partidos políticos de Galiza
Líder	Guillerme Vázquez (Portavoz Nacional) Teresa Táboas (Coordinadora Executiva)
Fundación	1982
Sede	Avda. Rodríguez de Viguri, 16-Baixo, 15703 Santiago de Compostela
Ideoloxía	Socialdemocracia Socialismo Nacionalismo galego Democracia Europeísmo Pacifismo[1]
Representación	12 deputados no Parlamento de Galicia 2 deputados no Congreso dos Deputados 661 concelleiros
Filiación internacional	Alianza Libre Europea
Mocidades	Galiza Nova
Publicación oficial	BE-NE-GÁ ao día
Páxina web	www.bng-galiza.org

O Bloque Nacionalista Galego (BNG) é a principal organización política do nacionalismo galego. Defínese como unha organización de esquerda e nacionalista, e dende o punto de vista organizativo, defínese coma unha fronte de partidos. O BNG ten 9.000 militantes (2009)^[2], concelleiros e alcaldes en diversos concellos de Galiza, deputados no Parlamento de Galicia e no Congreso dos Deputados. Tamén chegou a ter un eurodeputado no Parlamento Europeo.

O Portavoz Nacional é Guillerme Vázquez.

Galiza Nova é a organización xuvenil do Bloque Nacionalista Galego.

Índice 1 Estrutura interna 2 Orixe 3 Historia 4 Evolución do voto 4.1 Eleccións ao Parlamento de Galicia 4.2 Eleccións ao Congreso dos Deputados 4.3 Eleccións ao Parlamento Europeo 4.4 Eleccións municipais 5 Notas 6 Véxase tamén 6.1 Bibliografía 6.2 Ligazóns externas

[editar] Estrutura interna

O nacemento do BNG xorde coa intención de aglutinar no seu interior toda a ampla gama ideolóxica do nacionalismo. Por esta razón, a súa organización é frontista. Dentro del conviven partidos nacionalistas que teñen as súas propias asembleas e os seus propios secretarios xerais. Eis algúns deles:

• Colectivo Socialista
• Esquerda Nacionalista
• Inzar
• Partido Nacionalista Galego-Partido Galeguista
• Unidade Galega (intégrase no BNG en 1994 e en 2003 autodisólvese como partido político, converténdose nunha corrente de opinión)
• Movemento Galego ao Socialismo (escisión do Movemento pola Base que permaneceu no BNG)
• Unión do Povo Galego
• Encontro Irmandiño

[editar] Orixe

Nos anos 60 fúndase a Unión do Povo Galego (UPG) e o Partido Socialista Galego (PSG), partidos nacionalistas de caracter comunista e socialista. No ano 1975 fúndase a Asemblea Nacional-Popular Galega (AN-PG), fronte impulsada pola Unión do Povo Galego coma plataforma de mobilización social e base para o futuro estabelecemento dunha candidatura electoral nacionalista. E no 1977 a UPG e a AN-PG constituíron o Bloque Nacional Popular Galego que concurriu ás eleccións.

En outubro de 1981 celebrouse a primeira convocatoria para elixir o Parlamento de Galicia. Estas eleccións gañounas Alianza Popular e os partidos nacionalistas galegos acadaron un discreto resultado, o BNPG en coalición co PSG conseguíu tres escanos, os seus deputados negáronse a xurar a Constitución Española e á terceira negativa quedaron expulsados do Parlamento. A UPG e a AN-PG acordan a comezos de 1982 reformular o proxecto formando unha fronte nacionalista que abranguese a maior amplitude posible, con diversas tendencias no seu interior. A primeira xuntanza celebrouse o 15 de maio e nela participaron AN-PG, UPG, PSG, GC (OLN), Asamblea de Nacionalistas Galegos, Colectivo Libertario Arco da Vella e independentes de Santiago e A Coruña que subscribiron un chamamento para a unidade do nacionalismo baixo os principios do recoñecemento do carácter plurinacional do Estado e do dereito de autodeterminación, do antiimperialismo, do autogoberno, da autoorganización e do pluralismo e a democracia interna e que levará a constitución dunha Comisión Xestora Nacional de 22 membros na que ademais dos grupos que participaran na xuntanza anterior están a ERGA e independentes de Vigo e o Condado, posteriormente integrouse Avance Nacionalista, formado por independentes da Coruña. No seo da Comisión Xestora, as diferentes forzas presentan as súas alternativas. O PSG dálle grande importancia á unidade do sindicalismo nacionalista e á participación nas institucións. Galicia Ceibe pola contra defende o boicot activo ás eleccións e a ruptura democrática. Avance Nacionalista propón que a nova organización rexeite todas as leis e procure a independencia nacional como única forma de dar sentido á soberanía. Nunha xuntanza celebrada o 27 de xuño apróbanse o programa político da organización, defínese como unha organización nacionalista que non explicita a independencia, aínda que ve a creación dun Estado propio como algo preciso; a nova organización debe buscar a compatibilidade da vía institucional coa mobilización social na defensa dos intereses nacionais e populares. En posteriores xuntanzas establécense asembleas territoriais na que se discuties o documento aprobado antes da celebración da Asemblea fundacional. O 11 de xullo a Asemblea de Nacionalistas Galegos decide retirse da Comisión Xestora por considerar que a nova fronte estaba ao servizo dos partidos e pola falta dun programa político mínimo, con todo os seus militantes continuaron a traballar a título individual na creación da nova organizacion.

[editar] Historia

O 25 e 26 de setembro de 1982 ten lugar na Coruña a Asemblea fundacional da nova fronte previa desaparición do BNPG, esta nova forza preténdese interclasista, polo que se rexeita a que o seu obxectivo final sexa unha sociedade socialista e a adopción da bandeira vermella e se asume a de Galicia coa estrela dos cinco cabos, o nome que resulta elixido para a nova organización é o de Bloque Nacionalista Galego, agrupando á AN-PG (que deixará de actuar tras esta Asemblea), á UPG, ao PSG e a outros colectivos independentes xa que Galicia Ceibe decide deixar a organización ao decidirse na Asemblea Constituínte que o BNG participe nas eleccións e o Colectivo Arco da Vella tamén a abandona por non estar conforme co nome elixido. Nas eleccións xerais de 1982 a coalición Bloque-PSG tivo 38.522 votos, estes resultados electorais levaron a un debate interno o seo do PSG, o que leva a celebración dun Congreso extraordinario en xaneiro de 1983 no que se decide abandonar o BNG, mais un nutrido grupo de militantes do PSG segue no BNG co nome de Colectivo Socialista. O PSG fusionaríase con Esquerda Galega.

Nas eleccións autonomicas de 1985 o BNG só acada un escano mentres que Coalición Galega consegue 11 escanos, e o Partido Socialista Galego-Esquerda Galega gaña 3 escanos. As eleccións volveas gañar Alianza Popular baixo o nome de Coalición Popular de Galicia.

En 1986 a UPG ten unha cisón, creandose o Colectivo 22 de marzo que deu orixe á formación en xullo do Partido Comunista de Liberación Nacional (PCLN), de caracter independentista e comunista. O BNG ten de escoller a dirección política a tomar e escolle un camiño mais moderado. O BNG, liderado por Beiras desradicalizase para tentar gañar mais votos. Na terceira asemblea, o Partido Comunista de Liberación Nacional (que depois formará a Fronte Popular Galega) é expulsado da frente por apoiar a Herri Batasuna.

Nas eleccións autonómicas de 1989 o BNG conseguiu 5 deputados e acadou o grupo parlamentar propio. O Partido Nacionalista Galego-Partido Galeguista (PNG-PG) e a Fronte Popular Galega (FPG) non obtiveron ningún escano. O PSG-EG conseguiron dous escanos.

Inzar, PNG-PG (1991) únense ao Bloque Nacionalista Galego, e nas eleccións autonómicas de 1993 o BNG acada 13 deputados. Tras o fracaso nesas eleccións Unidade Galega (antigo PSG-EG) incorpórase ó Bloque.

Nesta época o BNG vive a súa época máis dourada, nas eleccións xerais de 1996 o BNG acada dous deputados no Congreso dos Deputados, nas eleccións autonómicas de 1997 é a segunda forza política en Galiza por diante do PSdeG-PSOE e nas eleccións europeas de 1999 obtivo un eurodeputado, Camilo Nogueira.

Nas eleccións autonómicas de 2001 o BNG e o PSdeG-PSOE igualaron a 17 escanos. Na derradeira Asemblea Nacional houbo un troco xeracional no BNG, no que Anxo Quintana relevou a Beiras coma voceiro nacional e candidato á presidencia da Xunta de Galicia.

Nas eleccións xerais de 2004, o BNG comeza unha crise polo continuo retroceso de votos, xa que só consegue 2 escanos no Congreso dos Deputados e ningún no Senado, aínda que por cota parlamentar autonómica é escollido senador polo BNG Francisco Jorquera.

Ainda que coas eleccións ao Parlamento Europeo, nas que, despois de presentarse en coalición co PNV e CiU (GalEusCa), queda con dous eurodeputados. Así e todo, en xullo do 2004, Anxo Quintana, establece cambios na cúpula do partido.

Tras as eleccións autonómicas de 2005 o BNG entrou no goberno de coalición presidido polo socialista Emilio Pérez Touriño no que o BNG ten unha vicepresidencia, que ocupa Anxo Quintana coas consellarías de Relacións Institucionais e Benestar Social. Asimesmo, o BNG ocupa as consellerías de Cultura, Industria, Medio Rural e Vivenda, de nova creación.

Na XII Asemblea Nacional, celebrada en Santiago de Compostela o 2 e 3 de decembro de 2006, presentáronse catro candidaturas ao Consello Nacional, a oficial encabezada por Anxo Quintana e co apoio da UPG e dos independentes de Roberto Mera conseguiu 1.646 votos (62.57%) obtendo 31 representantes no Consello. A segunda candidatura foi Encontro Irmandiño liderada por Xosé Manuel Beiras que conseguiu 449 votos (17.09%), obtendo 9 representantes; A Alternativa encabezada por Rosario Fernández Velho e que conta co apoio de Camilo Nogueira e Esquerda Nacionalista conseguiu 291 votos (11.06%), conseguindo 5 representantes.

A última candidatura foi o Movemento Pola Base, formada sobre todo por membros de Galiza Nova e encabezada polo sindicalista da CIG Fermín Paz, que conseguiu 245 votos (9.32%) e 5 representantes. Trala votación chegouse a un acordo entre as diferentes candidaturas para a repartición dos membros da Executiva Nacional, a candidatura oficial leva 10 dos 15 membros, os outros cinco repártense entre Encontro Irmandiño e A Alternativa, o Movemento Pola Base apoiou o acordo malia quedar fóra da Executiva. Tamén se decidiu modificar a composición da vindeira Asemblea Nacional para que sexa por delegados e non como agora aberta a todos os militantes.

A súa presenza institucional actual está composta por 595 concelleiros, 15 deputados provinciais, 13 deputados autonómicos, 2 deputados no Congreso dos Deputados, un senador e ningún eurodeputado.

Nas eleccións municipais de maio de 2007, acadou o 19,15 por cen dos sufraxios. Agudiza a súa caída nas cidades, lonxe da mensaxe intelectual e rebelde que tanto éxito colleitara nos anos noventa en segmentos urbanos e xuvenís do electorado. Este descenso compénsao con contundentes victorias en vilas medias como Carballo, Arzúa, Teo, Monforte de Lemos, Bueu, Porriño ou Pontecesures, ocupando espazos rurais e sociais que vai abandonando o Partido Popular. O estancamento compénsase con perspectivas de maior poder institucional en concellos e deputacións (A Coruña e Lugo).

Nas Eleccións xerais 2008 en España repetiu os resultados do 2004, acadando un deputado pola Coruña e unha deputada por Pontevedra.

Nesta lexislatura foi chave para a aprobación dos Orzamentos Xerais do Estado para o 2009, cos seus dous deputados no Congreso, conseguindo 125 millóns de euros extra dos 2.020 millóns previstos inicialmente para Galicia (76 deles en materia de Fomento^[3]), ademais de varios traspasos de competencias^[4]. Isto foi, en palabras do portavoz do BNG no congreso, Francisco Jorquera, "o investimento maior no noso territorio en toda a historia". Así pois, o apoio do Bloque a estes orzamentos provocou o rexeitamento das enmendas á totalidade, sacando adiante os orzamentos no seu primeiro trámite^[5].

Tras perderen un escano (de 13 a 12) nas eleccións ao Parlamento galego de 2009, celebradas o 1 de marzo, e que se saldaron coa maioría absoluta por un escano do PP, a executiva do BNG recoñeceu os malos resultados e dimitiu ante o Consello Nacional o 14 de marzo^[6]. O 18 de abril realizáronse asembleas comarcais para elixir ós delegados que concurriron á Asemblea Nacional extraordinaria do 10 de maio. Nestas asembleas comarcais presentáronse 3 listas: Alternativa pola Unidade (ApU, impulsada pola UPG), Listas Abertas (impulsada polo Encontro Irmandiño), e +BNG. Tamén se presentaron outras listas nalgunhas comarcas como Independentes do Val Miñor, Movemento Galego ao Socialismo, Esquerda Socialista Galega e Independentes do Ribeiro. O resultado deu unha maioría de delegados para ApU^[7].

O 10 de maio celebrouse a Asemblea nacional extraordinaria, na que se presentaron catro listas: Alternativa pola Unidade (ApU, encabezada por Guillerme Vázquez), Máis BNG (+BNG, encabezada por Carlos Aymerich), Encontro Irmandiño (encabezada por Xosé Manuel Beiras) e Máis Alá (impulsada polo Movemento Galego ao Socialismo, e encabezada por Rafael Vilar). A elección ó Consello Nacional deu como resultado: 23 membros de ApU, 18 de +BNG, candidatura de Encontro 7 representantes e 2 para Máis Alá^[8]. Da votación para a Executiva Nacional excluíuse o Encontro irmandiño, liderado por Beiras^[9]. Presentáronse, pois, á executiva dúas listas: a de ApU (na que se integraba un representante de Máis Alá) e a de +BNG. A lista encabezada por Guillerme Vázquez obtivo 1189 votos (55,1% de apoio) o que lle outorgou 8 representantes, mentres que a encabezada por Carlos Aymerich conqueriu 969 votos (44,9% de apoio) e 7 representantes^[10]. Así pois, Guillerme Vázquez resultaba elixido portavoz nacional do Bloque Nacionalista Galego, en substitución de Anxo Quintana^[11].

• Número de cadeiras no parlamento:

• Número de escanos no congreso:

• Número de concelleiros:

[editar] Evolución do voto

[editar] Eleccións ao Parlamento de Galicia

Ano	Candidato	Representantes	Porcentaxe	Diferenza	Votos	Porcentaxe	Diferenza
1985	Xosé Manuel Beiras	1 parlamentario	1,3%	▲ 1	53.072	4,2%	▲ 53.072
1989	Xosé Manuel Beiras	5 parlamentarios	6,7%	▲ 4	105.698	8%	▲ 52.626
1993	Xosé Manuel Beiras	13 parlamentarios	17,3%	▲ 8	269.233	18,5%	▲ 163.525
1997	Xosé Manuel Beiras	18 parlamentarios	24%	▲ 5	395.435	24,8%	▲ 126.202
2001	Xosé Manuel Beiras	17 parlamentarios	22,7%	▼ 1	346.423	22,6%	▼ 49.003
2005	Anxo Quintana	13 parlamentarios	17,3%	▼ 4	311.954	18,57%	▼ 34.469
2009[12]	Anxo Quintana	12 parlamentarios	16%	▼ 1	270.712	16,28%	▼ 41.242

[editar] Eleccións ao Congreso dos Deputados

Ano	Voceiro	Representantes	Porcentaxe	Diferenza	Votos	Porcentaxe	Diferenza
1986	Sen representación	0 deputados	0%	▬ 0	27.049	0,13%	▲ 27.049
1989	Sen representación	0 deputados	0%	▬ 0	47.763	0,23%	▲ 20.714
1993	Sen representación	0 deputados	0%	▬ 0	126.965	0,54%	▲ 79.202
1996	Francisco Rodríguez	2 deputados	0,57%	▲ 2	220.147	0,88%	▲ 93.182
2000	Francisco Rodríguez	3 deputados	0,86%	▲ 1	306.268	1,32%	▲ 86.121
2004	Francisco Rodríguez	2 deputados	0,57%	▼ 1	208.688	0,81%	▼ 97.580
2008	Francisco Jorquera	2 deputados	0,57%	▬ 0	212.543	0,83%	▲ 3.855

[editar] Eleccións ao Parlamento Europeo

Ano	Candidatura	Representantes	Porcentaxe	Diferenza	Votos	Porcentaxe	Diferenza
1987	Bloque Nacionalista Galego	0 parlamentarios	0%	▬ 0	53.116	0,28%	▲ 53.116
1989	Bloque Nacionalista Galego	0 parlamentarios	0%	▬ 0	46.052	0,29%	▼ 7.064
1994	Bloque Nacionalista Galego	0 parlamentarios	0%	▬ 0	139.221	0,75%	▲ 93.169
1999	Bloque Nacionalista Galego	1 parlamentario	1,56%	▲ 1	349.079	1,65%	▲ 209.858
2004	Galeusca - Pobos de Europa	2 parlamentarios†	3,7%	▲ 1	798.816	5,15%	▲ 449.737
2009	Europa dos Pobos - Verdes	1 parlamentario††	2%	▼ 1	391.962	2,5%	▼ 406.854

† A candidatura de 2004, con Galeusca, os deputados son o de CDC e PNV. Faltaron 333 votos para o terceiro escano, que sería para Camilo Nogueira, debido á impugnación selectiva de mesas feita polo PP para evitar que o BNG tivese eurodeputado propio. Dos votos da coalición, 141.756 corresponden ao BNG, o 12,32% dos votos emitidos en Galiza^[13].
†† Os votos do BNG foron 102.326, o 9,40% dos emitidos en Galiza^[14].

[editar] Eleccións municipais

Ano	Votos en miles	Porcentaxe	Concelleiro(s)
1983	49	-	0
1987	61	4,53	139
1991	107	7,71	241
1995	208	13,15	428
1999	290	18,54	586
2003	325	19,41	595
2007	315	19,15	661

[editar] Notas

[editar] Véxase tamén

Bibliografía

• Manuel Anxo Fernández Baz, A formación do nacionalismo galego contemporáneo (1963-1984), Laiovento, 2003.

[editar] Ligazóns externas

• Bloque Nacionalista Galego Web oficial do Bloque Nacionalista Galego.
• Galiza Nova Web oficial de Galiza Nova.