Mazaricos

Mazaricos
Situación
Xentilicio:	Mazaricán
Xeografía
Provincia:	Provincia da Coruña
Comarca:	Xallas
Poboación:	4.939 hab. (2009)
Área:	187,3 km²
Densidade:	26,96 hab./km²
Entidades de poboación:	12 parroquias
Capital do concello:
Política (2011)
Alcalde:	José Manuel Santos Maneiro (PPdeG)
Concelleiros:	BNG: 3 PPdeG: 6 PSdeG-PSOE: 0 Outros: PIMAZ - 2
Eleccións municipais en Mazaricos
Uso do galego (2001)
Galegofalantes:	99,45 %
Sitio web oficial
www.mazaricos.net

Mazaricos é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca do Xallas. Segundo o IGE en 2009 tiña 4.939 habitantes (5.179 en 2007, 5.329 no 2006, 5.488 no 2005, 5.639 no 2004, 5.787 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é Mazaricán.

Evolución da poboación de Mazaricos - desde 1900 ata 2009 -
1900	1930	1950	1981	2004	2009
6.036	6.769	7.183	6.757	5.639	{{{6}}}
Fontes: INE e IGE (Os criterios de rexistro censual variaron entre 1900 e 2004, e os datos do INE e do IGE poden non coincidir.)

Situación

Mazaricos áchase perto do mar, mais non chega a el -antes están os estreitos concellos de Carnota e Muros. O río Xallas, que lle chega desde Santa Comba, constitúe a fronteira norte do concello, separándoo de Dumbría. A chaira con suaves ondulacións que é o seu territorio, féchase no oeste por pequenas serras (montes de Ruña ou serra de Guián) que se prolongan cara o sul cara o Macizo do Pindo). Cara o Xallas flúen varios ríos, como o Arcos, o Beba e o Mazaricos, estes dous no mesmo val. Os da parte leste e sul, como o Santabaia, que son máis pequenos, desembocan directamente na ría de Muros e Noia. O Xallas está represado no encoro da Fervenza, o de Ponte Olveira, o de Castrelo e o de Santa Uxía, antes de desembocar no mar os sábados á noite e os domingos á mañá.

A oscilación térmica anual é de 10 °C, se ben a temperatura media é agradábel (14 °C). As precipitacións son abondantes (1.500-2.000 mm).

O hábitat é disperso. As principais poboacións son A Picota, O Pino de Val e Asenso.

Historia

Na zona abundan os restos megalíticos. A primeira referencia escrita é do século IX, con motivo dunhas doazóns feitas polo conde Alvito. Nalgún lugar próximo ao monte Pindo erguíase o castelo de Penafiel, propiedade de Alonso Suárez de Deza, que foi confiscado e derrubado debido á súa posíbel implicación na morte do arcebispo Suero Gómez de Toledo.

Economía

Case a metade da poboación dedícase á agricultura e á gandería en pequenas parcelas dedicadas ao auto-consumo. A gandería ten especial relevancia. Existen grandes zonas boscosas, ainda que moi reducidas debido aos incendios de 1978, 1979 e 2006, de piñeiros, frondosas e eucaliptos.

Cultura

Os megálitos máis destacados son as mámoas de Eirón, o dolmen de Parxubeira e a necrópole de Monte de Embaixo. Polo concello pasou unha vía romana, da que hai restos en Arcos. A Casa de Arcos, pertencente aos Mariño de Lobeira, mostra o seu escudo na fachada (unha serea e ondas), xunto cos símbolos dos Lobeira (un lobo e estrelas) e os Dacosta (bordóns e ovellas).

Galería de imaxes

Artigo principal: Galería de imaxes de Mazaricos.

• 

  Dolmen Mina da Perxubeira.

Lugares de Mazaricos

Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Mazaricos vexa: Lugares de Mazaricos.

Véxase tamén

Concellos da Comarca do Xallas
Mazaricos	Santa Comba