Antonio Noriega Varela

Na Galipedia, a wikipedia en galego.

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Varela.

Antonio Noriega Varela (Mondoñedo 1869 - Viveiro 1947) foi un xornalista e poeta galego.

[editar] Obra

Mestre de profesión e de ideoloxía tradicionalista católica, apoiou o réxime franquista. Á parte da época de escritor na revista Guau, guau, Noriega Varela é autor dun único poemario, Montañesas (1904), que foi refacendo e engadindolle novos poemas até conformar Do ermo (1920), que viu a súa edición definitiva en 1946. Neste libro hai tres tendencias fundamentais:

composicións costumistas, na liña do XIX.
Lirismo na natureza, estes poemas caracterízanse pola ausencia de anecdota, neles atópanse sós o poeta e a natureza; Noriega identificábase coa soidade do ermo e denominabaa como unha actitude de tenrura polas cousas máis humildes da paisaxe de montaña.
poemas "franciscanistas", a súa achega máis orixinal, onde o eu do poeta aparece só, mergullado no medio da paisaxe na procura da estética do máis sinxelo da natureza. Poemas a un penedo, ao orballo, á flor do toxo... Formalmente estes poemas imitan a poesía popular; a lingua usada é tamén a do pobo chan.
Sonetos franciscanistas, que inciden na temática anterior pero enmarcándoa dentro do molde métrico do soneto e engadíndolle pinceladas de influencia lusa. A lingua é, tamén, máis culta e elevada, coa introdución de cultismos de orixe portuguesa. O poema "Toda humilde beleza" é quizais o máis representativo desta tendencia.
Algúns exemplos de poesía social de corte agrarista e anticaciquil, finalmente repudiados polo propio autor

Tamén publicou unha recompilación de cantigas populares en honra da Virxe María: A Virxe e a paisanaxe (1913) e unha colelección de refráns e cantigas populares: Como falan os brañegos (1928).

Antonio Noriega Varela comezou o vieiro dunha poesía, denominada franciscanista, neovirxilianista ou humanista paisaxista, que ha de ter posteriores imitadores coma Xosé María Díaz Castro, José María Crecente Vega, Aquilino Iglesia Alvariño e, máis no presente, mesmo Uxío Novoneyra.

Pertenceu á Xeración de antre dous séculos xunto con Ramón Cabanillas entre outros.

Dedicóuselle o Día das Letras Galegas de 1969.