Domingo García-Sabell

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Domingo García-Sabell Rivas, nado en Santiago de Compostela o 8 de outubro de 1909 e finado na Coruña o 5 de agosto de 2003, foi un médico, escritor, político e académico galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Era fillo dun procurador de tribunais. Estudou medicina en Santiago e Madrid. Alí foi membro da Federación Universitaria Escolar (FUE), onde coincidiu con Rafael Dieste, Carlos Maside, Ánxel Fole e Luís Seoane. Como intelectual e médico fixo amizade con xente como Castelao, Novoa Santos, Miguel de Unamuno, Valle-Inclán ou Gonzalo Torrente Ballester e Ramón Otero Pedrayo, de quen foi médico.

En 1936 afiliouse ó Partido Galeguista, razón pola que ó comezar a Guerra civil española foi internado un tempo no campo de concentración da Lavacolla. Ó acabar a guerra foi depurado, e tivo que dedicarse á medicina privada. Contactou co galeguismo cultural, e en 1950 converteuse en director da Editorial Galaxia xunto a Ramón Piñeiro.

Teresa García-Sabell Tormo, a súa filla máis vella, foi a primeira esposa de Xosé Manuel Beiras. Nas Eleccións Xerais 1977 en España foi elixido senador por designación real. Entre 1979 e 1997 foi presidente da Real Academia Galega e delegado do goberno en Galiza entre 1981 e 1996 (presentou a súa dimisión dous días antes de converterse José María Aznar en presidente do goberno). Traduciu ó galego a Heidegger e mais a James Joyce.


Predecesor:
cargo de nova creación
delegado do goberno en Galicia
1981-1996
Sucesor:
Juan Miguel Diz Guedes
Predecesor:
Sebastián Martínez-Risco
presidente da RAG
1987-1997
Sucesor:
Francisco Fernández del Riego

Obras[editar | editar a fonte]

  • Notas para una antropología del hombre gallego (1966).
  • Tres síntomas de Europa: Joyce, Van Gogh y Sartre (Revista de Occidente, 1968).
  • A pintura como comunicación (1971).
  • Ensaios I (1963-1976). Inclúe os ensaios "Análise existencial do home galego enfermo", "James Joyce e a loita pola comunicación total", "Notas sobre a fame galega" e "Van Gogh e a dimensión antropolóxica da Pintura Contemporánea".
  • Ensaios II (1976).
  • Os gromos do pensamento (1996).
  • Libro dos comentos (1996).
  • Paseata arredor da morte (1999).

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • RODRÍGUEZ-POLO, Xosé Ramón (2009): Ramón Piñeiro e a estratexia do galeguismo. Vigo: Xerais.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]