Xela Arias

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Xela Arias
Blank woman placeholder.svg
Datos persoais
Nacemento 4 de marzo de 1962
Lugar Lugo Galicia Galicia
Falecemento 2 de novembro de 2003
Lugar Vigo Galicia Galicia
Soterrado {{{soterrado}}}
Soterrada {{{soterrada}}}
Residencia {{{residencia}}}
Nacionalidade {{{nacionalidade}}}
Cónxuxe
Fillos {{{fillos}}}
Relixión {{{relixión}}}
Actividade
Lingua {{{lingua}}}
Lingua Galego
Período {{{período}}}
Movemento {{{movemento}}}
Xéneros Poesía
Princ. obras {{{obras}}}
Alma mater {{{alma_mater}}}
Estudos {{{estudos}}}
Ocupación {{{ocupación}}}
Profesión {{{profesión}}}
Organización {{{organización}}}
Cargos {{{cargos}}}
Premios {{{premios}}}
[[Ficheiro:{{{sinatura}}}|centro|150px]]
{{{web}}}

Xela Arias Castaño, nada en Lugo o 4 de marzo de 1962 e finada en Vigo o 2 de novembro de 2003[1], foi unha poeta e tradutora galega, filla de Valentín Arias.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

De nena trasladouse cos seus pais a Vigo. Logo de facer COU abandonou os estudos, e comezou a traballar en Edicións Xerais desde o seu nacemento en 1979, traballando coma correctora de estilo e editora ata 1996. Nesa época estudou Filoloxía Hispánica en Vigo, especializándose en galego-portuguesa. Nos últimos anos de vida foi docente en distintos institutos da comarca de Vigo.

Publicou en xornais e revistas coma Faro de Vigo, Jornal de Notícias de Porto, Dorna, Tintimán, Carel ou Katarsis e colaborou en publicacións coma Festa da Palabra Silenciada, Luzes de Galiza ou Boletín Galego de Literatura.

No ano 1986 foi finalista de dous premios, o Losada Diéguez coa súa primeira obra Denuncia do equilibrio, e o Esquío de poesía con Lili sen pistolas, obra aínda inédita. Traduciu a Jorge Amado, Camilo Castelo Branco, James Joyce, Fenimore Cooper e Wenceslao Fernández Flórez, entre outros.

"Tan intensas e punxentes como as súas arelas de liberdade, independencia e xustiza, eran nela o sentido e mais a práctica da solidariedade". Valentín Arias, pai da autora.

Estaba casada co fotógrafo e matemático ourensán Xulio Gil, con quen en 1994 tivo o seu único fillo, Darío. Finou dun ataque ao corazón con corenta e un anos de idade.[2]

Obras[editar | editar a fonte]

Poesía[editar | editar a fonte]

Traducións[editar | editar a fonte]

  • Amor de perdición, de Camilo Castelo Branco (1986, Xerais).
  • Cidades fantásticas. Príncipes e Xins da mitoloxía e as lendas árabes, de Khairat Al-Saleh, en colaboración con Valentín Arias (1986, Xerais).
  • Contos ó teléfono, de Gianni Rodari (1986, Juventud).
  • O Gato Gaiado e a Andoriña Señá: Unha Historia de Amor, de Jorge Amado (1986, Xerais).
  • O bosque animado, de Wenceslao Fernández Flórez (1987, Xerais).
  • As bruxas, de Roald Dahl (1989, Xerais).
  • Belledonne, habitación 16, de Anke Vries (1990, SM).
  • Os Corredoiras, de Juan Farias (1990, SM).
  • Dublineses, de James Joyce, con Débora Ramonde e Rafael Ferradás (1990, Xerais).
  • O enxeñoso fidalgo don Quixote da Mancha, de Miguel de Cervantes, con Valentín Arias, Xosefa S. Fernández, A. Palacio Sánchez, Xavier Senín e Xesús Senín (1990, Xuntanza).
  • Franka, de Henk Kuijpers, con María Xesús Lameiro (1990, Xerais).
  • Rosa, miña irmá Rosa, de Alice Vieira (1990, SM).
  • Camiñando sobre as augas, de José Viale Moutinho (1993, Xerais).
  • O derradeiro dos mohicanos, de James Fenimore Cooper (1993, Xerais).
  • Drácula, de Bram Stoker (1999, Xerais).
  • Venus Negra, de Angela Carter (2001, Xerais).
  • Relatos, de Gloria Pampillo (2002, Bivir).

Colectivas[editar | editar a fonte]

  • Contos dos nenos galegos (1984, A. C. O Facho).
  • Escolma de poesía galega (1976-1984) (1984, Sotelo Blanco).
  • Contos eróticos. Elas (1990, Xerais).
  • Fin de milenio (1991, Libertarias).
  • Palabra de muller (1992, Xerais).
  • Daquelas que cantan. Rosalía na palabra de once escritoras galegas (1997, Fundación Rosalía de Castro).
  • Río de son e vento (1999, Xerais).
  • Alma de beiramar (2003, Asociación de Escritores en Lingua Galega).[3]
  • Elas 2: antoloxía poética (2003, Unión Comarcal de CCOO de Vigo).
  • Un futuro para a lingua (2003, Xunta de Galicia).
  • Intifada. Ofrenda dos poetas galegos a Palestina, (2003, Fundación Araguaney).
  • X. Espazo para un signo (2005, Xerais).
  • Cartafol poético para Alexandre Bóveda (2006, Espiral Maior).

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Xela Arias, poetisa y traductora", obituario en El País, 4 de novembro de 2003 (en castelán).
  2. Paneis da exposición Mulleres galegas na historia, Concello de Redondela, maio de 2010.
  3. Alma de beiramar, obra íntegra en pdf.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]