Cobre

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Cobre
NíquelCobreCinc
-
  Cubic, face-centered.png
 
29
Cu
 
               
               
                                   
                                   
                                                               
                                                               
Cu
Ag
Táboa periódica dos elementos
Información xeral
Nome, símbolo, número Cobre, Cu, 29
Serie química Metal de transición
Grupo, período, bloque 11, 4, d
Densidade 8960[1] kg/m3
Aparencia Metálico
N° CAS 7440-50-8
N° EINECS
Propiedades atómicas
Masa atómica 63,536 u
Radio medio 135[2] pm
Radio atómico (calc) 145[2] pm
Radio covalente 138[2] pm
Radio de van der Waals 140[2] pm
Configuración electrónica [Ar]3d104s1
Electróns por nivel de enerxía
Estado(s) de oxidación +2, +1
Óxido levemente básico
Estrutura cristalina cúbica centrada nas caras
Propiedades físicas
Estado ordinario Sólido
Punto de fusión 1357,77[3] K
Punto de ebulición 3200[3] K
Punto de inflamabilidade {{{P_inflamabilidade}}} K
Entalpía de vaporización 300[4] kJ/mol
Entalpía de fusión 13,1[4] kJ/mol
Presión de vapor
Temperatura crítica  K
Presión crítica  Pa
Volume molar m3/mol
Velocidade do son 3570 m/s a 293.15 K (20 °C)
Varios
Electronegatividade (Pauling) 1,9[5]
Calor específica 385[1] J/(K·kg)
Condutividade eléctrica 58,108 × 106[6] S/m
Condutividade térmica 400[3] W/(K·m)
1.ª Enerxía de ionización 745,5[7] kJ/mol
2.ª Enerxía de ionización 1957,9[7] kJ/mol
3.ª Enerxía de ionización 3555[7] kJ/mol
4.ª Enerxía de ionización {{{E_ionización4}}} kJ/mol
5.ª Enerxía de ionización {{{E_ionización5}}} kJ/mol
6.ª Enerxía de ionización {{{E_ionización6}}} kJ/mol
7.ª Enerxía de ionización {{{E_ionización7}}} kJ/mol
8.ª enerxía de ionización {{{E_ionización8}}} kJ/mol
9.ª Enerxía de ionización {{{E_ionización9}}} kJ/mol
10.ª Enerxía de ionización {{{E_ionización10}}} kJ/mol
Isótopos máis estables
iso AN Período MD Ed PD
MeV
63Cu 69,17% estable con 34 Neutróns
64Cu Sint. 12,7 h ε 1,675 64Ni
65Cu 30,83% estable con 36 Neutróns
67Cu Sint. 61,83 h β- 0,577 67Zn
Nota: unidades segundo o SI e en CNPT, salvo indicación contraria.

O cobre é un elemento químico de número atómico 29 e símbolo Cu (do latín cuprum). Trátase dun metal de transición de cor arrubiada e brillo metálico que, canda a prata e o ouro, forma parte da denominada familia do cobre, caracterizada por ser os mellores condutores de electricidade. Grazas á súa alta condutividade eléctrica, ductilidade e maleabilidade, converteuse no material máis utilizado para fabricar cables eléctricos e outros compoñentes eléctricos e electrónicos.

Cobre

O cobre forma parte dunha cantidade moi elevada de aliaxes que xeralmente presentan mellores propiedades mecánicas, aínda que teñen unha condutividade eléctrica menor. As máis importantes son coñecidas co nome de bronces e latóns. Ademais, o cobre é un metal duradeiro porque se pode reciclar un número case ilimitado de veces sen que perda as súas propiedades mecánicas.

Foi un dos primeiros metais en ser empregado polo ser humano na prehistoria. O cobre e a súa aliaxe co estaño, o bronce, adquiriron tanta importancia que os historiadores chamáronlle Idade do Cobre e Idade do Bronce a dous períodos da Antigüidade. Aínda que o seu uso perdeu importancia relativa co desenvolvemento da siderurxia, o cobre e as súas aliaxes seguiron sendo utilizados para facer obxectos tan diversos como moedas, campás e canóns. A partir do século XIX, concretamente da invención do xerador eléctrico en 1831 por Faraday, o cobre converteuse de novo nun metal estratéxico, ao ser a materia prima principal de cables e instalacións eléctricas.

O cobre posúe un importante papel biolóxico no proceso de fotosíntese das plantas, aínda que non forma parte da composición da clorofila. O cobre contribúe á formación de glóbulos vermellos e ao mantemento dos vasos sanguíneos, nervios, sistema inmunolóxico e ósos, e polo tanto é un oligoelemento esencial para a vida humana.[8]

O cobre atópase nunha gran cantidade de alimentos habituais da dieta tales como ostras, mariscos, legumes, vísceras e noces entre outros, ademais da auga potable e polo tanto é moi raro que se produza unha deficiencia de cobre no organismo. O desequilibrio de cobre ocasiona no organismo una enfermidade hepática coñecida como enfermidade de Wilson.[9]

O cobre é o terceiro metal máis utilizado no mundo, por detrás do aceiro e o aluminio. A produción mundial de cobre refinado estimouse en 15,8 Mt no 2006, cun déficit de 10,7% fronte á demanda mundial proxectada de 17,7 Mt.[10]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 Copper annealed, en matweb [2-5-2008] (en inglés)
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Size of copper in several enviroments en WebElements.com (en inglés)
  3. 3,0 3,1 3,2 Propiedades físicas do cobre (en inglés), en WebElements.com
  4. 4,0 4,1 Cobre: entalpías e propiedades termodinámicas (en inglés), en WebElements.com
  5. Cobre: electronegatividades (en inglés), en WebElements
  6. "Norma ASTM E1004-02" (en inglés). 2002. http://webstore.ansi.org/RecordDetail.aspx?sku=ASTM+E1004-02. Consultado o 4-5-2008. 
  7. 7,0 7,1 7,2 Enerxías de ionización do cobre (en inglés), en WebElements.com. Consultado o 22-05-2008.
  8. Varios autores (1984). Enciclopedia de Ciencia y Técnica. Tomo 4 Cobre. ISBN 84-345-4490-3. 
  9. Enfermidade de Wilson Medline Plus. Enciclopedia Médica [3-4-2008] (en castelán)
  10. Informes sobre produción mundial de cobre refinado Cochilco Chile [30-4-2008] (en castelán)

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Cobre
Galizionario
Vexa a entrada do Galizionario acerca de cobre

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Varios autores (1984). Enciclopedia de Ciencia y Técnica. Tomo 4 Cobre. ISBN 84-345-4490-3. 
  • Coca Cebollero, P. y Rosique Jiménez, J. (2000). Ciencia de Materiales. Teoría - ensayos- tratamientos. ISBN 84-368-0404-X. 
  • William F. Smith. Fundamentos de la Ciencia e Ingeniería de Materiales. ISBN 84-481-1429-9. 

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]