Francio

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Francio - Radio
Cs
Fr
 
Fr-TableImage.png
Xeral
Nome, símbolo, número Francio, Fr, 87
Serie química Metal alcalino
Grupo, período, bloque 1, 7 , s
Densidade, dureza Mohs 1870 kg/m³, sen datos
Aparencia Metálico
Propiedades atómicas
Peso atómico (223) uma
Radio medio Sen datos
Radio atómico calculado Sen datos
Radio atómico calculado Sen datos
Radio covalente Sen datos
Radio de Van der Waals Sen datos
Configuración electrónica [Rn]7s¹
Estados de oxidación (óxido) 1 (base forte)
Estrutura cristalina Cúbica centrada no corpo
Propiedades físicas
Estado da materia Sólido
Punto de fusión 300 K
Punto de ebulición 950 K
Entalpía de vaporización Sen datos
Entalpía de fusión Sen datos
Presión de vapor Sen datos
Velocidade do son Sen datos
Información diversa
Electronegatividade 0,7 (Pauling)
Calor específica Sen datos
Condutividade eléctrica 3 x 106 m-1?-1
Condutividade térmica 15 W/(mK)
potencial de ionización 380 kJ/mol
Isótopos máis estables
iso. AN Vida media MD ED MeV PD
222Fr Sintético 14,2 minuto|m β- 2,033 [[222Ra]]
223Fr 100% 21,8 m β-
α
1,149
5,430
[[221Ra]]
219At
Valores no SI e condicións normais
(0 ºC e 1 atm), agás indicación en contra.
Calculado a partir de distintas lonxitudes
de enlace covalente, metálico ou iónico.

O francio (en homenaxe a Francia) é un elemento químico de símbolo Fr , número atómico 87 (87 protóns e 87 electróns) que ten unha masa atómica [223] u. É un elemento metálico, radioactivo, existente no grupo alcalino da clasificación periódica dos elementos. A temperatura ambiente, o francio encóntrase en estado líquido.

Foi descuberto en 1939 por Marguerite Perey, no Instituto Curie de París, como resultado do decaemento radioactivo do isótopo astato-227.

Características principais[editar | editar a fonte]

O francio é o metal alcalino máis pesado, resulta do decaemento alfa do actinio e é o elemento máis electropositivo. Todos os seus isótopos son radioactivos e teñen unha vida curta.

Pode ser producido sinteticamente a través do bombardeamento de torio con protóns. Pode ser producido tamén bombardeando radio ou astato con neutróns.

As propiedades químicas probablemente son semellantes ás do cesio, con estado de oxidación +1, ou sexa, oxidándose con osíxeno, reaccionando con auga formando base, con ácidos formando sales, e cos halóxenos.

Historia[editar | editar a fonte]

Déuselle nome a este elemento en homenaxe a Francia, onde foi descuberto en 1939, por Marguerite Perey (que traballou como asistente de Marie Curie) no "Instituto Curie" de París. Este elemento detectouse por Perey cando estudaba o decaemento radioactivo do actinio-227 ,verificando como produto de decaemento un novo elemento, de número atómico 87.

A estrutura atómica do francio estudouse entre 1970 e 1980 por un equipo de investigadores liderados por Sylvain Lieberman.

Non existe, fóra da investigación científica, ningunha aplicación deste elemento e dos seus compostos. Debido á súa vida moi curta non é posible obter este elemento en cantidades comerciais significativas.

Ocorrencia[editar | editar a fonte]

Ocorre naturalmente nos minerais de uranio. Estímase que, debido a súa inestabilidade, existen unhas poucas decenas de gramos deste elemento na codia terrestre. De entre os elementos da táboa periódica con número atómico inferior a 101 é o máis inestable .

Isótopos[editar | editar a fonte]

Existen 41 isótopos de francio coñecidos. Cunha vida media de 22 minutos, o isótopo Fr-223 é o de máis longa vida deste elemento. É resultante da deterioración do isótopo Astato-227, sendo o único isótopo que ocorre naturalmente. Tódolos demais son altamente inestables, consecuentemente, Só se pode ter coñecemento das propiedades deste elemento mediante procedementos radioquímicos.

Como todo elemento radioactivo existe o perigo da contaminación por aqueles que o manexan.

Notas[editar | editar a fonte]

Lingazóns externas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Táboa periódica dos elementos