Wendell Meredith Stanley

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Nobel prize medal.svg
Wendell Meredith Stanley
Wendell Meredith Stanley.jpg
Datos persoais
Nacemento 16 de agosto de 1904
Lugar Ridgeville, Indiana Estados Unidos de América Estados Unidos
Falecemento 15 de xuño de 1971
Lugar Salamanca España España
Soterrada {{{soterrada}}}
Soterrado {{{soterrado}}}
Residencia Estados Unidos de América Estados Unidos
Nacionalidade estadounidense
Etnia
Cóncuxe Marian Staples (1929)
Fillos {{{fillos}}}
Relixión
Actividade
Campo
Alma mater
Instituacións {{{institucións}}}
Sociedades {{{sociedades}}}
Tese {{{tese}}}
Dir. de tese {{{director_de_tese}}}
Dir. tese
Alumnos tese
Alumnos dest. {{{alumnos_doctorais}}}
Coñecido por
Influído por
Influíu en

Wendell Meredith Stanley, nado o 16 de agosto de 1904 en (Ridgeville, Indiana, Estados Unidos e finado o 15 de xuño de 1971 en Salamanca, España foi un químico, bioquímico e profesor universitario norteamericano galardoado co Premio Nobel de Química no ano 1946.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Naceu o 16 de agosto de 1904 na cidade de Ridgeville, no estado norteamericano de Indiana. Estudou química na Universidade Earlham, de Richmond, ampliando posteriormente os seus coñecementos na Universidade de Illinois, na que se dotorou en 1929.

Como membro do Consello Nacional de Investigación dos Estados Unidos (United States National Research Council), instalouse en Múnic para efectuar traballos de investigación ata 1931. Ao seu regreso ao seu país, obtivo un posto de asistente no Instituto Rockefeller de Investigacións Médicas, onde coñeceu a John Howard Northrop. Foi membro do departamento de patoloxía animal e vexetal da Institución, cargo que abandonou en 1948 para converterse en profesor de bioquímica e director do laboratorio de viroloxía na Universidade de Berkeley.

Desde 1948 e ata 1953, ocupou nesta prestixiosa universidade o posto de director do departamento de bioquímica e, posteriormente, do de viroloxía a partir de 1958.

Investigación científica[editar | editar a fonte]

Os seus traballos de investigación desenvolvéronse principalmente no campo da estereoquímica dos compostos difenílicos e a química dos esteroles. As súas investigacións sobre o virus causante da enfermidade do virus do mosaico do tabaco leváronlle ao descubrimento e illamento da nucleoproteína que controla a súa actividade infecciosa.

Durante a Segunda Guerra Mundial realizou tamén investigacións sobre unha nova vacina contra a gripe, que demostrou ser moi efectiva.

Os seus traballos sobre os virus valéronlle en 1946 o Premio Nobel de Química (a metade do cal compartiu con John Howard Northrop polas súas achegas a "a representación fiel das encimas e as viru-proteínas"), recaendo a metade restante do Premio de devandito ano no químico James Batcheller Sumner.

A súa carreira científica atópase igualmente coroada de numerosos premios e galardóns, entre eles a Medalla Rosenburger da Universidade de Chicago, o Premio Alder da de Harvard e o Premio Scott da cidade de Filadelfia (1938), a Medalla Nichols (1946), a Medalla Gibbs (1947) e a Medalla Franklin (1948). É igualmente titular de numerosos doutoramentos honoríficos.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Predecesor:
Artturi Ilmari Virtanen
Premio Nobel de Química
Nobel prize medal.svg

1945
compartido con
James Batcheller Sumner e
John Howard Northrop
Sucesor:
Robert Robinson