Alfred Werner

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Alfred Werner
Alfred Werner.jpg
Datos persoais
Nacemento 12 de decembro de 1866
Lugar {{{lugar_nacemento}}}
Falecemento 15 de novembro de 1919
Lugar Zúric Suíza Suíza
Soterrada {{{soterrada}}}
Soterrado {{{soterrado}}}
Residencia Suíza Suíza
Nacionalidade Suíza Suíza
Etnia {{{etnia}}}
Cóncuxe Emma Giesker (1894)
Fillos {{{fillos}}}
Relixión {{{relixión}}}
Actividade
Campo Química
Alma mater Universidade de Zúric
Instituacións {{{institucións}}}
Sociedades
Tese {{{tese}}}
Dir. de tese {{{director_de_tese}}}
Dir. tese Arthur Rudolf Hantzsch, Marcellin Berthelot
Alumnos tese
Alumnos dest. {{{alumnos_doctorais}}}
Coñecido por A configuración dos complexos metálicos transitivos.
Influído por {{{influído}}}
Influíu en {{{influíu}}}
Premios Premio Nobel de Química (1913)

[[Ficheiro:{{{sinatura}}}|centro|150px]]

Alfred Werner, nado en Mulhouse, Alsacia, antes en Alemaña, actualmente en Francia, o 12 de decembro de 1866 e finado en Zúric o 15 de novembro de 1919, foi un químico suízo, profesor da Universidade de Zúric e gañador do Premio Nobel de Química en 1913 por propor a configuración en octaedro dos complexos de transición metálica. Werner desenvolveu as bases do complexo metálico moderno. Foi o primeiro químico inorgánico en gañar o Premio Nobel, de feito o único antes de 1973.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Aos 18 anos realizou os seus primeiros experimentos químicos. Realizou os seus estudos en Karlsruhe, Zúric e París. Foi profesor de química orgánica do Politécnico de Zúric en 1895 á idade de 29 anos. Foi membro de asociacións de investigadores de Suíza, Francia, Inglaterra e Rusia.

Padeceu de Arteriosclerosis a partir de 1913 e morreu diso en 1919 en Zúric.

Investigacións científicas[editar | editar a fonte]

Werner desenvolveu no seu traballo de doutoramento as bases para o estudo dos complexos metálicos.

En 1893 enunciou a teoría da coordinación tamén chamada das valencias residuais segundo a cal os compoñentes moleculares inorgánicos actúan como un núcleo central ao redor do cal sitúanse un número definido doutros átomos, radicais ou outras moléculas segundo un patrón xeométrico sinxelo, e grazas á cal chegaron a descubrirse os isómeros de moitas combinacións metálicas. Propuxo a configuración en octaedro dos complexos de transición metálica.

En 1913 foi galardoado co Premio Nobel de Química en recoñecemento do seu traballo sobre o axuste de átomos nas moléculas polas cales abriu novas portas en investigacións anteriores e abriu novos campos de investigación especialmente en química inorgánica.

En 1914 descubriu o exol, un sal de cobalto, o primeiro composto quiral que non contiña átomos de Carbono.

Obras escritas[editar | editar a fonte]

  • Beiträge zur Theorie der Affinität und Valeur, Lehrbuch der Stereochemie (1904)
  • Ueber die Konstitution und Konfiguration von Verbindungen höherer Ordnung (1914).

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Predecesor:
Victor Grignard
Paul Sabatier
Premio Nobel de Química
Nobel prize medal.svg

1913
Sucesor:
Theodore William Richards