Richard Johann Kuhn

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Richard Johann Kuhn
Richard Kuhn ETH-Bib Dia 248-065.jpg
Richard Johann Kuhn
Datos persoais
Nacemento 3 de decembro de 1900
Lugar Viena Flag of Austria-Hungary (1869-1918).svg Imperio austrohúngaro
Falecemento 1 de agosto de 1967
Lugar Heidelberg Alemaña Alemaña
Soterrada {{{soterrada}}}
Soterrado {{{soterrado}}}
Residencia Alemaña Alemaña
Nacionalidade Austriaco/Alermán
Etnia
Cóncuxe
  • Daisy Hartmann (1928)
Fillos {{{fillos}}}
Relixión
Actividade
Campo
Alma mater
Instituacións {{{institucións}}}
Sociedades {{{sociedades}}}
Tese {{{tese}}}
Dir. de tese {{{director_de_tese}}}
Dir. tese Richard Martin Willstätter
Alumnos tese
Alumnos dest. {{{alumnos_doctorais}}}
Coñecido por
Influído por
Influíu en
Premios

[[Ficheiro:{{{sinatura}}}|centro|150px]]


Richard Johann Kuhn, nado o 3 de decembro de 1900 en Viena (Imperio austrohúngaro) e finado o 1 de agosto de 1967 en Heidelberg (Alemaña), foi un bioquímico alemán que recibiu o Premio Nobel de Química de 1938 por súas experiencias con compostos aromáticos e hidrocarburos alifáticos, así como traballos con carotenoides e vitaminas, especialmente a vitamina B2 e a B6.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Naceu na cidade de Viena, naqueles momentos capital do Imperio austrohúngaro e que hoxe o é de Austria.

Foi fillo do enxeñeiro Richard C. Kuhn e da profesora Angelika Rodler. Estudou na Universidade de Viena onde se licenciou en 1921, e na Universidade de Múnic, onde obtivo o seu doutoramento en 1922 cunha tese titulada "Sobre a especifidade das encimas" baixo a dirección do premio Nobel de Química de 1915, Richard Martin Willstätter. Desde 1925 impartiu clases nesta universidade. En 1930 foi nomeado xefe do departamento de química do Instituto de Investigación Médica Emperador Guillermo, da Universidade de Heidelberg, sendo director do mesmo desde 1937. Durante anos colaborou co Instituto Max Planck e a Universidade de Pennsylvania.

Investigacións científicas[editar | editar a fonte]

Investigou acerca da constitución do caroteno, o que lle permitiu chegar a sintetizar a vitamina A. Formou parte dun grupo de científicos alemáns que conseguiron illar e posteriormente sintetizar a riboflavina ou vitamina B2. Así mesmo traballou acerca da estereoquímica e as encimas.

En 1938 foille outorgado o premio Nobel de Química por estas investigacións. Recibiuno en 1949, pois o réxime nacional socialista impediulle recibilo no seu momento.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Predecesor:
Walter Norman Haworth
Paul Karrer
Premio Nobel de Química
Nobel prize medal.svg

1938
Sucesor:
Adolf Friedrich Johann Butenandt
Leopold Ruzicka