Kary Mullis

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Kary Mullis
Kary Mullis.jpg
Kary Banks Mullis
Datos persoais
Nacemento 28 de decembro de 1944 (69 anos)
Lugar Lenoir, Carolina do Norte Estados Unidos de América Estados Unidos
Falecemento
Lugar
Soterrada {{{soterrada}}}
Soterrado {{{soterrado}}}
Residencia Estados Unidos de América Estados Unidos
Nacionalidade estadounidense
Etnia
Cóncuxe
Fillos {{{fillos}}}
Relixión
Actividade
Campo
Alma mater
Instituacións {{{institucións}}}
Sociedades {{{sociedades}}}
Tese {{{tese}}}
Dir. de tese {{{director_de_tese}}}
Dir. tese
Alumnos tese
Alumnos dest. {{{alumnos_doctorais}}}
Coñecido por
Influído por
Influíu en
Premios

[[Ficheiro:{{{sinatura}}}|centro|150px]]

Kary Banks Mullis, nado o 28 de decembro de 1944 en Carolina do Norte é un bioquímico estadounidense, coñecido pola invención da técnica PCR para amplificar secuencias de ADN. A técnica introduciu unha revolución na investigación biolóxica e médica, o que lle levou a recibir o premio Nobel de Química de 1993.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Criouse en Columbia (Carolina do Sur) e licenciouse en química no Instituto de Tecnoloxía de Xeorxia. En 1966 trasladouse a (California), para estudar bioquímica, conseguindo un doutoramento na especialidade baixo a dirección de J. B. Neilands na Universidade de California, Berkeley.

En 1972 trasladouse a Kansas seguindo á súa esposa, e conseguiu emprego como investigador en cardioloxía pediátrica, adquirindo formación en bioloxía. Roto o seu matrimonio, volveu a California, traballando un tempo na Universidade de San Francisco, como investigador en química farmacéutica, no campo das endorfinas. En 1979 foi contratado pola compañía californiana Cetus Corporation, onde traballaba con oligonucleótidos (secuencias curtas de ADN ou ARN).

En 1985, mentres seguía traballando en Cetus, desenvolveu a técnica da reacción en cadea da polimerasa, (PCR nas súas siglas en inglés), unha das técnicas centrais en bioloxía molecular, que permite a amplificación dunha secuencia específica de ADN usando nucleótidos trifosfatados e unha polimerasa de ADN. A idea de multiplicar unha hebra de ADN millóns de veces veulle en 1983 pero non convenceu aos seus colegas da compañía, polo que tivo que demostrar en por si a aplicabilidade da técnica. A versión da técnica desenvolvida inicialmente por Mullis, aínda que efectiva, era pouco eficiente, ata que se lle ocorreu empregar polimerasas do ADN termoestables, extraídas de microorganismos termofílicos, inicialmente a polimerasa chamada Taq, procedente de Thermus aquaticus.[1]

Por esta invención, de gran valor en biotecnoloxía e como ferramenta de investigación científica e forense, en 1993 recibiu o Premio Xapón e o Premio Nobel de Química, compartido co canadense Michael Smith. Cetus, a compañía de Mullis, deulle unha recompensa de 10.000 dólares pola invención da PCR e logo vendeu a patente por 300.000.000 de dólares a Roche Molecular Systems, unha sección da importante compañía farmacéutica Hoffmann-A Roche.

A PCR foi o fundamento de varias revolucións en campos prácticos, como a identificación da orixe de mostras de sangue ou saliva (aos que recorre masivamente a ciencia forense), e a secuenciación de xenes humanos ou doutros organismos. A secuenciación xenética era ata entón un proceso moi complicado, aplicable só cando se podían obter de xeito natural moitas copias do mesmo ADN. A PCR converteu nunha rutina a investigación da secuencia xenética, permitindo a lectura completa do xenoma humano, así como de moitos organismos que se toman como modelos na investigación de distintos problemas biolóxicos. A técnica permitiu tamén investigar a filoxenia (historia evolutiva) comparando as secuencias xenéticas de distintas estirpes, que á súa vez é o fundamento dun mundo de hipóteses científicas do máximo interese.

Nunha orde de cousas máis anecdótica, sen a PCR non tería sentido o argumento da novela Parque Xurásico de Michael Crichton, levada ao cine en 1993 baixo a dirección de Steven Spielberg, onde se reconstrúe o xenoma de animais extintos a partir de restos mínimos do seu sangue conservado en ámbar.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "The History of PCR" (en (en inglés)). Smithsonian Institution Arquives. http://siarchives.si.edu/research/videohistory_catalog9577.html. Consultado o 6 de marzo de 2011.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Predecesor:
Rudolph A. Marcus
Premio Nobel de Química
Nobel prize medal.svg

1992
con
Michael Smith
Sucesor:
George Andrew Olah