Edwin Mattison McMillan

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Edwin Mattison McMillan Nobel prize medal.svg
Mcmillan postcard.jpg
Datos persoais
Nacemento 18 de setembro de 1907
Lugar Redondo Beach, Condado dos Ánxeles, California Estados Unidos de América Estados Unidos
Falecemento 7 de setembro de 1991
Lugar El Cerrito, California Estados Unidos de América Estados Unidos
Soterrada {{{soterrada}}}
Soterrado {{{soterrado}}}
Residencia Estados Unidos de América Estados Unidos
Nacionalidade estadounidense
Etnia
Cóncuxe
  • Elsie Walford Blumer
Fillos {{{fillos}}}
Relixión
Actividade
Campo
Alma mater
Instituacións {{{institucións}}}
Sociedades {{{sociedades}}}
Tese {{{tese}}}
Dir. de tese {{{director_de_tese}}}
Dir. tese
Alumnos tese
Alumnos dest. {{{alumnos_doctorais}}}
Coñecido por
Influído por
Influíu en
Premios

[[Ficheiro:{{{sinatura}}}|centro|150px]]

Edwin Mattison McMillan, nado o 18 de setembro de 1907 en Redondo Beach, Condado dos Ánxeles, California (EUA) e finado o 7 de setembro de 1991 en El Cerrito (California), foi un químico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1951.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Estudou química no Instituto Tecnolóxico de California, onde se licenciou en 1928. Posteriormente ampliou os seus estudos na Universidade de Princeton, onde se doutorou en 1932. Ese mesmo ano foi nomeado profesor de química da Universidade de Berkeley, sendo nomeado director do Laboratorio de Radiación da mesma universidade en 1934, cargo que ocupou ata 1973.

Investigacións científicas[editar | editar a fonte]

En 1940, xunto a Philip Abelson, conseguiu crear o elemento sintético chamado neptunio (Np), un produto obtido a partir do uranio-239, usando o ciclotrón instalado en Berkeley. Durante a Segunda Guerra Mundial estivo implicado na investigació sobre o radar, sonar i as armas nucleares no Proxecto Manhattan. En 1945 desenvolveu, así mesmo, as ideas para a mellora do ciclotrón, conducindo ao desenvolvemento do sincrotrón.

Xunto a Glenn T. Seaborg compartiu o Premio Nobel de Química de 1951 pola creación dos primeiros elementos transuránicos.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Predecesor:
Otto Paul Hermann Diels
e
Kurt Alder
Premio Nobel de Química
Nobel prize medal.svg

1951
compartido con
Glenn Theodore Seaborg
Sucesor:
Archer John Porter Martin
e
Richard Laurence Millington Synge