Nikolay Semyonov

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Nobel prize medal.svg
Nikolay Nikolayevich Semyonov
KustodiyevSemenov Kapitsa.JPG
Semiónov (dereita) e Pyotr Kapitsa, retrato de Boris Kustodiev, 1921
Datos persoais
Nacemento 15 de abril de 1896
Lugar Saratov Unión Soviética Unión Soviética
Falecemento 25 de setembro de 1986
Lugar
Soterrada {{{soterrada}}}
Soterrado {{{soterrado}}}
Residencia Unión Soviética Unión Soviética
Nacionalidade ruso
Etnia
Cóncuxe
  • Natalya Nikolaevna Semenova
Fillos {{{fillos}}}
Relixión
Actividade
Campo
Alma mater
Instituacións {{{institucións}}}
Sociedades {{{sociedades}}}
Tese {{{tese}}}
Dir. de tese {{{director_de_tese}}}
Dir. tese
Alumnos tese
Alumnos dest. {{{alumnos_doctorais}}}
Coñecido por
Influído por
Influíu en
Premios

[[Ficheiro:{{{sinatura}}}|centro|150px]]

Nikolay Nikolayevich Semyonov (en lingua rusa: Никола́й Никола́евич Семёнов), nado o 15 de abril de 1896 en Saratov (En lingua rusa: Саратов), (Unión Soviética) e finado o 25 de setembro de 1986, foi un químico e profesor universitario ruso/soviético galardoado co Premio Nobel de Química de 1956.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Estudou física, química e matemáticas na Universidade de San Petersburgo e foi nomeado profesor de física do Instituto Politécnico de Leningrado logo de participar na Guerra Civil Rusa, sendo Semyonov o introductor da química física no seu país.

Dirixiu o Instituto de Química Física da Academia de Ciencias desde 1931, e o Instituto de Química Física da Universidade de Moscova desde 1944.

Investigacións científicas[editar | editar a fonte]

Interesado inicialmente no estudo da física molecular e dos fenómenos electrónicos, xunto a Pyotr Kapitsa descubriu en 1922 un método para medir o campo magnético dun núcleo atómico, que posteriormente sería modificado e mellorado por Otto Stern e Walter Gerlach, e coñecido como experimento de Stern-Gerlach.

En 1925 xunto a Yakov Frenkel estudou a cinética da condensación e absorción dos vapores. En 1927 estudou a ionización dos gases así como a química do electrón, e en 1928 xunto a Vladimir Fok creou a teoría da descarga rota de dieléctricos.

Posteriormente dedicouse completamente á cinética química, ao desenvolvemento da cal contribuíu notablemente. A súa tarefa foi especialmente intensa durante a Segunda Guerra Mundial, cando os problemas de combustión e explosión adquiriron extraordinaria importancia. O goberno soviético premiouno en 1941 co Premio Stalin e en 1945 coa Orde de Lenin.

Posteriormente traballou no campo das reaccións químicas en cadea, o coñecemento da cal contribuíu de xeito moi considerable do mesmo xeito que o químico inglés Cyril Norman Hinshelwood co cal mantivo estreitas relacións científicas e compartiu o Premio Nobel de Química do ano 1956.

Entre as súas principais obras atópanse "Reaccións en Cadea" (1934) e "Suma de Problemas de Química Cinética e Radioactividade" (1954)

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Predecesor:
Vincent du Vigneaud
Premio Nobel de Química
Nobel prize medal.svg

1956
compartido con
Cyril Norman Hinshelwood
Sucesor:
Alexander Robertus Todd