Enrico Fermi

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Enrico Fermi Nobel prize medal.svg
Enrico Fermi 1943-49.jpg
Enrico Fermi nos anos 1940.
Datos persoais
Nacemento 29 de setembro de 1901
Lugar Roma
Italia Italia
Falecemento 28 de novembro de 1954 (53 anos)
Lugar Chicago, Illinois
Flag of the United States.svg EUA
Soterrada {{{soterrada}}}
Soterrado {{{soterrado}}}
Residencia {{{residencia}}}
Nacionalidade {{{nacionalidade}}}
Etnia {{{etnia}}}
Cóncuxe {{{cónxuxe}}}
Fillos {{{fillos}}}
Relixión
Actividade
Campo
Alma mater Scuola Normale Superiore
Instituacións {{{institucións}}}
Sociedades {{{sociedades}}}
Tese {{{tese}}}
Dir. de tese {{{director_de_tese}}}
Dir. tese
Alumnos tese
Alumnos dest. {{{alumnos_doctorais}}}
Coñecido por Desenvolvemento do primeiro reactor nuclear.
Aportes fundamentais á teoría cuántica.
Influído por
Influíu en Owen Chamberlain Nobel prize medal.svg
Geoffrey Chew
Mildred Dresselhaus
Jerome I. Friedman Nobel prize medal.svg
Marvin Leonard Goldberger
Tsung-Dao Lee Nobel prize medal.svg
James Rainwater Nobel prize medal.svg
Marshall Rosenbluth
Arthur Rosenfeld
Emilio Segrè Nobel prize medal.svg
Jack SteinbergerNobel prize medal.svg
Sam Treiman
Premios Medalla Matteucci, en 1926
Premio Nobel de Física, en 1938
Medalla Hughes, en 1942
Medalla ao Mérito dos EUA, en 1946
Medalla Franklin, en 1947
Membro da Royal Society, en 1950
Premio Rumford, en 1953

[[Ficheiro:{{{sinatura}}}|centro|150px]]

Enrico Fermi, nado en 1901 en Roma e finado en 1954 en Chicago (USA), foi un físico italiano coñecido polo desenvolvemento do primeiro reactor nuclear e o desenvolvemento da teoría cuántica. Gañou o Premio Nobel de Física no ano 1938 e é considerado un dos científicos máis importantes do século XX.

Foi un dos poucos físicos da era moderna a combinar a teoría coa experiencia. Recoñeceselle como un físico con grandes capacidades tanto no plano teórico como experimental. O elemento Fermio, que foi producido de forma sintética en 1952, foi nomeado no seu honor.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Investigación en Europa[editar | editar a fonte]

Fillo de Alberto Fermi, Inspector Xeral do Ministerio de Comunicación, e Ida de Gattis, mestra de escola, comezouse a interesar pola física aos 14 anos. O seu expediente académico foi excelente, mostrando unha gran facilidade para memorizar, resolver problemas teóricos ou de síntese. A morte prematura do seu irmán maior, Giulio, en 1915 fai que se centre aínda máis nos estudos.

Unha vez rematados os estudos elementais comezou a estudar na Scuola Normale Superiore de Pisa, onde acadou o doutorado no ano 1922, despois do cal impartiu clases nas Universidades de Florencia e Roma. Residiu tamén durante un tempo nas cidades de Gotinga, Alemaña, e Leiden, Países Baixos, realizando labores de investigación.

De volta en Italia foi nomeado para a primeira cátedra de Física teórica de Italia en 1926 polo Senador, físico e director do Instituto de Física da Universidade de Roma, Orso Maria Corbino. Universidade situada por aquel entón na Rúa Panisperna, convertiriase debido á labor dos dous científicos nun centro de investigación punteiro en Europa, reunindo ás xovenes promesas italianas da física teórica (Ettore Majorana), física experimental (Edoardo Amaldi, Franco Rasetti, Emilio Segrè ou Bruno Pontecorvo) e a química (Oscar D'Agostino). Este grupo daría en chamarse Os mozos da rúa Panisperna.

En 1930 realizou unha viaxe aos Estados Unidos de América, convidado pola Universidade de Míchigan, durante a que impartiu varios cursos. Esto convertiríase nunha costume, pasando a maior parte dos veráns no país americano, tanto realizando investigacións como impartindo conferencias, colaborando tamén cas Universidades de Columbia, Stanford e Chicago.

No ano 1938 foi galardoado co Premio Nobel de Física polas súas demostracións sobre a existencia de novos elementos radioactivos producidos por procesos de irradiación con neutróns e polos seus descubrimentos sobre as reaccións nucleares debidas aos neutróns lentos.

Xunto aos seus colaboradores bombardeou con neutróns 60 elementos, obtendo isótopos de 40 e a transmutación de atómos do elemento 92, o uranio, en átomos dun elemento 93, o neptunio, que non existe na natureza.

Proxector Manhattan[editar | editar a fonte]

Permaneceu en Roma ata 1938, tras recibir o Premio Nobel emigrou xunto ca súa familia definitivamente aos Estados Unidos, á cidade de Nova York. Esta emigración responde ás leis antisemitas do réxime fascista de Benito Mussolini que ameazaba á súa muller e a varios dos seus colaboradores, xudíos. Unha vez no país americano comezou a traballar para a Universidade de Columbia.

Fermi levou a cabo a construcción da primeira pila nuclear, logrando en decembro de 1942 na Universidade de Chicago a primeira reacción en cadea controlada de fisión nuclear. Participando nos últimos anos da Segunda Guerra Mundial no desenvolvemento da Bomba atómica nos laboratorios de Los Álamos, Novo México, o que sería chamado Proxecto Manhattan. Posteriormente oporiase ao resultado deste proxecto por razóns éticas.

No ano 1946 foi nomeado profesor de física e director do Instituto de Estudos Nucleares da Universidade de Chigago.

O traballo científico de Fermi[editar | editar a fonte]

Ilustración da pila atómica de Chicago.

A partir de 1926, adicouse á mecánica estatística de partículas que obedecen ao principio de exclusión de Pauli, como os electróns. O resultado é a chamada Estatística de Fermi-Dirac, unha vez que Dirac chegou independentemente ás mesmas conclusións.

En 1933 Fermi introduciu o concepto de interacción débil, que en conxunto co recén postulado neutrino, entrarían na teoría do decaemento beta. Xuntamente con un grupo de colaboradores, Fermi comezou unha serie de experiencias en que foron producidos artificialmente núcleos radioactivos, polo bombardeamento con neutróns de varios elementos. Algúns dos seus resultados suxeriron a formación de elementos transuranianos. De feito, o que eles observaron, e que mais tarde foi comprobado por Hahn, foi a fisión nuclear. En 1938 Fermi recibiu o Premio Nobel de Física por este traballo. Foi entón para os Estados Unidos da América, onde participaria no proxecto Manhattan. Dirixiu o proxecto de construción do primeiro reactor nuclear na Universidade de Chicago.

Despois da Segunda Guerra Mundial, Fermi dedicouse á física de partículas, á que deu contribucións importantes. O elemento de número atómico 100, descoberto un ano após a súa morte, recibiu o nome de Fermio na súa honra.

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Wikiquote
A Galicitas posúe citas sobre: Enrico Fermi
Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Enrico Fermi

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]