John Watson

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
John Watson
John Watson 1971 Hockenheim.JPG
Carreira na Fórmula 1
Nacionalidade Reino Unido Reino Unido
Anos en activo 1973 - 1983, 1985
Escudería(s) Brabham, Surtees, Lotus, Penske, McLaren
Grandes Premios disputados 154 (152 saídas)
Campionatos 0
Vitorias 5
Podios 20
Pole positions 2
Voltas rápidas 5
Primeiro GP Gran Premio do Reino Unido de 1973
Primeira vitoria Gran Premio de Austria de 1976
Derradeira vitoria Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1983
Derradeiro GP Gran Premio de Europa de 1985

John Marshall "Wattie" Watson, MBE, nado en Belfast o 4 de maio de 1946 é un ex piloto de carreiras de Irlanda do Norte. Competiu en Fórmula Un, gañando cinco grandes premios e tamén o Campionato Mundial de Resistencia.

Inicios na Fórmula Un[editar | editar a fonte]

Educado en Rockport School, Irlanda do Norte, Watson comezou a súa carreira na Fórmula Un na tempada de 1972 pilotando para Goldie Hexagon Racing nunha carreira fóra de campionato: a World Championship Victory Race, en Brands Hatch nun vello March- Cosworth 721.[1] A primeira proba de Watson no Campionato do Mundo foi na tempada 1973, na que só correu no GP do Reino Unido, onde pilotou un Brabham-Ford BT37 e no Gran Premio de EE.UU., onde pilotou o terceiro Brabham BT42, e non foi particularmente exitoso. No GP do Reino Unido, se quedou sen combustible na volta 36 e no GP de EE.UU. o seu motor fallou logo de só sete voltas.

Watson anotou o seu primeiro punto en Monte Carlo pilotando un Goldie Hexagon Racing. Chegou a anotar un total de seis puntos na tempada, conducindo un Brabham BT42-Ford modificado polo equipo.[2] Non puido sumar puntos o ano seguinte, pilotando para Equipo Surtees, Team Lotus e Penske.

Primeira vitoria[editar | editar a fonte]

Obtivo o seu primeiro podio co terceiro lugar no Gran Premio de Francia de 1976. Esa mesma tempada acadou a súa primeira vitoria, pilotando un Penske-Ford no Gran Premio de Austria, despois de cualificar segundo na grella. Logo da carreira se afeitou a barba, resultado dunha aposta co dono do equipo Roger Penske.

O inicio da tempada de Fórmula Un de 1977 foi desastroso para Watson. Na terceira carreira, o Gran Premio de Sudáfrica, logrou un punto e a súa primeira volta rápida. Desafortunadamente a carreira viu a morte do piloto Tom Pryce e do comisario de pista Jansen Van Vuuren. O seu Brabham - Alfa Romeo falloulle durante toda a tempada pero, a pesar diso, arranxousellas para dar espectáculos impresionantes. Gañou a súa primeira pole position no Gran Premio de Mónaco e cualificou no top ten non menos de 14 veces, a miúdo nas dúas primeiras filas. Pero o destino quixo que os problemas co coche, os accidentes e as descualificacións só lle permitiran acabar cinco das 17 carreiras. O máis cerca que chegou a estar da vitoria foi no Gran Premio de Francia, onde dominou a carreira desde o principio, pero un problema de medición de combustible, relegouno na última volta ao segundo posto por detrás do gañador final Mario Andretti.

En 1978, Watson logrou unha tempada máis exitosa en termos de finalizacións de carreiras, aínda que por detras tanto nas clasificacións e nas carreiras do seu compañeiro de equipo Niki Lauda. Logrou tres podios e unha pole, anotando 25 puntos.

Marcha a McLaren[editar | editar a fonte]

Watson pilotando o McLaren MP4 / 1

En 1979, Watson fichou por McLaren, e lles deu a súa primeira vitoria en máis de tres anos ao gañar o Gran Premio de Gran Bretaña de 1981, e tamén foi a primeira vitoria dun coche de Fórmual 1 co monocasco de fibra de carbono, o McLaren MP4 / 1. O seu ano máis exitoso foi 1982, cando terminou terceiro no campionato de pilotos, gañando dous Grandes Premios. Foi coñecido polas súas asombrosas remontadas desde a parte de atrás da grella. En Detroit en 1982, superou a tres autos nunha intensa volta, nunha pista estreita, revirada, na que supostamente era imposible pasar, e partindo da 17ª posición da grella, logrou a vitoria. Un ano máis tarde en 1983, repetiu a fazaña no Gran Premio de Long Beach, outro circuíto urbano, partindo do 22º posto na grella, o posto máis atrás no que nun moderno Gran Premio un piloto chegara nunca a gañar unha carreira. A vitoria final de Watson inclúe tamén unha loita pola posición co seu compañeiro de equipo Niki Lauda, que comezara o 23 de carreira.

Ao final da tempada de 1983 con todo, foi relegado por McLaren e posteriormente retirouse da Fórmula Un. Volveu dous anos máis tarde, pilotando un McLaren en lugar do lesionado Niki Lauda no Gran Premio de Europa de 1985 en Brands Hatch, na que logrou o sétimo posto. Watson correu co dorsal habitual de Lauda o nº "1". Esta foi a segunda ocasión desde 1973 (cando comezou o sistema numérico actual da Fórmula 1) que un piloto que non fora o vixente Campión do Mundo competira co coche número 1 nunha carreira do Campionato do Mundo, sendo o outro Ronnie Peterson cando comezou o sistema, xa que o vixente campión do mundo Jackie Stewart retirouse á conclusión da tempada 1973.

Carreira en coches deportivos[editar | editar a fonte]

En 1984, Watson volveu as carreiras de coches deportivos, en particular, acompañou a Stefan Bellof na vitoria nos 1000km de Fuji durante o ano que Bellof gañou o campionato. Watson tamén terminou segundo no Campionato Mundial de Resistencia de 1987 xunto con Jan Lammers nun Silk Cut Jaguar, cando gañou un total de tres carreiras do campionato (Xarama, Monza e Fuji). Watson tamén participou nas 24 Horas de Le Mans sete veces ao longo da súa carreira, terminou 11º, o seu mellor posto, en 1990.

Outros traballos[editar | editar a fonte]

Logo de retirarse da competición activa, traballou como comentarista de televisión, dirixiu unha escola de pilotos en Silverstone e unha pista de carreiras. Tamén foi o primeiro home en pór a proba un Jordan de Fórmula Un en 1990.

De 1990 a 1996 traballou como comentarista da Fórmula Un en Eurosport xunto a Richard Nicholls de (1990-1992), Allard Kalff de (1992-1994) e Ben Edwards de (1995-1996). O último Gran Premio que transmitiu en vivo no Reino Unido para Eurosport foi o GP de Xapón en 1996. Os contratos para as transmisións en vivo da Fórmula 1 foron trasladados ás canles de televisión privadas no ano 1997. En 1997, Watson traballou como comentarista da Fórmula Un para ESPN.

De 1998 a 2001 foi compañeiro de Charlie Cox comentando o Campionato Británico de Turismos para a BBC.

Durante a tempada 2002 de F1, John foi comentarista no canle de pago de Sky Sports F1+ (alcumado Bernie Vision) xunto a Ben Edwards. Pero era bastante impopular e foi despedido na tempada 2003.

Watson comentou nalgunhas roldas do campionato da FIA de GT1 e GT3 en 2010.

Resultados Completos na Fórmula Un[editar | editar a fonte]

(Chave) As carreiras en negra indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.

Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Pos. Pts.
1973 Ceramica Pagnossin Team MRD Brabham BT37 Ford Cosworth DFV V8 ARX BRA RSA ESP BEL MON SWE FRA RU
Ret
NED ALE AUT ITA CAN NC 0
Brabham BT42 Ford Cosworth DFV V8 USA
Ret
1974 Goldie Hexagon Racing Brabham BT42 Ford Cosworth DFV V8 ARX
12
BRA
Ret
RSA
Ret
ESP
11
BEL
11
MON
6
SWE
11
NED
7
FRA
16
RU
11
15º 6
Brabham BT44 Ford Cosworth DFV V8 ALE
Ret
AUT
4
ITA
7
CAN
Ret
USA
5
1975 Team Surtees Surtees TS16 Ford Cosworth DFV V8 ARX
DSC
BRA
10
RSA
Ret
ESP
8
MON
Ret
BEL
10
SWE
16
NED
Ret
FRA
13
RU
11
AUT
10
ITA NC 0
John Player Team Lotus Lotus 72F Ford Cosworth DFV V8 ALE
Ret
Penske Cars Penske PC1 Ford Cosworth DFV V8 USA
9
1976 Citibank Team Penske Penske PC3 Ford Cosworth DFV V8 BRA
Ret
RSA
5
USW
NC
ESP
Ret
BEL
7
MON
10
20
Penske PC4 SWE
Ret
FRA
3
RU
3
ALE
7
AUT
1
NED
Ret
ITA
11
CAN
10
USA
6
XPN
Ret
1977 Martini Racing Brabham BT45 Alfa Romeo 12 liña ARX
Ret
BRA
Ret
RSA
6
USW
DSC
ESP
Ret
MON
Ret
BEL
Ret
SWE
5
FRA
2
RU
Ret
ALE
Ret
AUT
8
NED
Ret
ITA
Ret
USA
12
CAN
Ret
XPN
Ret
13º 9
1978 Parmalat Racing Team Brabham BT45 Alfa Romeo 12 liña ARX
Ret
BRA
8
25
Brabham BT46 Alfa Romeo 12 liña RSA
3
USW
Ret
MON
4
BEL
Ret
ESP
5
FRA
4
RU
3
ALE
7
AUT
7
NED
4
ITA
2
USA
Ret
CAN
Ret
Brabham BT46B Alfa Romeo 12 liña SWE
Ret
1979 Marlboro Team McLaren McLaren M28 Ford Cosworth DFV V8 ARX
3
BRA
8
RSA
Ret
USW
Ret
ESP
Ret
BEL
6
MON
4
FRA
11
15
McLaren M29 Ford Cosworth DFV V8 RU
4
ALE
5
AUT
9
NED
Ret
ITA
Ret
CAN
6
USA
6
1980 Marlboro Team McLaren McLaren M29B Ford Cosworth DFV V8 ARX
Ret
BRA
11
RSA
11
11º 6
McLaren M29C Ford Cosworth DFV V8 USW
4
BEL
NC
MON
DNQ
FRA
7
RU
8
ALE
Ret
AUT
Ret
NED
Ret
ITA
Ret
CAN
4
USA
NC
1981 Marlboro McLaren International McLaren M29F Ford Cosworth DFV V8 USW
Ret
BRA
8
27
McLaren MP4 Ford Cosworth DFV V8 ARX
Ret
SMR
10
BEL
7
MON
Ret
ESP
3
FRA
2
RU
1
ALE
6
AUT
6
NED
Ret
ITA
Ret
CAN
2
CPL
7
1982 Marlboro McLaren International McLaren MP4B Ford Cosworth DFV V8 RSA
6
BRA
2
USW
6
SMR
BEL
1
MON
Ret
DET
1
CAN
3
NED
9
RU
Ret
FRA
Ret
ALE
Ret
AUT
9
SUI
13
ITA
4
CPL
2
39
1983 Marlboro McLaren International McLaren MP4/1C Ford Cosworth DFV V8 BRA
Ret
USW
1
FRA
Ret
SMR
5
MON
NSC
BEL
Ret
DET
3
CAN
6
RU
9
ALE
5
AUT
9
NED
3
22
McLaren MP4/1E TAG V6t ITA
Ret
EUR
Ret
RSA
DSC
1985 Marlboro McLaren International McLaren MP4/2B TAG V6t BRA POR SMR MON CAN DET FRA RU ALE AUT NED ITA BEL EUR
7
RSA AUS NC 0

Resultados en carreiras de Fórmula Un non de campionato[editar | editar a fonte]

Carreiras en italica indican volta rápida

Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6
1972 Goldie Hexagon Racing March 721 Ford V8 ROC
BRA
INT
OUL
REP
VIC
6
1973 Ceramica Pagnossin Team MRD Brabham BT42 Ford V8 ROC
Ret
INT
1975 Team Surtees Surtees TS16 Ford V8 ROC
2
INT
4
SUI
5
1977 Martini Racing Brabham BT45 Alfa Romeo F12 ROC
3
1980 Marlboro Team McLaren McLaren M29B Ford V8 ESP
Ret
1981 Marlboro McLaren International McLaren M29F Ford V8 RSA
5
1983 Marlboro McLaren International McLaren MP4/1C Ford V8 ROC
Ret

Notas[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: John Watson (racing driver)