Arne Wilhelm Kaurin Tiselius
 Arne Wilhelm Kaurin Tiselius |
|||
|---|---|---|---|
 Arne Wilhelm Kaurin Tiselius |
|||
| Nacemento | 10 de agosto de 1902 Estocolmo  Suecia |
||
| Morte | 29 de outubro de 1971 Uppsala Suecia |
||
| Residencia | Suecia |
||
| Nacionalidade | sueco | ||
| Campo | |||
| Alma mater | |||
| Cónxuxe |
|
||
| Director tese | |||
| Coñecido por | |||
|
|||
Arne Wilhelm Kaurin Tiselius nado o 10 de agosto de 1902 en Estocolmo (Suecia) e finado o 29 de outubro de 1971 en Uppsala (Suecia), foi un bioquímico sueco galardoado co Premio Nobel de Química no ano 1948.
Índice |
[editar] Biografía
Naceu o 10 de agosto de 1902 na cidade de Estocolmo. Logo da morte do seu pai trasladouse á beira da súa familia a Gotemburgo, onde ingresou na escola, e logo da súa gradación no "Realgymnasium" en 1921 estudou química na Universidade de Uppsala. Posteriormente pasou a ser asistente de investigación no laboratorio de Theodor Svedberg en 1925 e doctorouse en 1930 sobre o método da fase móbil no seu estudo de electroforesis aplicada a proteínas, para o que utilizou un aparello coñecido como tubo de Tiselius. A partir daquel ano iniciou a súa tarefa docente na Universidade de Uppsala, onde foi nomeado catedrático de química en 1938 e director do Instituto de Bioquímica en 1946.
Tiselius morreu o 29 de outubro de 1971 na cidade de Uppsala.
[editar] Investigación científica
Iniciou a súa investigación ao redor dos procesos de difusión e absorción, que continuou durante a visita dun ano ao laboratorio de Hugh Stott Taylor na Universidade de Princeton, coa axuda dunha bolsa da fundación Rockefeller, onde conseguiu desenvolver o plasma sanguíneo sintético. Ao seu retorno a Uppsala renovou o seu interese nas proteínas, e interesouse no uso de métodos físicos nos problemas bioquímicos, o cal conduciulle a desenvolver un método mellorado de análise electroforético que foi mellorando nos anos posteriores.
En 1948 foi galardoado co Premio Nobel de Química polos seus traballos sobre a natureza do plasma sanguíneo.
Tiselius tomou parte activa na reorganización da investigación científica en Suecia nos anos posteriores á Segunda Guerra Mundial, e foi presidente da Unión Internacional de Química Pura e Aplicada entre 1951 e 1955, vicepresidente da Fundación Nobel en 1947 e posteriormente presidente desta en 1960.
[editar] Recoñecementos
En honra súa nomeouse o cráter Tiselius sobre a superficie da Lúa.
[editar] Véxase tamén
[editar] Ligazóns externas
- Páxina web do Instituto Nobel, Premio Nobel de Química 1948 (en inglés)
- Biografía na páxina do Instituto Nobel (en inglés)
- Sobre a fase móvil e a electroforesis
| Predecesor: Robert Robinson |
Premio Nobel de Química 1948 |
Sucesor: William Francis Giauque |
