Arne Wilhelm Kaurin Tiselius

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Arne Wilhelm Kaurin Tiselius Nobel prize medal.svg
Arne Tiselius.jpg
Arne Wilhelm Kaurin Tiselius
Datos persoais
Nacemento 10 de agosto de 1902
Lugar Estocolmo Suecia Suecia
Falecemento 29 de outubro de 1971
Lugar Uppsala Suecia Suecia
Soterrada {{{soterrada}}}
Soterrado {{{soterrado}}}
Residencia Suecia Suecia
Nacionalidade sueco
Etnia
Cóncuxe
  • Ingrid Margareta (Greta) Dalén (1930)
Fillos {{{fillos}}}
Relixión
Actividade
Campo
Alma mater
Instituacións {{{institucións}}}
Sociedades {{{sociedades}}}
Tese {{{tese}}}
Dir. de tese {{{director_de_tese}}}
Dir. tese
Alumnos tese
Alumnos dest. {{{alumnos_doctorais}}}
Coñecido por
Influído por
Influíu en
Premios

[[Ficheiro:{{{sinatura}}}|centro|150px]]

Arne Wilhelm Kaurin Tiselius, nado o 10 de agosto de 1902 en Estocolmo (Suecia) e finado o 29 de outubro de 1971 en Uppsala (Suecia), foi un bioquímico sueco galardoado co Premio Nobel de Química no ano 1948.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Naceu o 10 de agosto de 1902 na cidade de Estocolmo. Logo da morte do seu pai trasladouse á beira da súa familia a Gotemburgo, onde ingresou na escola, e logo da súa gradación no "Realgymnasium" en 1921 estudou química na Universidade de Uppsala. Posteriormente pasou a ser asistente de investigación no laboratorio de Theodor Svedberg en 1925 e doctorouse en 1930 sobre o método da fase móbil no seu estudo de electroforesis aplicada a proteínas, para o que utilizou un aparello coñecido como tubo de Tiselius. A partir daquel ano iniciou a súa tarefa docente na Universidade de Uppsala, onde foi nomeado catedrático de química en 1938 e director do Instituto de Bioquímica en 1946.

Tiselius morreu o 29 de outubro de 1971 na cidade de Uppsala.

Investigación científica[editar | editar a fonte]

Iniciou a súa investigación ao redor dos procesos de difusión e adsorción, que continuou durante a visita dun ano ao laboratorio de Hugh Stott Taylor na Universidade de Princeton, coa axuda dunha bolsa da fundación Rockefeller, onde conseguiu desenvolver o plasma sanguíneo sintético. Ao seu retorno a Uppsala renovou o seu interese nas proteínas, e interesouse no uso de métodos físicos nos problemas bioquímicos, o cal conduciulle a desenvolver un método mellorado de análise electroforético que foi mellorando nos anos posteriores.

En 1948 foi galardoado co Premio Nobel de Química polos seus traballos sobre a natureza do plasma sanguíneo.

Tiselius tomou parte activa na reorganización da investigación científica en Suecia nos anos posteriores á Segunda Guerra Mundial, e foi presidente da Unión Internacional de Química Pura e Aplicada entre 1951 e 1955, vicepresidente da Fundación Nobel en 1947 e posteriormente presidente desta en 1960.

Recoñecementos[editar | editar a fonte]

En honra súa nomeouse o cráter Tiselius sobre a superficie da Lúa.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Predecesor:
Robert Robinson
Premio Nobel de Química
Nobel prize medal.svg

1948
Sucesor:
William Francis Giauque