Liga de Campións da UEFA
| Fundación | 1955 (1992 co formato actual) |
|---|---|
| Rexión | Europa (UEFA) |
| Equipos | 32 (fase de grupos) 76 ou 77 (total) |
| Actual campión |  Chelsea(1º título) |
| Máis laureado |  Real Madrid(9 títulos) |
| Emisión en TV | TVG (en galego) |
| Himno | Champions League |
| Sitio web | www.uefa.com |
| 2011-12 | |
A Liga de Campións da UEFA (en inglés: UEFA Champions League) é o torneo europeo de fútbol máis importante a nivel de clubs organizado pola UEFA. Foi creada en 1992 como unha renovación da tradicional Copa de Campións de Europa, polo que a efectos estatísticos considéranse como a mesma competición. É un dos trofeos de clubs máis prestixiosos do mundo.
O campionato nun principio consistía nunha eliminatoria directa entre os gañadores das ligas dos seus respectivos países, con todo foi durante a década de 1990 cando o torneo comezou a ser ampliado, incorporando unha fase de grupos con máis equipos. As ligas máis fortes de Europa ofrecen hoxe até un máximo de catro equipos cada unha. A Liga de Campións non debe confundirse coa Europa League da UEFA, antes coñecida como Copa da UEFA. O torneo consta de varias etapas. O formato actual comeza a mediados de xullo con tres rondas eliminatorias de clasificación e unha ronda de play-off así, os dez equipos sobreviventes únense aos 22 cabezas de serie na fase de grupos, na que hai oito grupos formados por catro equipos cada un. Os oito gañadores de grupo e oito segundos entran na fase eliminatoria final, que termina co partido final en maio.
O título ten sido gañado por 21 clubs diferentes, dos cales doce gañaron o título en máis dunha ocasión. Dende que comezou a competición en 1955 o equipo con máis títulos gañados é o Real Madrid de España, que gañou seis no antigo formato e tres no novo, sendo o actual campión o italiano Inter de Milán. Dende que o torneo trocou de nome e formato en 1992, ningún club conseguiu levarse o trofeo de forma consecutiva. O gañador da Liga de Campións da UEFA clasifícase para xogar a Copa Mundial de Clubs da FIFA (que substitúe á Copa Intercontinental dende 2005), así como a Supercopa de Europa.
Índice |
Formato [editar]
Nun principio participaban unicamente 8 equipos en eliminación directa, ata a campaña 1992-93, en que se fixo a máis importante reestruturación na competición reemplazando as fases eliminatorias por un fase de grupos.
- Na tempada 1992-93: Participaron 8 equipos que se organizaron en 2 grupos, onde se clasificaba o mellor de cada grupo para disputar a final.
- Na tempada 1995-96: Ampliouse o coubo a 16 equipos, que se organizaron en 4 grupos e introducíronse os cuartos de final .
- Na tempada 1999-00: Ampliouse por última vez o coubo aos 32 equipos actuais, que se organizaron en 8 grupos, e agregouse unha segunda rolda de grupos.
- Na tempada 2009-10: Ampliouse o número de equipos (22) que clasificaban directamente á fase de grupos. Distinguiuse aos equipos campións de ligas menos potentes dos non campións das máis potentes, non permitindo cruces dos primeiros cos últimos en roldas previas.
Clasificación [editar]
O número de equipos participantes de cada país depende do Coeficiente UEFA, que varía en función das clasificacións do ano anterior. A táboa seguinte reflexa o número de equipos que poden clasificarse na tempada 2012-13.
.gif)
| Países | Equipos participantes | |
|---|---|---|
| Fase de grupos | Roldas previas | |
| Inglaterra |
3 | 1 |
| España |
3 | 1 |
 Alemaña |
3 | 1 |
 Italia |
2 | 1 |
 Francia |
2 | 1 |
 Portugal |
2 | 1 |
 Rusia |
1 | 1 |
 Ucraína |
1 | 1 |
 Países Baixos |
1 | 1 |
 Turquía |
1 | 1 |
 Grecia |
1 | 1 |
 Dinamarca |
1 | 1 |
| Resto de países | 0 | 1 |
Historia [editar]
1955-1959 [editar]
En Abril de 1955 a UEFA aproba unha competición entre clubs europeos, a Copa de Campións de Europa, máis coñecida como a Copa de Europa. Hai que dicir que a primeira Copa de Europa foi impulsada polo xornal deportivo francés L'Equipe, Gabriel Hanot que era o seu editor na época, xunto co seu colega Jacques Ferran.
Na tempada seguinte (1955-56) empeza o primeiro campionato. O primeiro vencedor foi o Real Madrid, equipo que se alzaría co trofeo cinco anos consecutivos.
A época de vitorias do Real Madrid empezou na primeira tempada, derrotando ao equipo francés Stade de Reims por catro goles a tres. O partido disputouse no Parc des Princes de París.
A hexemonía do Real Madrid continuou catro tempadas máis, gañando finais contra o ACF Fiorentina, AC Milan, Stade de Reims e Eintracht Frankfurt. No Real Madrid xogaban por aquel entón xogadores importantes como Di Stéfano, Puskás, Gento, Santamaría, etc.
1960-1969 [editar]
Na tempada 1960-61 hai un novo campión, o SL Benfica. Ese ano o Real Madrid non puido pasar de primeira rolda, xa que foi derrotado polo FC Barcelona, nun partido no que ao conxunto merengue se lle anularon 4 tantos. Posteriormente, o FC Barcelona chegou á final. O equipo portugués do Benfica volveu gañar o título ao ano seguinte derrotando ao Real Madrid na final.
O SL Benfica volveu chegar á final por terceira vez, pero caeu derrotado ante o AC Milan. Os dous anos seguintes estiveron dominados por outro equipo italiano, o Inter de Milan que derrotou na final ao Real Madrid e ao SL Benfica.
En 1966 o Real Madrid volve conseguir un título, o sexto, derrotando na final ao Partizan de Belgrado por dous a un. Nese equipo continuaba o veterano Francisco Gento, que se converteu no xogador que máis veces gañou unha Copa de Europa.
En 1967 proclámase vencedor o Celtic de Glasgow, un equipo que por aquel entón non tiña ningún estranxeiro e estaba formado só por xogadores escoceses. Converteuse no primeiro equipo do Reino Unido en gañar este título. Ao ano seguinte gana un equipo inglés, o Manchester United FC, gañando na final ao SL Benfica.
En 1969 gaña un equipo italiano, o AC Milan que derrotou na final a un equipo dos Países Baixos, o Ajax Amsterdam.
1970-1979 [editar]
Os Países Baixos dominaron a competición nos seguintes catro anos conseguindo un título o Feyenoord e tres o Ajax Amsterdam, en cuxas filas estaba un dos mellores xogadores holandeses da historia, Johan Cruyff, a última, en 1973, fronte á Juventus FC de Italia.
Durante as tres tempadas seguintes un equipo alemán, o Bayern München, dominou a competición. Nese equipo militaban xogadores como Franz Beckenbauer, Gerd Müller ou Paul Breitner. Empezou gañando a final de 1974 ao Atlético de Madrid, única final disputada polo equipo español, que a perdeu nos últimos segundos. Desfíxose tamén do Leeds United e do Saint-Étienne nas finais dos dous anos seguintes.
Desde 1977 ata 1982 a Copa de Europa foi conquistada por clubs ingleses. En total foron seis trofeos os que acabaron en mans inglesas nese período. Tres gañounos o Liverpool FC, dous o Nottingham Forest e un o Aston Villa.
1980-1989 [editar]
Na tempada 1982-83 o partido Hamburgo SV 1 - 0 Juventus foi unha final na que non participou ningún equipo inglés, rompéndose así a racha de vitorias inglesas, aínda que na tempada seguinte o Liverpool FC volveu gañar o trofeo.
O 29 de maio de 1985 disputouse a final ente a Juventus FC, quen viña de gañar a Copa UEFA de 1977, o Mundial Interclubs de 1983, a Recopa e Supercopa Europea 1984 (esta última fronte ao mesmo Liverpool) e o Liverpool FC. O equipo inglés chegaba á final un ano despois, aínda que ao final impúxose o equipo italiano cun gol de Michel Platini. Ese día, antes do partido, produciuse unha traxedia, unha avalancha de hooligans ingleses provocou o derrube dunha das paredes do Estadio de Heysel, en Bruxelas . O incidente causou 39 vítimas mortais, 34 das cales eran seguidores italianos da Juventus. A Traxedia de Heysel, como se coñece a ese desafortunado suceso, supuxo o desterro dos clubs ingleses das competicións europeas durante cinco anos, e ao Liverpool FC durante 10 anos, aínda que ao final só estivo seis anos sen poder participar en Europa.
Na tempada 1985-86 enfrontáronse na final o Steaua de Bucarest, equipo que chegaba por primeira vez a unha final, e o FC Barcelona, club que nunca gañara a Copa de Europa. O título caeu en mans do equipo romeanés na tanda de Penaltis.
Os dous seguintes campións foron o FC Porto e o PSV Eindhoven.
1990-1999 [editar]
En 1989 e 1990 o AC Milan gaña dous títulos e ao ano seguinte proclámase campión o Estrela Vermella de Belgrado, gañando a súa primeira Copa de Europa. Ese equipo derrotou na final ao Olympique de Marsella na tanda de Penaltis.
En 1992 o FC Barcelona gaña o trofeo ao impoñerse ao Sampdoria por un gol a cero no Estadio de Wembley. O gol marcado por Ronald Koeman na prórroga deu ao seu equipo a primeira Copa de Europa da súa historia.
Na tempada 1992-93 cámbiase o nome do torneo, pasándose a chamar Liga de Campións. Ese ano o Olympique de Marsella proclamouse campión fronte ao AC Milan, pero ao ano seguinte non se lle permitiu disputar o torneo por culpa de irregularidades financeiras cometidas polo seu presidente Bernard Tapie.
En 1994 enfrontáronse na final o FC Barcelona (campión de 1992) e o AC Milan (subcampión do ano anterior) no Estadio Olímpico de Atenas. O equipo italiano impúxose ao Barcelona por catro goles a cero. Ao ano seguinte o AC Milan xogou a súa terceira final consecutiva, pero non puido superar ao Ajax na final.
O Ajax chegou outra vez á final na tempada seguinte, pero caeu derrotado ante a Juventus FC na tanda de Penaltis.
Na tempada 1996-97 entra en vigor a Lei Bosman que permite aos xogadores comunitarios xogar sen ser contados como estranxeiros. Ese ano adxudícase o torneo o Borussia Dortmund, que consegue a primeira Liga de Campións da súa historia, fronte á "Vecchia Signora".
Na tempada 1997-98 apróbase o novo formato de competición, o que aumenta o número de equipos que participan no campionato. Ese ano proclámase campión o Real Madrid, logo de 32 anos sen gañar o trofeo. O equipo branco gañou á Juventus, que chegaba á súa terceira final consecutiva, por un gol a cero marcado por Predrag Mijatovic.
En 1999 o Manchester United FC fíxose co título, converténdose no primeiro club inglés en gañalo logo da Traxedia de Heysel. A final, xogada no estadio Camp Nou de Barcelona, foi dominada polo Bayern Múnic por 1-0; non foi ata o tempo de reposición cando o equipo inglés deu a volta ao partido para acabar gañando 1-2.
2000-2009 [editar]
Na tempada 1999-00 a UEFA ampla aínda máis o número de equipos participantes na competición. Ese ano enfróntanse na final, por primeira vez na historia da competición, dous equipos do mesmo país: o Real Madrid e o Valencia CF, equipo que alcanza a final por primeira vez. Esa final gañouna o Real Madrid ao impoñerse por tres tantos a cero. Ademais ese mesmo ano outro equipo español, o FC Barcelona, chegou a semifinais.
Na tempada seguinte o Valencia CF volveu xogar a final, perdendo de novo. Esta vez o verdugo foi o Bayern München que se impuxo na rolda de penaltis por cinco goles a catro.
En 2002 o Real Madrid volve proclamarse campión, conseguindo así a súa novena Copa de Europa.
Na tempada seguinte dous equipos italianos enfróntanse na final: o AC Milan e a Juventus FC, quen disputaba a súa 4ta. final en 8 anos. O partido levoullo o AC Milan que gañou grazas á dramática rolda de Penaltis.
En 2004 o FC Porto faise co título ao derrotar ao AS Mónaco (debutante nunha final) por 3 goles a cero. O equipo portugués viña de eliminar en semifinais ao Deportivo, sendo a única vez que o equipo coruñés chegaba á penúltima rolda da Liga de Campións.
Na tempada 2004-05 enfrontáronse na final o Liverpool FC e o AC Milan. O partido empezou con tres goles do equipo italiano pero o Liverpool FC adestrado por Rafael Benítez conseguiu empatar o partido e forzar a prórroga. Ao final o Liverpool FC impúxose na tanda de Penaltis.
O 17 de maio de 2006 o FC Barcelona remontou un 0-1 tras ir perdendo contra o Arsenal FC, gol de Sol Campbell, e coroouse campión ao vencer ao equipo inglés polo marcador de 2-1, con goles de Eto'o e Belletti sendo esta a segunda Copa de Europa do club. Neste partido produciuse a primeira expulsión nunha final de Liga de Campións, a do porteiro alemán do Arsenal, Jens Lehmann.
O 23 de maio de 2007, o AC Milan gañoulle a final da copa de Europa ao Liverpool F.C. por 2-1, habendo marcado o club inglés no minuto 88'. Filippo Inzaghi foi o autor dos dous goles do club italiano que se adxudicou a súa sétima Copa de Campións, sendo o segundo club que mais copas ten (7) por detrás do Real Madrid (9).
O 21 de maio de 2008, o Manchester United venceu ao Chelsea FC na primeira final da competición entre equipos ingleses, xogada no Estadio Olímpico Luzhniki en Moscova, Rusia. Logo de empatar 1-1 no tempo regulamentario con goles de Cristiano Ronaldo aos 26 minutos para os Red Devils e Frank Lampard aos 45 para os Blues, o empate continuou ata o final do tempo regulamentario e a prórroga, decidíndose o campión desde os 11 metros. O Manchester gañou por 6-5 nunha agónica quenda de penaltis na que un resbalón de John Terry no lanzamento que puido dar o título ao equipo londinense fixo inútil o rexeite de Petr Čech no disparo de Ronaldo. O holandés Edwin van der Sar desviou a traxectoria do tiro decisivo de Nicolas Anelka, e o equipo adestrado por Alex Ferguson proclamouse campión de Europa por terceira vez na súa historia.
O Manchester United repetiu final ao ano seguinte, no Estadio Olímpico de Roma, nesta ocasión frentre ao FC Barcelona, nun encontro moi esperado polo que supuña enfrontar a dous dos xogadores máis en forma do momento, o arxentino Lionel Messi e o portugués Cristiano Ronaldo. O Barça completou o seu triplete (Liga de Campións, Liga española e Copa do Rei) ao derrotar ao conxunto inglés por 2-0, con goles de Samuel Eto'o e o propio Messi, impedindo ao Manchester ser o primeiro equipo en gañar a competición dous anos seguidos na época da Liga de Campións.
2010- [editar]
Na tempada 2009-10 instaurouse un novo formato na competición que separaba na fase previa aos campións nacionais de liga dos equipos non campións, os cales entraban en escena na terceira de catro roldas previas. Na final desa mesma edición, o 22 de maio de 2010, o Inter de Milán fíxose co seu terceiro título tras derrotar na final ao Bayern de Múnic por dous goles a cero, ambos os tantos marcados polo dianteiro arxentino Diego Milito. O conxunto neroazzurri, ademais, convertíase no primeiro club italiano en gañar un triplete (Liga, Copa e Champions), e no sexto a nivel europeo.
Na tempada 2010-11, FC Barcelona e Manchester United disputaron a final en Londres o 28 de maio de 2011, gañando os culés por 3-1 con goles de Pedro Rodríguez, Leo Messi e David Villa. O gol do Manchester foi de Wayne Rooney.
Himno [editar]
- Artigo principal: Himno da Liga de Campións da UEFA.
O himno da Liga de Campións da UEFA é unha adaptación da obra de Händel, "Zadok the Priest". A obra está nos tres idiomas oficiais da UEFA: inglés, francés e alemán. O himno reprodúcese ao comezo de cada partido de Liga de Campións.
Gañadores [editar]
.png){kind=small}
.svg){kind=small}
- pen.: penalti; pro.: prórroga; g.d.o.: gol de ouro.
Palmarés [editar]
Por equipos [editar]
Por países [editar]
| País | Títulos | Subcampionatos |
|---|---|---|
| España |
13 | 9 |
| Italia |
12 | 14 |
| Inglaterra |
12 | 6 |
| Alemaña |
6 | 9 |
| Países Baixos |
6 | 2 |
| Portugal |
4 | 5 |
| Francia |
1 | 5 |
 Escocia |
1 | 1 |
 Romanía |
1 | 1 |
 Serbia |
1 | 1 |
| Grecia |
0 | 1 |
.svg){kind=small} Bélxica |
0 | 1 |
 Suecia |
0 | 1 |
Goleadores [editar]
Notas: A UEFA non contabiliza os goles marcados nas roldas de clasificación. En negriña aparecen os xugadores en activo e o seu clube actual. Só aparecen os clubs cós que participaron na Liga de Campións ou opa de Europa.
Estatísticas [editar]
Equipos españois [editar]
Datos desde o 25 de novembro de 1992, cando nace a Liga de Campións. Esta clasificación non contabiliza fases previas e da 2 puntos por vitoria. Actualizado ata a tempada 2009-10.
| Posto | Equipo | Tempadas | Puntos | PX | PG | PE | PP | GF | GC |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 2º | FC Barcelona | 14 | 199 | 146 | 80 | 39 | 27 | 276 | 150 |
| 3º | Real Madrid | 14 | 193 | 151 | 81 | 31 | 39 | 288 | 179 |
| 13º | Valencia | 6 | 85 | 70 | 32 | 21 | 17 | 98 | 66 |
| 20º | Deportivo da Coruña | 5 | 61 | 58 | 23 | 15 | 20 | 74 | 79 |
| 40º | Atlético de Madrid | 3 | 24 | 22 | 7 | 10 | 5 | 29 | 26 |
| 41º | Villarreal | 2 | 24 | 22 | 6 | 12 | 4 | 21 | 20 |
| 46º | Sevilla | 2 | 22 | 16 | 10 | 2 | 4 | 32 | 19 |
| 69º | Celta de Vigo | 1 | 7 | 8 | 2 | 3 | 3 | 9 | 11 |
| 70º | Real Sociedad | 1 | 7 | 8 | 2 | 3 | 3 | 8 | 10 |
| 74º | Mallorca | 1 | 6 | 6 | 3 | 0 | 3 | 4 | 9 |
| 78º | Athletic | 1 | 5 | 6 | 1 | 3 | 2 | 5 | 6 |
| 85º | Betis | 1 | 5 | 6 | 2 | 1 | 3 | 3 | 7 |
Véxase tamén [editar]
Outros artigos [editar]
Ligazóns externas [editar]
|
|||||||||||||
|
||||||||||||||||||
