Valencia Club de Fútbol

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Valencia
Nome Valencia Club de Fútbol, S.A.D.
Alcume(s) Los ches
Valencianistas
Fundación 18 de marzo de 1919 (95 anos)
Estadio Mestalla,
Valencia, España
Inauguración 20 de maio de 1923
Capacidade 55.000
Presidente España Amadeo Salvo
Adestrador Flag of Portugal.svg Nuno Espírito Santo
Liga Primeira División
2013–14
Vestimenta Adidas
Páxina web Páxina web oficial
Na casa
Fóra

O Valencia Club de Fútbol, S.A.D. (en valenciano: València Club de Futbol) é un club de fútbol español da cidade de Valencia. Fundouse o 18 de marzo de 1919 e actualmente compite na Primeira División de España.

Na Clasificación histórica da LFP o Valencia ocupa o 3º posto por detrás de Real Madrid e Barcelona. É o quinto club español con máis títulos nacionais (14 campionatos): 6 títulos de Liga, 7 Copas e unha Supercopa de España. E con 6 títulos europeos (1 Copa da UEFA, 2 Copas de Feiras, 1 Recopa e 2 Supercopas) é o terceiro equipo español con máis títulos internacionais.[1] Ademais, formaba parte do conxunto de clubs máis importantes de Europa, o desaparecido G-14.

En 2011 era o 19º club máis rico do mundo, cuns ingresos de 116,8 millóns de euros,[2] o terceiro equipo español por detrás de Real Madrid e Barcelona.

Ten 38.000 socios,[3] á espera dunha nova ampliación, e máis de 800 peñas,[4] é xa que logo o terceiro club en número de socios e peñas do país. Á vez, segundo a enquisa do CIS de maio de 2007, o Valencia é o terceiro club de fútbol en porcentaxe en canto a simpatizantes en España (5,3%), unicamente por detrás de Real Madrid (32,8%) e Barcelona (25,7%).[5]

Historia[editar | editar a fonte]

Fundación e debut nas competicións[editar | editar a fonte]

O club xestouse o 5 de marzo de 1919, no céntrico Bar Torino, situado na rúa Barcelonina, por un grupo de seareiros que decidiron formar un novo club que representase á cidade de Valencia tras a desaparición do Club Valencia de fútbol anos antes. O 19 de marzo dese mesmo ano apróbanse oficialmente os Estatutos, nace así o Valencia Foot-ball Club. O 4 de abril constitúese a primeira Xunta Directiva, o primeiro presidente foi Octavio Augusto Milego Díaz, elixido ao azar lanzando unha moeda ao aire con Gonzalo Medina Pernas. O primeiro partido da historia disputouse contra o Gimnástico en Castelló e perdeuno o Valencia por 1-0.

Equipo do Valencia en 1927.

Durante a década de 1920 o Valencia disputa o Campionato Rexional, o cal gaña por primeira vez en 1923. Este título deulle a oportunidade de participar por primeira vez na Copa de España previa eliminación do Murcia FC nunha eliminatoria. O 16 de xaneiro de 1923 o Valencia comprou uns terreos por 316.439,20 pesetas ao barón de Bellver e o 20 de maio de 1923 inaugurouse o campo de Mestalla cun aforamento de 17.000 espectadores nun partido entre o Valencia FC e o FC Levante que concluíu con resultado de 1-0 para os locais. En 1928 iníciase o campionato de Liga e o Valencia xoga na Segunda División tras perder na eliminatoria previa contra o Racing de Santander. O equipo ché termina a tempada 1928/29 en quinta posición.

A década de 1930 está marcada pola Guerra civil española, tras a cal o campo de Mestalla quedou arrasado e houbo que reconstruílo. En 1934 o Valencia disputou e perdeu a súa primeira final de Copa contra o Real Madrid en Barcelona.

Éxitos nacionais e europeos[editar | editar a fonte]

A década de 1940 foi posiblemente a mellor do club na súa historia. Tívose que castelanizar o nome do club a Valencia Club de Fútbol por orde da Delegación nacional de Deportes. O Valencia consegue o seu primeiro título nacional ao gañar a Copa do Xeneralísimo de 1941 ao Español por 3-1 na final. Na tempada 1941/42 o club gaña o primeiro Campionato de Liga da súa historia. Tamén se proclama campión nas tempadas 1943/44 e 1946/47. Os heroes desta década son Epi, Amadeo, Mundo, Asensi e Gorostiza quen integraban a xa mítica "Dianteira eléctrica". En 1949 gana de novo a Copa do Xeneralísimo.

Durante a década de 1950 vólvese a gañar outra Copa do Xeneralísimo na edición de 1954 e chega a outra final na de 1952. En liga o equipo pasa sen pena nin gloria polo campionato.


Na década de 1960 chegan os primeiros éxitos europeos ao gañar as Copas de Feiras das tempadas 1961/62 e 1962/63 a Barcelona e Dinamo Zagreb respectivamente. Tamén consegue unha nova Copa do Xeneralísimo en 1967 gañando na final ao Athletic.

A década de 1970 comeza cun novo título de liga na tempada 1970/71. En 1976 chega procedente de Rosario Central o dianteiro Mario Alberto Kempes, quen marcaría unha época no club. Na súa primeira tempada conseguiu o pichichi con 24 goles. Cun Kempes estelar o Valencia consegue a Copa do Rei de 1979 derrotando ao Real Madrid por 2-0 con 2 goles do Matador. En 1980 o Valencia conquista outro título europeo, a Recopa.

Anos difíciles[editar | editar a fonte]

A pesar de que comezou cunha Recopa, a década de 1980 foi negra para o valencianismo. O club viuse obrigado a vender a Kempes ao River Plate. Debido ás obras en Mestalla polo Mundial de España 82 o club viuse inmerso nunha grave crise financeira. Na tempada 1982/83 o Valencia salvouse do descenso cun gol de Tendillo na última xornada ante o Real Madrid en Mestalla. A débeda seguiu aumentando ano a ano o que afectou ao rendemento deportivo do equipo. Na tempada 1985/86 o Valencia descende a Segunda División despois de máis de 50 anos na máxima categoría. Retorna tras un ano no inferno con Arturo Tuzón como presidente e un persoal repleto de xogadores da canteira. Con Tuzón na presidencia péchanse varias tempadas con superavit, polo que se vai reducindo a débeda aos poucos. No deportivo o equipo tamén se recupera e finaliza a tempada 1989/90 como subcampión.

A década de 1990 están marcados pola conversión obrigada do club en sociedade anónima deportiva en 1992. Tras a conversión chega á presidencia Paco Roig. No deportivo o equipo mantense nos postos de media táboa, con excepción da tempada 1995/96 na que finaliza segundo.

Época dourada[editar | editar a fonte]

En 1999 o equipo volve gañar un título, a Copa do Rei, con Claudio Ranieri como adestrador. O Valencia eliminou en semifinais ao Real Madrid cun histórico 6-0 en Mestalla, antes de gañar ao Atlético na final.

Rafa Benítez, adestrador entre 2001 e 2004.

A entrada no século XX supón a segunda idade de ouro do Valencia. Na tempada 1999/00 chégase por primeira vez á final da Liga de Campións da UEFA. Tras pasar as dúas liguillas, superou a Lazio e Barcelona para chegar á final na que foi derrotado polo Real Madrid por 3-0. Ao ano seguinte repite final e logo de eliminar a equipos como o Arsenal e o Leeds United, perde na final contra o Bayern de Múnic, que arrebata o título aos valencianistas na quenda de penaltis.

Na tempada 2001/02, cun ata entón descoñecido Rafa Benítez como adestrador, o Valencia gaña de novo un título de Liga tras 31 anos. Na seguinte tempada perde a Supercopa, é eliminado na Copa do Rei e na Liga de Campións, e na liga acaba en quinta posición.

Con todo, a tempada 2003/04 foi a mellor da historia do Valencia coa consecución de dous títulos e dun terceiro en agosto de 2004. A dous xornadas para o final, o Valencia proclamábase campión de Liga por sexta vez na súa historia. O 19 de maio gañaba a final da Copa da UEFA contra o Olympique de Marsella (2-0), conseguindo o histórico dobrete. Tras o éxito, Rafa Benítez márchase ao Liverpool. O 27 de agosto gañaba a Supercopa de Europa por 2-1 ao Porto, con Claudio Ranieri como novo técnico na súa segunda etapa no Valencia.

Crise económica e actualidade[editar | editar a fonte]

Maqueta do Nou Mestalla.

A pesar da Supercopa gañada, en Liga o rumbo do equipo non é nada bo e Ranieri termina cesado. Ese mesmo ano chega á presidencia Juan Bautista Soler. Coa xestión de Soler o equipo entra nunha grave crise económica, que leva á paralización das obras do Nou Mestalla que o propio Soler puxo en marcha. Conséguese un novo título de Copa na tempada 2007/08, con todo ese ano en Liga o equipo vese envolvido na loita por evitar o descenso.

No verán de 2008 Soler coloca na presidencia a Vicente Soriano, quen asegura durante meses que ten unha solución para a situación económica do club. Tras un esperpéntico ano no social, con problemas de cobro para os xogadores e coa aparición dunha empresa pantasma uruguaia chamada Inversiones Dalport, as institucións valencianas ven obrigadas a desaloxar a Soler e Soriano do club mediante unha ampliación de capital levada a cabo polo presidente Manuel Llorente e Javier Gómez conseguindo estabilidade social. No deportivo, con Unai Emery como adestrador, o Valencia volve na tempada 2009/10 á Liga de Campións como terceiro clasificado. A tempada 2010/11 revalida o terceiro posto sen excesivos problemas cunha certa vantaxe respecto ao cuarto clasificado. Na tempada seguinte (2011/12) o Valencia consegue golear por 7-0 ao Genk belga en Liga de Campións, a pesar de non poder acceder á seguinte fase. Aínda así, consegue a terceira praza no seu grupo e accede á Europa League, onde volve ser eliminado polo Atlético de Madrid, esta vez en semifinais cun contundente 5-2 no global da eliminatoria. Esa tempada repite por tercer ano consecutivo o terceiro posto na liga.

Uniforme[editar | editar a fonte]

  • Uniforme titular: Camiseta branca con detalles negros, pantalón negro, medias brancas.
  • Uniforme alternativo: Camiseta laranxa con detalles negros, pantalón branco, medias laranxas.
  • Terceiro uniforme: Camiseta azul, pantalón branco, medias azuis.

Himno[editar | editar a fonte]

O himno do Valencia foi un encargo do club ao director da banda municipal de Valencia, Pablo Sanchez Torrella, que compuxo a música na forma tradicional valenciana, o pasodobre. A letra foi escrita por Ramón Gimeno Gil. Estreouse e tivo presentación oficial con motivo dos festexos do 75º aniversario do Club no Palau da Música o 21 de setembro de 1993.

Estadio[editar | editar a fonte]

Panorámica de Mestalla durante un partido.
Artigo principal: Estadio de Mestalla.

Os primeiros anos trala súa fundación, o equipo entrenou e disputou os seus encontros no desaparecido campo de Algirós. No ano 1923 inaugurouse o estadio de Mestalla, que durante de 1969 a 1995 denominouse Luís Casanova na honra do histórico presidente. Ten capacidade para 55.000 espectadores, todos sentados, e unhas dimensións de 105 por 70 metros.

Actualmente está en construción o Nou Mestalla, que terá unha capacidade duns 75.000 espectadores.

Datos do club[editar | editar a fonte]

Xogadores[editar | editar a fonte]

Cadro actual[editar | editar a fonte]

Actualizado a 1 de setembro de 2014.

Posto País Xogador
1 POR Flag of Brazil.svg Diego Alves
2 DEF Flag of Portugal.svg João Cancelo
3 DEF Flag of Portugal.svg Rúben Vezo
4 MED Flag of Brazil.svg Filipe Augusto
5 DEF Alemaña Shkodran Mustafi
6 DEF Flag of Argentina.svg Lucas Orbán
7 DIA España Álvaro Negredo
8 MED Flag of Algeria.svg Sofiane Feghouli
9 DIA España Paco Alcácer
10 MED España Daniel Parejo
11 MED Flag of Argentina.svg Pablo Piatti
12 DEF Flag of Portugal.svg João Pereira
Posto País Xogador
13 POR España Yoel Rodríguez
16 MED Flag of Argentina.svg Bruno Zuculini
17 DIA España Rodrigo
18 MED España Javi Fuego
19 DEF España Antonio Barragán
20 MED Flag of Argentina.svg Rodrigo De Paul
21 MED Flag of Portugal.svg André Gomes
22 MED España Carles Gil
23 DEF Flag of Argentina.svg Nicolás Otamendi
27 MED España Robert Ibáñez
31 DEF España José Gayá
  • Os xogadores con dorsais maiores que o 25 poden alternar o primeiro equipo co filial.

Xogadores míticos[editar | editar a fonte]

Adestradores[editar | editar a fonte]

O corpo técnico na tempada 2012-13 está composto polos seguintes membros:

Adestrador: Mauricio Pellegrino
2º Adestrador: Carlos Horacio Compagnucci
Adestrador de porteiros: José Manuel Ochotorena
Preparadores físicos: Gabriel Macaya e Xavi Tamarit
Responsable dos equipos médicos: Jordi Candel Rossell
Médicos: Joaquín Más
Fisioterapeutas: Juan Ángel Ballesteros, Luis Baraja Vegas, Andreu Gramaje Bornay, Julián Suárez e Francisco Montor
Adestradores do Valencia CF
Adestradores do Valencia CF
[[|Leggi...]]

Presidentes[editar | editar a fonte]

Palmarés[editar | editar a fonte]

Exposición dos trofeos do Valencia.

Torneos rexionais[editar | editar a fonte]

Torneos nacionais[editar | editar a fonte]

Torneos internacionais[editar | editar a fonte]

Filial[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Valencia CF Mestalla.

O Valencia Mestalla é o primeiro equipo filial do Valencia. Foi fundado no ano 1944 e xurdiu coa idea de fornecer xogadores para o primeiro persoal do club. Debutou en Terceira División na tempada 1946-47 e ese mesmo ano logrou o ascenso a Segunda División, categoría na que xogou 21 tempadas na súa historia. Actualmente milita na Segunda División B.

De 2002 a 2004 o Valencia contou cun segundo filial, o Valencia C. Desapareceu ao baixar o Mestalla a Terceira División en 2004, arrastrando ao "C" a Preferente.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]