Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
A tempada 2009-10 da Liga de Campións foi a 55ª edición da máxima competición continental de fútbol en Europa, a Liga de Campións, organizada pola UEFA.
Nesta edición o Inter de Milán se proclamou Campión de Europa por 3ª vez na súa historia.
Primeira Fase [editar]
|
|
| |
GIR |
BAY |
JUV |
MAC |
| Girondins Burdeos |
– |
2–1 |
2–0 |
1–0 |
| Bayern Múnic |
0–2 |
– |
0–0 |
1–0 |
| Juventus FC |
1–1 |
1–4 |
– |
1–0 |
| Maccabi Haifa |
0–1 |
0–3 |
0–1 |
– |
|
| Equipos |
Puntos |
Xog. |
Gañ. |
Emp. |
Per. |
GF |
GC |
Dif. |
MANCHESTER UNITED |
13 |
6 |
4 |
1 |
1 |
10 |
6 |
+4 |
CSKA MOSCOVA |
10 |
6 |
3 |
1 |
2 |
10 |
10 |
+0 |
VfL Wolfsburg |
7 |
6 |
2 |
1 |
3 |
9 |
8 |
+1 |
Besiktas JK |
4 |
6 |
1 |
1 |
4 |
3 |
8 |
−5 |
|
| |
M.U |
CSK |
WOL |
BES |
| Manchester United |
– |
3–3 |
2–1 |
0–1 |
| CSKA Moscova |
0–1 |
– |
2–1 |
2–1 |
| VfL Wolfsburg |
1–3 |
3–1 |
– |
0–0 |
| Besiktas JK |
0–1 |
1–2 |
0–3 |
– |
|
|
|
| |
R.M |
MIL |
O.M |
ZUR |
| Real Madrid |
– |
2–3 |
3–0 |
1–0 |
| AC Milan |
1–1 |
– |
1–1 |
0–1 |
| Olympique Marsella |
1–3 |
1–2 |
– |
6–1 |
| FC Zúric |
2–5 |
1–1 |
0–1 |
– |
|
|
|
| |
CHE |
POR |
ATL |
APO |
| Chelsea FC |
– |
1–0 |
4–0 |
2–2 |
| FC Porto |
0–1 |
– |
2–0 |
2–1 |
| Atlético de Madrid |
2–2 |
0–3 |
– |
0–0 |
| Apoel Nicosia |
0–1 |
0–1 |
1–1 |
– |
|
| Equipos |
Puntos |
Xog. |
Gañ. |
Emp. |
Per. |
GF |
GC |
Dif. |
AFC FIORENTINA |
15 |
6 |
5 |
0 |
1 |
14 |
7 |
+7 |
OLYMPIQUE LYON |
13 |
6 |
4 |
1 |
1 |
12 |
3 |
+9 |
Liverpool FC |
7 |
6 |
2 |
1 |
3 |
5 |
7 |
−2 |
Debrecen SVC |
0 |
6 |
0 |
0 |
6 |
5 |
19 |
−14 |
|
| |
FIO |
O.L |
LIV |
DEB |
| AFC Fiorentina |
– |
1–0 |
2–0 |
5–2 |
| Olympique Lyon |
1–0 |
– |
1–1 |
4–0 |
| Liverpool FC |
1–2 |
1–2 |
– |
1–0 |
| Debrecen VSC |
3–4 |
0–4 |
0–1 |
– |
|
|
|
| |
BAR |
INT |
RUB |
DIN |
| FC Barcelona |
– |
2–0 |
1–2 |
2–0 |
| Inter Milán |
0–0 |
– |
2–0 |
2–2 |
| Rubín Kazán |
0–0 |
1–1 |
– |
0–0 |
| Dinamo Kiev |
1–2 |
1–2 |
3–1 |
– |
|
| Equipos |
Puntos |
Xog. |
Gañ. |
Emp. |
Per. |
GF |
GC |
Dif. |
SEVILLA FC |
13 |
6 |
4 |
1 |
1 |
11 |
4 |
+7 |
VFB STUTTGART |
9 |
6 |
2 |
3 |
1 |
9 |
7 |
+2 |
FC Unirea Urziceni |
8 |
6 |
2 |
2 |
2 |
8 |
8 |
+0 |
Rangers FC |
2 |
6 |
0 |
2 |
4 |
4 |
13 |
−9 |
|
| |
SEV |
STU |
UNI |
RAN |
| Sevilla FC |
– |
1–1 |
2–0 |
1–0 |
| VfB Stuttgart |
1–3 |
– |
3–1 |
1–1 |
| FC Unirea Urziceni |
1–0 |
1–1 |
– |
1–1 |
| Rangers FC |
1–4 |
0–2 |
1–4 |
– |
|
|
|
| |
ARS |
OLY |
STA |
AZ. |
| Arsenal FC |
– |
2–0 |
2–0 |
4–1 |
| Olympiakos SFP |
1–0 |
– |
2–1 |
1–0 |
| Standard Liège |
2–3 |
2–0 |
– |
1–1 |
| AZ Alkmaar |
1–1 |
0–0 |
1–1 |
– |
|
Segunda Fase [editar]
Na fase de Play Offs, os equipos xogan entre sí dous partidos a ida e volta, menos na final que é a un partido en campo neutral.
A final se disputou no Estadio Santiago Bernabéu de Madrid o día 22 de maio de 2010. Se enfrontaban o Bayern Múnic e o Inter de Milán nunha final inédita. Os alemáns tiñan o obxectivo de acadar o seu 5º título, e os italianos o 3º. A última presencia do Bayern nunha final fora en 2001, ano no que venceu fronte ó Valencia CF a 4ª Copa de Europa da súa historia, tralas vitorias de 1974, 1975 e 1976. No caso do Inter, campión nos anos 1964 e 1965, non chegaba a unha final dende 1972.
Os dous equipos chegaban á final dirixidos por adestradores cunha Copa de Europa xa no seu palmarés. Louis van Gaal, adestrador do Bayern, xa fora campión en 1995 cando dirixía ó Ajax de Amsterdam. Pola outra banda, José Mourinho, adestrador do Inter, tamén tiña no seu palmarés unha Copa de Europa, a gañada en 2004 co FC Porto.
O camiño de ámbolos dous equipos ata chegar á final foi duro. O Bayern tivo que eliminar á Fiorentina en octavos de final, ó Manchester United (campión en 2008) en cuartos de final, e ó O. Lyon nas semifinais. O Inter se enfrontou ó Chelsea FC en octavos, ó CSKA Moscova en cuartos, e ó FC Barcelona (campión en 2009) nas semifinais.
O inglés Howard Webb foi elexido para arbitrar a final. O encontro foi dominado polo Bayern, que tivo a posesión do balón un 66'55% do tempo, por un 33'45% para o Inter. Os italianos empregaron a estratéxia de agardar na súa área defendendo para saír ó ataque con velocidade cando recuperaban o balón. O resultado foi que o Bayern disparou 23 veces, 4 delas entre os tres paos. O Inter só disparou 11 veces, 4 entre os tres paos. O Bayern tirou 6 saques de curruncho, por 2 do Inter.[1]
A pesares de tódolos marcadores positivos para o Bayern no encontro, foi o Inter o que se adiantou no minuto 35, cando o dianteiro arxentino Diego Milito (designado mellor xogador da final) marcou na súa primeira oportunidade. No minuto 70 Milito volveu a marcar, nunha contra.
No Bayern destacou o xogo do holandés Arjen Robben, que tentou 8 disparos á portería de Julio Cesar. No Inter destacou Wesley Sneijder, que tirou 6 veces a porta.
Ó remate do encontro Franz Beckenbauer, presidente de honra do Bayern, comentou que a ausencia do atacante francés Franck Ribéry fora determinante. Na rolda de prensa posterior ó encontro, José Mourinho anunciou que deixaba o Inter de Milán para asinar co Real Madrid CF.
Esta vitoria supuxo o 3º título de campión de Europa para o Inter de Milán, un título que non tiña dende facía 45 anos.
Táboa de goleadores [editar]
Véxase tamén [editar]
Ligazóns externas [editar]
|
. . . Principais Competicións entre Clubs de Fútbol en Europa na tempada 2009-2010:
|
|
| Continentais |
|
|
|
|
|
|
|
Ligas
|
|
|
|
|
|
|
Copa de Europa, 1955–1992
|
|
|
|
|
|
|
Liga de Campións, 1992–presente
|
|
|
|
|
|