Real Madrid Club de Fútbol

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Real Madrid
Nome Real Madrid Club de Fútbol
Alcume(s) Merengues;
Vikingos
Fundación 6 de marzo de 1902 (112 anos)
Estadio Santiago Bernabéu,
Madrid, España
Inauguración 14 de decembro de 1947
Capacidade 85.000
Presidente España Florentino Pérez
Adestrador Italia Carlo Ancelotti
Liga Primeira División
2012–13
Vestimenta Adidas
Patrocinador Emirates
Páxina web Páxina web oficial
Na casa
Fóra

O Real Madrid Club de Fútbol, coñecido popularmente como Real Madrid, é un club deportivo da cidade de Madrid (España), fundado o 6 de marzo de 1902, que ten máis de 85.000 socios. Xoga na Primeira división española desde 1929, sendo un dos equipos que nunca descendeu, xunto co Athletic e o FC Barcelona. Formou parte, en calidade de membro fundador, da Asociación de Clubs Europeos, unha organización internacional que agrupaba aos clubs máis importantes e influentes de Europa.[1]

É o club máis popular de España e conta coa maior cantidade de afeccionados co 32,8% do total de simpatizantes ao fútbol de acordo cun estudo realizado no mes de maio do 2007 polo CIS.[2]

Tamén o equipo con máis títulos de España e un dos máis prestixiosos de Europa e do mundo, habendo gañado 72 trofeos en distintas competicións (57 nacionais e 15 internacionais) recoñecidos pola RFEF e a UEFA sendo o club con máis vitorias na Liga de Campións.[3]

Foi designado pola FIFA como o Mellor Club do século XX logo dos resultados dunha enquisa realizada aos lectores da revista bimestral de devandita organización, FIFA World Magazine, en decembro do 2000.[4] Segundo a clasificación anual de clubs que realiza a IFFHS, en 2002 foi designado como o mellor equipo do fútbol mundial. [5] En 2009, o mesmo organismo nombrou ó club como máximo club do século XX en Europa.[6]

Historia[editar | editar a fonte]

Fundación e primeiros anos[editar | editar a fonte]

O equipo de 1905 a 1906.

En 1897 un grupo de mozos da Institución Libre de Ensino fundou o primeiro club de fútbol de Madrid, o Foot Ball Sky, que comezou a adestrar nas proximidades do barrio de Vallecas. En 1901 parte dos integrantes do Sky marcháronse para fundar outro equipo, ao que bautizaron Madrid Foot-Ball Club e por impulso de Julián Palacios a asociación foi legalizada o 6 de marzo de 1902.

En 1902 Madrid FC obtivo o seu primeiro título oficial, o Campionato Rexional Centro. O 21 de maio de 1904 participou na fundación da FIFA, xunto ás federacións de Bélxica, Dinamarca, Francia, Países Baixos, Suecia e Suíza. Posteriormente adxudicouse os seus primeiros títulos a nivel nacional, as Copas do Rei dos anos 1905, 1906, 1907 e 1908.

O 29 de xuño de 1920, o club recibiu unha misiva procedente do rei de España Afonso XIII, que otorgaba ó club o título de "real", que perdería en 1931.

Primeiros títulos de liga[editar | editar a fonte]

En 1929 participou na primeira edición do campionato de Liga de España, na que terminou no segundo posto, detrás do FC Barcelona, e con Gaspar Rubio, a súa nova contratación, como máximo anotador. O club realizou numerosas fichaxes, aínda que a súa maior contratación foi a do gardameta internacional español Ricardo Zamora, polo cal pagaron 150.000 pesetas ao Espanyol de Barcelona. Pese ao gran desembolso o Real Madrid tivo unha discreta participación.

Coas grandes contratacións de Ciriaco Errasti, Jacinto Quincoces, Luís Regueiro, Hilario, e Manuel Olivares Lapeña; os dirixidos de Lippo Hertzka obtiveron a liga 1931-32, a primeira do Madrid, de xeito invicto.

O 15 de setembro de 1943 o ex-futbolista e ex-adestrador Santiago Bernabéu foi nomeado presidente por unanimidade, co que comezaría unha das etapas máis prosperas do club. Aínda que contaba con estrelas como Pahiño, Miguel Muñoz ou Luís Molowny, o cadro merengue pasou as seguintes campañas entre os equipos da media táboa, con graves apuros para non descender en 1948.

O Madrid de Di Stéfano[editar | editar a fonte]

En 6 de marzo de 1952, para conmemorar o 50º aniversario da súa fundación, o equipo merengue organizou un torneo internacional, que perdeu ante CD Los Millonarios de Colombia. En 1953 contrataron ao arxentino Alfredo di Stéfano e ao español Francisco Gento en dúas millonarias operacións. Con «Joseíto», Molowny, Di Stefano e Gento; os merengues obteñen a liga 1953-54, logo de 21 anos. Di Stéfano consagrouse como o máximo artilleiro do torneo, título que repetiu en catro ocasións máis co Madrid.

Baixo a dirección de José Villalonga, lograría a conquista das ligas 1954-55 e 1956-57, e as Copas Latinas de 1955 e 1956. Ademais, participou nas dúas primeiras edicións da Copa de Europa, que gañou nos torneos de 1956 e 1957. O arxentino Luís Carniglia relevou a Villalonga e o equipo gañou o campionato 1957-58 e gañou as Copas de Europa de 1958 e 1959.

Os Yé-Yé e a quinta do Buitre[editar | editar a fonte]

A partir da liga 1966-67 iniciouse unha nova época no Real Madrid. Muñoz substituíu aos vellos ídolos do Madrid cun equipo integrado por mozos españois como José Araquistáin, «Pachín», Pedro de Felipe e Manuel Velázquez; capitaneados polo veterano Francisco Gento.

En 1966 o conxunto volveu gañar a Copa de Europa. Ese equipo foi denominado popularmente como os Yé-Yé. Na década dos 70, o Madrid conquistou 5 ligas e 3 Copas do Rei. O 2 de xuño de 1978 morreu Santiago Bernabéu, e relevouno Luís de Carlos, que conquistaría no seu mandato 2 Ligas, 2 Copas do Rei e unha Copa da UEFA. Neses anos foise formando a Quinta do Buitre: Emilio Butragueño, Míchel, Manuel Sanchís, Rafael Martín Vázquez e Miguel Pardeza. En 1981, o Real Madrid foi derrotado na final da Copa de Europa contra o Liverpool FC por 1-0.

A Quinta do Buitre foi unha das mellores xeracións de canteiráns do Real Madrid. Esa xeración conquistou 5 Ligas consecutivas (1986-1990) unha Copa do Rei (1989) e a segunda Copa da UEFA en 1986. En 1985, Luís de Carlos foi sucedido por Ramón Mendoza (1985-1995). Ademais, formou parte desta xeración o goleador mexicano Hugo Sánchez. En 1988 o Real Madrid quedou a só un paso de disputar a final da Copa de Europa, pero foi eliminado pola regra do gol de visitante en semifinais contra o PSV Eindhoven.

Regreso á cima (1991-2000)[editar | editar a fonte]

Con todo, o ciclo de vitorias rompeu en 1991 co Dream Team do FC Barcelona dirixido por Johan Cruyff. Durante eses anos, o Madrid só gañou unha Copa en 1993 e perdeu as ligas de 1992 e 1993 no último partido contra o CD Tenerife. Ao final desa época escura, a Quinta do Buitre disolveuse coa marcha dos seus xogadores. Con todo, un novo gran xogador da historia branca xurdía da canteira: Raúl González Blanco. En 1995, o Madrid volveu gañar a Liga baixo a dirección técnica de Jorge Valdano tras unha profunda reestruturación deportiva coas fichaxes de Laudrup, Amavisca e Redondo.

Con todo, a tempada seguinte Valdano foi despedido mentres Mendoza dimitía debido aos malos resultados deportivos e a enorme débeda que acumulaba o Real Madrid, sendo sucedido por Lorenzo Sanz. O Real Madrid culminou esa tempada fóra dos postos europeos, polo cal non disputou ningunha competición europea na campaña 1996-97. Con todo, tras outra radical reestruturación deportiva, o Madrid volveu gañar a Liga sendo dirixido por Fabio Capello. Con todo, Capello abandonou ao club debido ás súas discusións e conflitos con Sanz, sendo sucedido por Jupp Heynckes.

Heynckes conquistou a sétima Copa de Europa, xa chamada Liga de Campións, en 1998 tras unha seca de 32 anos sen gañala, pero foi despedido polos malos resultados ligueiros. Tras unha tempada sen títulos, Vicente del Bosque chegou ao banco merengue en novembro de 1999, facendo debutar ao mozo e prometedor porteiro Iker Casillas. Del Bosque logrou conquistar a oitava Liga de Campións no 2000 tras derrotar por 3-0 na final ao Valencia CF.

A era galáctica (2000-2005)[editar | editar a fonte]

O 16 de xullo de 2000 celebráronse novas eleccións, nas que Sanz perdeu para a súa reelección ante Florentino Pérez. De inmediato contratou ao brasileiro Flávio Conceição do Deportivo da Coruña, o francés Claude Makélélé do Celta de Vigo e Albert Celades do FC Barcelona. Con todo a contratación con máis repercusión foi a do extremo portugués Luís Figo, polo que se pagou un ficha de 60 millóns ao Barça. Isto deu inicio á era galáctica. Resultaron campións da liga 2000-01 e Raúl González Blanco foi pichichi.

O equipo de 2010 na pretemporada en Toronto.

Tras duras negociacións a mediados de 2001 fanse dos servizos do mediapunta francés Zinedine Zidane, sendo a fichaxe máis cara da historia do fútbol (73,5 millóns). As fichaxes de Figo e Zidane axudaron a convertelo nun dos clubs máis prestixiosos do mundo. Traballouse con gran efecto e o Madrid gañou 2 ligas e unha Liga de Campións en 2002, sendo este o noveno título europeo para o Madrid.

Últimos anos[editar | editar a fonte]

Calderón conquistou 2 ligas (2007 e 2008) con 2 técnicos diferentes (Capello e Schuster), a pesar dos evidentes fracasos na Liga de Campións, onde o Madrid foi eliminado 5 veces consecutivas en oitavos de final. Na tempada 2008-09, produciuse un escándalo na Asemblea Extraordinaria de decembro de 2008, que forzou á dimisión de Calderón en xaneiro de 2009, sendo sucedido por Vicente Boluda, quen organizou a transición cara ao regreso á presidencia de Pérez como único candidato nas eleccións de 2009. Florentino fichou a Kaká e Cristiano Ronaldo, marcando a marca do futbolista máis caro con este último, por 94 millóns de euros.

Himno[editar | editar a fonte]

O Estadio Santiago Bernabéu mentres soaba o himno do club no Real Madrid-Atlético da tempada 2006-07.

O himno do Real Madrid cantado por José de Aguilar foi tomando forma nun tren que facía o traxecto Aranjuez-Madrid. Nel ían Marino García e a súa señora, Mercedes Amor Fariña, Antonio Villena Sánchez e o mestre Cisneros. Nunhas servilletas de papel do restaurante La Rana Verde puxéronse as primeiras notas do que sería o himno do Real Madrid.

A gravación fíxose en Discos Columbia baixo os arranxos e dirección do mestre Cisneros. Acudiu Don Santiago Bernabéu en persoa para ver a gravación e nela interviñeron aparte de José de Aguilar, 32 músicos daquela época que eran primeiras figuras xa que uns eran catedráticos de conservatorio e outros eran integrantes da Orquestra Nacional de España. Nesa gravación estaba o violinista Enrique García, que era o pai do hoxe director de orquestra Enrique García Asensio.

En 2002, ano do Centenario do Real Madrid, creouse un segundo himno composto por José María Cano e cantado por Plácido Domingo. Este himno non substituíu ao primeiro, senón que ambos conviviron no 2007 como himnos do Real Madrid. No ano 2005 con motivo da rodaxe de Real, la película, José Mercé versionou o himno clásico do Real Madrid.[7]

Uniforme[editar | editar a fonte]

O uniforme do equipo, na tempada 2009-2010 é de camiseta, pantalón e medias brancas; coas tres bandas características da firma deportiva Adidas. A diferenza coa tempada anterior, son unhas liñas douradas que desde o pescozo (redondo) chegan ata os brazos e o segundo equipamento. Ademais, na parte dereita da camisa, Adidas, incorporou unha insignia que está en honra do estadio Santiago Bernabéu. Para competicións europeas, o club levará na parte superior da dereita unha pequena bandeira española. Este uniforme está patrocinado por Bwin.

Datos do club[editar | editar a fonte]

Estadio[editar | editar a fonte]

Estadio Santiago Bernabéu.
Artigo principal: Estadio Santiago Bernabéu.

O estadio do Real Madrid é o Santiago Bernabéu, foi inaugurado o 14 de decembro de 1947 nun partido contra o equipo portugués de Os Belenenses. Nese tempo era o máis moderno do mundo e coa súa primeira ampliación pasou a ser o máis grande do mundo.

Esta situado na zona de Chamartín, entre as rúas Avenida Concha Espina, Padre Damián, Paseo de la Castellana e Rafael Salgado.

Ten un aforo de 85.000 espectadores, e énchense tódalas semanas.

O estadio recibe este nome grazas o promotor da súa contracción e presidente do Real Madrid, Bernabéu levou a cabo un proxecto que na súa época era algo irrealizable e o mellor de todo e que conseguiu levalo a cabo e saíu adiante. O estadio recibiu o nome de Novo Chamartín, que foi cambiado polo de Santiago Bernabéu no ano 1955 pola Asemblea Xeral de Socios Compromisarios.

O estadio sufriu numerosas remodelacións ó longo do tempo, a través das cales foise estetizando e adecuándose a época, ampliando o seu tamaño, e engadíndolle novas tecnoloxías e vantaxes. A maioría das innovacións chegaron da man de Florentino Pérez.

Xogadores[editar | editar a fonte]

Cadro actual[editar | editar a fonte]

Datos do 31 de xaneiro de 2014.
Posto País Xogador
1 POR España Iker Casillas
2 DEF Francia Raphaël Varane
3 DEF Flag of Brazil.svg Pepe
4 DEF España Sergio Ramos
5 DEF Flag of Portugal.svg Fábio Coentrão
6 MED Alemaña Sami Khedira
7 DIA Flag of Portugal.svg Cristiano Ronaldo
9 DIA Francia Karim Benzema
11 MED Gales Gareth Bale
12 DEF Flag of Brazil.svg Marcelo
13 POR España Jesús Fernández
14 MED España Xabi Alonso
Posto País Xogador
15 DEF España Daniel Carvajal
16 MED Flag of Brazil.svg Casemiro
17 DEF España Arbeloa
18 DEF España Nacho Fernández
19 MED Croacia Luka Modrić
20 DIA España Jesé Rodríguez
21 DIA España Álvaro Morata
22 MED Flag of Argentina.svg Ángel Di María
23 MED España Isco
24 MED España Asier Illarramendi
25 POR Galicia Diego López

Distincións individuais[editar | editar a fonte]

Pichichis[editar | editar a fonte]

Zamoras[editar | editar a fonte]

Trofeo Alfredo Di Stéfano[editar | editar a fonte]

Balón de Ouro[editar | editar a fonte]

Balón de Prata[editar | editar a fonte]

Balón de Bronce[editar | editar a fonte]

FIFA World Player[editar | editar a fonte]

Bota de Ouro[editar | editar a fonte]

Once de Ouro[editar | editar a fonte]

World Soccer[editar | editar a fonte]

Trofeo Bravo[editar | editar a fonte]

Equipo técnico[editar | editar a fonte]

Palmarés[editar | editar a fonte]

Torneos rexionais[editar | editar a fonte]

Torneos nacionais[editar | editar a fonte]

Outros torneos nacionais[editar | editar a fonte]

Torneos internacionais[editar | editar a fonte]

Otros torneos internacionais[editar | editar a fonte]

Filiais[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Real Madrid Castilla.

O Real Madrid Castilla, antigo Real Madrid B, é o primeiro equipo filial do club. Foi fundado en 1930 co nome de AD Plus Ultra, para pasar a chamarse Castilla en 1972. En 2005, para celebrar o retorno a Segunda división, recuperou o nome que usou desde 1972 ata 1991, cando a Federación Española obrigou a cambiar os nomes dos filiais. Actualmente xoga na Segunda División.

Artigo principal: Real Madrid C.

Tamén conta cun segundo filial, o Real Madrid C, que xoga na Segunda División B.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]