Illa de Santo Antón, A Coruña

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Non confundir coa Illa de Santo Antón no municipio de Redondela.
Illa de San Antón
Illa do santo
Castelo de San Antón.jpg
Castelo de Santo Antón
Illa de Santo Antón en A Coruña
Illa de Santo Antón
Illa de Santo Antón
Localización no mapa provincial.
Situación
País Galiza Galiza
Concello A Coruña
Provincia Provincia da Coruña
Mar Océano Atlántico
Coordenadas 43°21′57″N 8°23′18″O / 43.36583, -8.38833
Xeografía
Superficie 0´011 km²
Demografía
Poboación Deshabitada

A Illa de Santo Antón (A Illa do Santo) é unha illa galega da Coruña, situada xusto no porto da cidade vella. Trátase dunha das estampas máis coñecidas da cidade herculina.

A pesar do seu reducido tamaño (1,1 hectáreas), está enteiramente fortificada e unida por unha ponte, construída na década de 1940, á cidade.

A finais da idade media existía xa na illa unha pequena ermida dedicada a Santo Antón na que se recollía e atendía aos navegantes enfermos. Posteriormente converteuse (como outras illas galegas) en lazareto. Coa concesión, por parte de Carlos I, da Casa de Contratación de Especias, o porto da Coruña converteuse nun obxectivo para os inimigos da Coroa, polo que o Rei ordenou unha serie de medidas para reforzar as defensas da cidade, entre elas a construción dunha fortaleza na illa, o Castelo de Santo Antón, construción que comezaría no ano 1587.

En 1590, durante o ataque de Francis Drake, as novas baterías do castelo mostráronse moi efectivas na defensa da cidade polo que Felipe II ordenou ao seu arquitecto que continuase e finalizase as obras do castelo. A fortaleza foi dada por terminada no ano 1590, coa construción dos aloxamentos para a tropa, o alxibe e a torre.

Tras un ataque francés no século XV, o marqués de Valparaíso propuxo a Felipe IV a reforma da fortificación, que concluiría no século XVIII, cando se construíu a casa do Gobernador coa súa capela neoclásica no eixo da composición do edificio.

Desde comezos do século XVIII e ata o ano 1960, en que o Ministerio do Exército cedeuno ao Concello, perdeu o seu carácter militar e converteuse en prisión. Entre os seus reclusos cabe destacar a Alessandro Malaspina, Melchor Macanaz, o xeneral Villarroel e o mariscal de campo Díaz Porlier.

Logo da súa cesión ao Concello, no ano 1964 inícianse as obras, dirixidas por Pons Sorolla, para convertelo en museo, e que se terminan no ano 1968. Hoxe en día mantén o seu status como Museo Arqueolóxico Municipal.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]