Henri Seyrig

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Henri Seyrig
Datos persoais
Nacemento10 de novembro de 1895
LugarHéricourt.
Blason région fr Bourgogne Franche Comté.svg Borgoña-Franco Condado.
Flag of France.svg Francia
Falecemento21 de xaneiro de 1973
LugarNeuchatel city coat of arms.svg Neuchâtel.
Suíza Suíza
Causadoenza
NacionalidadeFrancesa.
CónxuxeHermine de Saussure
FillosDelphine Seyrig e Francis Seyrig
Actividade
CampoArqueoloxía e numismática.
Alma máter- Universidade de París.
- Escola Francesa de Atenas.
Director de teseVictor Bérard
Contribucións e premios
Coñecido por- Director da Escola do Louvre.
- Director do Instituto Francés de Arqueoloxía do Próximo Oriente.
- Director dos Museos de Francia.
Premios- (1952): Medalla Huntington (ANS).
- (1961): Medalla da RNS.
editar datos en Wikidata ]

Henri Arnold Seyrig, nado o 10 de novembro de 1895 en Héricourt, Alto Saona, e finado o 21 de xaneiro de 1973 en Neuchâtel, Suíza, foi un arqueólogo e numismático francés.[1][2]

Foi membro da Académie des inscriptions et belles-lettres, e é coñecido fundamentalmente por ter ocupado o posto de director xeral de Antigüidades de Siria e o Líbano no período de soberanía francesa, e posteriormente por ter creado o Instituto Francés de Arqueoloxía do Próximo Oriente, que dirixiu ata 1967, cando se xubilou.

Estivo casado con Hermine de Saussure (1901-1984), tataraneta de Horace Bénédict de Saussure.[3] A súa filla foi a actriz Delphine Seyrig e o seu fillo o compositor de música cinematográfica Francis Seyrig.[4]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Henri Seyrig era membro dunha familia de industriais alsaciana e suíza que profesaba a fe calvinista; fillo de Abel Seyrig, garda forestal, e de Julia Lacroix. Aos seus tres anos, a familia instalouse en Mulhouse, onde recibiu a educación primaria e aprendeu alemán.[4]

No curso 1913-1914 estudou na Universidade de Oxford, mais tivo que deter os seus estudos por mor da súa participación na primeira guerra mundial na fronte de Verdún, que o fixo merecedor da Cruz de Guerra; posteriormente interveu tamén co exército francés de Oriente en Tesalónica.[4][5]

Logo do armisticio, Seyrig continuou os estudos clásicos e graduouse na Universidade Sorbona, e baixo a dirección de Victor Bérard con quen preparou unha memoria de licenciatura sobre a Casa Homérica. En 1922 acadou acreditación para impartir de gramática e linguas clásicas e tamén aprobou o ingreso nas Escola Francesa de Atenas, onde colleu amizade con Fernand Chapouthier. Os seguintes anos pasounos en Grecia, primeiro como científico (1922-1928) e posteriormente como secretario xeral desa institución (1928).[2][4][5]

A súa carreira sufriu un punto de inflexión en 1929, cando René Dussaud, o pai da arqueoloxía siria, o recomendou para o posto de director xeral de Antigüidades de Siria e do Líbano en Beirut, baixo mandato francés.[6] Seyring converteuse nun dos principais reorganziadores da investigación arqueolóxica en Siria, primeiro desde ese posto (1929-1941) e máis tarde como director do Instituto Francés de Arqueoloxía do Próximo Oriente -IFAPO- (1946-1960 e 1962-1967).[4][5]

Entre 1942 e 1945 foi agregado cultural da Francia libre nos Estados Unidos, e entre 1945 e 1965 foi profesor na Universidade de París.[2][5]

O seu labor como arqueólogo foi cada vez máis coñecido e o seu nome "ligouse ás grandes obras arqueolóxicas".[6] Así as cousas, foi nomeado como director dos Museos de Francia e da Escola do Louvre (1960-1962) por André Malraux, daquela ministro de Cultura.

Henri Seyrig mantivo contactos con numerosas figuras da cultura e da arte contemporáneas, como Henri Matisse, Fernand Léger, Joan Miró, Aimé Césaire, André Breton e, sinaladamente, Le Corbusier.

Ingresou na Académie des Inscriptions et Belles-Lettres, en 1933 como membro correspondente e en 1952 como membro pleno,[7] e na Academia Británica en 1955, como membro correspondente.[8] Ademais, foi nomeado Doutor Honoris Causa pola Universidade Yale.[2]

Seyrig chegou a conformar unha importante colección de selos de chumbo bizantinos, que agora se atopa no Gabinete de Moedas e Medallas da Biblioteca Nacional de Francia, en París. Algunhas antigüidades da súa posesión foron doadas ao Museo Louvre de París.[9]

Recoñecementos[editar | editar a fonte]

Publicacións[editar | editar a fonte]

Seyrig foi un autor prolífico de artigos nas revistas arqueolóxicas e numismáticas máis sobranceiras do seu tempo. Saliéntanse aquí algunhas das súas monografías máis relevantes:[12][13]

Monografías[editar | editar a fonte]

  • (1938). Antiquités syriennes. P. Geuthner, París.
  • (1950). Notes in Syrian Coins. American Numismatic Society. Numismatic notes & monographs, 119.
  • (1968). Le temple de Bêl à Palmyre. P. Geuthner, París.
  • (1973). Trésors du Levant anciens et nouveaux. P. Geuthner, París.
  • (1985). Scripta varia. mélanges d'archéologie et d'histoire. P. Geuthner, París.
  • (1986). Scripta numismatica. P. Geuthner, París.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Seyrig, Henry". Trecanni. Istituto dell'Enciclopedia Italiana.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 "Seyrig, Henri Arnold". Comité des travaux historiques et scientifiques.
  3. Knoepfler, D. (2013). Páxinas 1316-1317.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Siebert, G. (2001).
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Courcelle, P. (1973).
  6. 6,0 6,1 "Henri Seyrig". En Thiollet, G-P. (2005).
  7. Will, E. (1993). Páxina 385.
  8. "Deceased Fellows". British Academy.
  9. Cheynet, J. C.; Morrisson, C. (1991).
  10. "Recipients of the Huntington Medal Award". American Numismatic Society.
  11. "The Society’s Medal". Royal Numismatic Society.
  12. "Henri Seyrig". Open Library. Internet Archive.
  13. "Seyrig, Henri (1895-1973)". Persee.fr

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]