Le Corbusier

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Le Corbusier
Le Corbusier
Nacemento 6 de outubro de 1887
La Chaux-de-Fonds, Suíza
Falecemento 27 de agosto de 1965
Cap Martin, Francia
Estilo Movemento Moderno
Obras destacadas Vila Savoye, Poissy, Francia.
Convento de La Tourette, Évreux sur Arbresle, Francia.

Charles-Edouard Jeanneret-Gris, nado o 6 de outubro de 1887 en La Chaux-de-Fonds, Suíza francófona, e falecido o 27 de agosto de 1965 en Cap Martin, preto de Niza, Francia, máis coñecido polo pseudónimo de Le Corbusier, foi un arquitecto de orixe suíza que se considera como o pai de Arquitectura Moderna e que xunto con Frank Lloyd Wright, Ludwig Mies van der Rohe e Alvar Aalto son considerados dos arquitectos máis importantes do século XX.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo dun esmaltador de caixas de reloxo (Georges-Édouard Jeanneret) e unha profesora de piano (Marie-Charlotte-Amélie Perret), estudou na Escola de Arte de La Chaux-de-Fonds gravado e cincelado, tomando clases do pintor Charles L'Eplattenier dende o ano 1901. Por mor de este artista empezou a sentir interese pola Arquitectura debido á asistencia a un Curso superior de decoración no 1904. Tres anos despois comezou unha serie de viaxes por Europa visitando diversas cidades. Concretamente en Budapest e Viena no 1907, coñeceu a Josef Hoffmann.

Ao ano seguinte, coñeceu a Frantz Jourdain e a Henri Sauvage no transcurso da súa etapa en París, e a Tony Garnier mentres residiu en Lion. Neste mesmo ano, na súa segunda estancia en París coñeceu a Eugène Grasset que lle enviou a traballar ao estudio de Arquitectura dos irmáns Perret durante quince meses. Ao rematar, no 1909, empezou dar clases de Arquitectura na súa terra natal. No 1910, viaxou a Alemaña, onde coñeceu a Theodor Fischer e seis meses despois, a Escola de Arte da Chaux-de-Fonds encargoulle que estudase o Movemento do arte decorativo en Alemaña. Entre o ano 1910 e o 1911 coñeceu a Ludwig Mies van der Rohe e a Walter Gropius mentres traballaba no estudio de Peter Behrens.

No 1913, abriu un estudio de arquitectura de interiores na Escola de Arte da Chaux-de-Fonds. Pouco despois, no 1918 Jeanneret e Ozenfant realizou a súa primeira exposición na galería de París. O 15 de outubro de 1920 saíu á venda o primeiro número dos 28 da revista L'Espirit nouveau (1920-1925) xunto coa axuda de Ozenfant e Paul Dermée. É neste momento cando Jeannneret empezou a chamarse Le Corbusier. Este, era o nome do seu avó materno e para renderlle tributo, adoptou durante o resto da súa vida a súa caracterización, uns anteollos circulares de cor escura.

Modulor na fachada da Unidade de habitación de Berlín

No 1923, Le Corbusier lanzou as bases do movemento moderno de características funcionalistas, no seu libro Vers une architecture (Cara a unha arquitectura). A pescuda que realizou desenvolvendo un novo xeito de xerar a forma arquitectónica baseada nas necesidades humanos revolucionou, xuntamente coa actuación da Bauhaus na Alemaña, a cultura arquitectónica do mundo enteiro. A súa obra, ó negar características histórico-nacionalistas, abriu camiño para o que máis tarde sería chamado o International style ou Estilo internacional. Os representantes deste movemento que compartirían a ideoloxía de Le Corbusier serían, entre outros, Ludwig Mies van der Rohe, Walter Gropius, e Theo van Doesburg. Este movemento, que naceu coa intención de buscar unha arquitectura tipo que puidese solucionar os problemas sociais, adoecerá dun grande erro que se reflectirá tempo despois, a omisión das particularidades climáticas. Anos despois, os CIAM (Congresos Internacionais de Arquitectura Moderna) permitiran a divulgación destas ensinanzas.

No 1924 Le Corbusier abriu o estudio 35S xunto co seu primo Pierre Jeanneret no número 35 da rue de Sèvres. Será en xuño de 1928 cando se creen os CIAM (Congresos Internacionais de Arquitectura Moderna), por mor do escándalo do concurso do palacio da Sociedade das Nacións. Ao ano seguinte, celebrarase o segundo congreso dos CIAM en Frankfurt, sendo último e undécimo celebrado en Otterlo no 1958. Un dos conceptos que se explicarán nestes Congresos e dos máis importantes das ensinanzas de Le Corbusier, serán os Cinco puntos de unha nova arquitectura, reflectidos na casa Cook (Boulogne-sur-Seine, 1926) e que son os seguintes:

  • Pilotis: o edificio debe estar sobre pilotes.
  • Cuberta-xardín: a cuberta debe ser plana e axardinada, o que permitirá a incorporación da natureza na vivenda e de amplas zonas soleadas que, xunto co espazo libre que queda en planta baixa, fai un 200% de vexetación.
  • Planta libre: coa axuda dos novos materiais (aceiro, formigón e vidro) e as novas tecnoloxías, os muros de carga deixan lugar aos piares, de tal xeito que se pode distribuír a disposición da vivenda en función das necesidades funcionais, sen verse supeditada a cuestións estruturais.
  • Fiestras alongadas: por mor de mellorar a iluminación e a continuidade visual co exterior.
  • Fachada libre: a fachada libérase dos muros de carga para pasar a ter piares, de tal forma que permite por xanelas na maior parte da fachada.

No ano 1930 Le Corbusier casa con Ivonne Gallis, que morreu no 1957. A partir deste momento, este arquitecto non deixou de viaxar, até que no 1936, na súa segunda viaxe a América do Sur, traballou con Lucio Costa, Oscar Niemeyer e Alfonso Reidy. No 1943 creouse o ASCORAL (Asociación da Construción para unha Renovación Arquitectónica). No 1947 foi membro da comisión de estudo para a sede da ONU en Nova York. No 1951 nomeárono arquitecto consultor para o goberno de Punjab para a construción da capital, Chandigarh. Realizou 23 viaxes a esta capital dende este momento até abril de 1964. Este e outros proxectos reflectirían unha grande influencia a nivel urbanístico. A súa ideoloxía arquitectónica baseábase fortemente na importancia que o automóbil acabaría adquirindo nas novas sociedades. Trataba ao coche como unha máquina que debía introducirse a pequena escala (a casa) e a gran escala (a cidade). Le Corbusier propón deste xeito no Plan Chandigarh unha cidade a distintas escalas de fluxos e densidades.

Centro Le Corbusier, Zurich.

No 1948 este arquitecto publicou un elaborado sistema de medidas do corpo humano ao que denominou Le Modulor. Non deixaba de ser unha nova interpretación do home en relación co seu contorno máis próximo, ao igual que no seu momento fixeron outros grandes mestres como Vitruvio, da Vinci ou Battista Alberti. Con esta nova escala elabóranse unha serie de medidas axiomáticas segundo as que o home utiliza máis optimamente o mobiliario que o rodea. A medida deste home prototípico non estaba relacionada coa do seu inventor, posto que a súa estatura era menor, senón coa do home francés corrente de 1,829 metros, inda que a máis coñecida e a do home cunha man estendida de 2,26 m. Colocou o seu embigo a metade desta altura (1,13 m). Esta é a denominada serie azul, existindo tamén unha serie vermella.

Le Corbusier morreu o 27 de agosto de 1965 mentres se daba un baño en Cap-Martin. Dous anos máis tarde abriuse o centro Le Corbusier en Zurich e no 1968 creouse a Fondation Le Corbusier en París, recoñecida de utilidade pública. Despois da súa morte os seus detractores aumentaron o ton das críticas, alcumándoo de inimigo das cidades. É, sen dúbida algunha, un nome de referencia na historia da arquitectura contemporánea.

Principais proxectos[editar | editar a fonte]

  • 1906. Vila Fallet, A Chaux-de-Fonds, Suíza.
  • 1912. Vila Jeanneret-Perret (Maison blanche), A Chaux-de-Fonds, Suíza.
  • 1923. Vilas La Roche-Jeanneret, París.
  • 1924. Barrio Modernes Frugès, Pessac, Bordeos.
  • 1925. Pavillón para L'Espirit nouveau, Cours la Reine, París.
  • 1926. Casas na Weissenhofsiedlung, Stuttgart, Alemaña.
  • 1926. Vila Stein, Vaucresson, Francia.
  • 1926. Vila Cook, Boulogne, Francia.
  • 1928. Vila Savoye, Poissy, Francia.
  • 1928. O Cejtrosoyuz, Moscova, Rusia.
Museo Nacional de Arte Occidental, Tokio

Obra escrita[editar | editar a fonte]

Toda a obra de este autor foi escrita en francés. Algúns dos títulos máis importantes son:

  • Après le cubisme, con Amédée Ozenfant, Paris 1918
  • Vers une architecture, Paris 1923
  • Urbanisme, Paris 1924
  • L'art décoratif aujourd'hui, Paris 1925
  • Almanach d'architecture moderne, Paris 1925
  • Architecture d'époque machiniste, Paris 1926
  • Requête adressée à la Société des Nations, con Pierre Jeanneret, Paris 1928
  • Une maison, un palais, Paris 1928
  • Précisions sur un état présent de l'architecture et de l'urbanisme, Paris 1930
  • Clavier de couleur Salubra, Basilea 1931
  • Requête à Monsieur le président du Conseil de la Société des Nations, con Pierre Jeanneret, Paris 1931
  • Croisade ou le crépuscule des académies, Paris 1933
  • La ville radieuse, Boulogne, 1935
  • Aircraft, Londres - Nova York 1935
  • Quand les cathédrales étaient blanches, Paris 1937
  • Les tendances de l'architecture rationaliste en rapport avec la peinture et la sculpture, Roma 1937
  • Îlots insalubres parisiens, nº 6 de Îlot insalubre, con Pierre Jeanneret, Paris 1938
  • Des canons, des munitions? Merci, des logis SVP, Boulogne 1938
  • Destin de Paris, Paris - Clermont-Ferrand 1941
  • Sur les quatre routes, Paris 1941
  • La maison des hommes, con François de Pierrefeu, Paris 1942
  • Les constructions murondins, Paris - Clermont-Ferrand 1942
  • La Charte d'Athènes, Paris 1943 (adaptación para a publicación)
  • Les trois établissements humains, Paris 1945
  • Propos d'urbanisme, Paris 1946
  • Manière de penser l'urbanisme, Boulogne, 1946
  • U.N. headquarters, Nova York 1947
  • New world of space, Nova York, 1948
  • Grille C.I.A.M. d'urbanisme : mise en application de la Charte d'Athènes, Boulogne 1948
  • Le modulor, Boulogne 1950
  • Les problèmes de la normalisation : rapport présenté au Conseil économique, en La charte de l'habitat, vol. 1, Paris 1950
  • L'unité d'habitation de Marseille, Souillac - Mulhouse 1950
  • Poésie sur Alger, Paris 1950
  • Une petite maison, Zurich 1954[1]
  • Le Modulor II (La parole est aux usagers), Boulogne 1955
  • Architecture du bonheur, l'urbanisme est une clef, Paris 1955
  • Le Poème de l'angle droit], Paris 1955[2]
  • Les plans de paris : 1956-1922, Paris 1956
  • Von der Poesie des Bauens, Zurich 1957
  • Entretien avec les étudiants des écoles d'architecture, Paris 1958
  • Second clavier des couleurs, Basilea 1959
  • L'atelier de la recherche patiente, Paris 1960
  • Orsay Paris 1961, Paris 1961
  • Le voyage d'Orient, Paris 1966
  • Mises au point, Paris 1966
  • Les maternelles vous parlent, Paris 1968
  • Choix de lettres, selección, introdución e notas de Jean Jenger
  • Conférences de Rio (1936). Introdución, revisión e notas de Yannis Tsiomis. Paris 2006.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Le Corbusier

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Frampton, K. (1997) Le Corbusier. Madrid: Akal Arquitectura.
  • Cohen, J.L. (2007) Le Corbusier. Madrid: Taschen
  • Quetglas, J. (2004) Le COrbusier y Pierre Jeanneret. Villa Savoye, Les heures claires. Madrid: Ed. Rueda S.L.

Outros artigos[editar | editar a fonte]