García de Galicia

Na Galipedia, a wikipedia en galego.

García I de Galiza (1042–1090) foi un rei galego.

Fillo de Fernando I, herdou o Reino de Galiza, o condado de Portugal e a protección e parias de Badaxoz e Sevilla. Educouse desde 1053 co bispo Cresconio de Compostela, Sánchez Candeira vencella este feito á futura repartición do reino, pois os seus tres fillos educaronse nas terras que despois herdarían (non foi até 1063 que se fixo público o reparto^[1]. Aínda asi, García seguiu estando presente na corte, como o testemuñan os diplomas que asinou (en 1056, 1061 e 1063). Unha das mencións do rei García é no relato da viaxe dun grupo de peregrinos de Liexa^[2] en 1056 que foron recibidos polo infante e o bispo Cresconio.

Existe a crenza de que estableceu a capital do seu reino en Ribadavia, na comarca do Ribeiro, que non está apoiada polas fontes medievais^[3].

Tanto en Galiza como no condado de Portugal o rei tiña que contar cunha forza política moi grande dos nobres e sobre todo dos bispos, en quen García I quixo fundamentar o seu goberno. No seu reino tiñan as sedes de Lugo, Compostela ou Iria, moi forte polas peregrinacións á tumba do Apóstolo Santiago, máis as de Mondoñedo, Porto e Ourense. García I restableceu as de Braga e Tui, así como as de Lamego e Viseu, que foron absorbidas axiña pola de Coimbra. Favoreceu ao mosteiro de Santo Antoíño de Toques

Pero García I apenas tivo tempo de gobernar. A morte do bispo de Compostela Cresconio veu alterar a estabilidade da vida política galega á que contribuíra o defunto durante os trinta anos de mandato episcopal. O seu herdeiro foi asasinado o ano seguinte e García tivo dificultades cos nobres portugueses, e con algúns deles tivo que loitar ate derrotalos en Pedrosa, ao norte de Braga, e ás familias que non lle deron o seu apoio privounas dos seus bens.

Nobres e eclesiásticos galegos non tardaron en acudir a León e Afonso VI non tivo dificultade nin resistencia cando entrou en Galiza en xuño do 1071 e expulsou a García I, quen se debeu refuxiar no sur do seu reino, próximo ao apoio que poderían prestarlle os reis de Badaxoz e Sevilla.

No 1072, García voltará a Coimbra mediado o mes de novembro e viaxou a León entrado o novo ano, chamado por seu irmán. Pero foi preso o 13 de febreiro do 1073 e pechado no castelo de Luna, en plena montaña leonesa de Babia. Alí permaneceu até o seu pasamento en marzo do 1090.