Benito Vicetto

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Benito Vicetto

Datos persoais
Nacemento 21 de maio de 1824
Lugar Ferrol, A Coruña Galicia Galiza
Falecemento 28 de maio de 1878 (54 anos)
Lugar Ferrol
Soterrado {{{soterrado}}}
Soterrada {{{soterrada}}}
Residencia {{{residencia}}}
Nacionalidade {{{nacionalidade}}}
Cónxuxe
Fillos {{{fillos}}}
Relixión {{{relixión}}}
Actividade
Lingua {{{lingua}}}
Lingua Castelán
Período {{{período}}}
Movemento {{{movemento}}}
Xéneros Historia
Princ. obras {{{obras}}}
Alma mater {{{alma_mater}}}
Estudos {{{estudos}}}
Ocupación {{{ocupación}}}
Profesión {{{profesión}}}
Organización {{{organización}}}
Cargos {{{cargos}}}
Premios {{{premios}}}
[[Ficheiro:|centro|]]

{{{notas}}}

Benito Vicetto Pérez, nado en Ferrol o 21 de maio de 1824 e finado na mesma cidade o 28 de maio de 1878, foi un escritor e historiador galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Foi soldado voluntario pero abandonou o corpo en 1850. Logo foi oficial de prisións, director da Real Casa da Moeda de Xubia e funcionario de facenda. Destacou sobre todo como historiador, coa súa obra Historia de Galicia (1865). Colaborou en El Recreo Compostelano, Crónica de Occidente, El País (1857), Diario de La Coruña (1859) que tamén dirixiu, El Centinela de Galicia, El Progreso de Pontevedra (1865), El Brigantino (1869), e dirixiu El Clamor de Galicia (1854-1856) e Revista Galaica (1874-1876).

Prolífero autor literario en lingua castelá (na que cultivou a poesía, a novela, o teatro e o ensaio), escribiu en lingua galega tres poemas (un romance carente de título, a Cantiga dos Borboriños e Ti e eu. Sono dunha noite de vrao). Na súa poesía xa se recrea o mundo fantástico que reaparece posteriormente en Eduardo Pondal, e mais a utilización de topónimos como nomes de personaxes lendarios (trazo sistemático no poeta da Ponteceso).

Por outra parte, Vicetto autoconsiderábase o fundador do Rexionalismo, e sentou as bases para o desenvolvemento deste período. Ademais, foi fundamental para o (re)nacemento da historiografía galega: aínda que a súa Historia de Galicia ten pouco valor historiográfico, contribuíu a asentar a crenza nunha "raza" e na existencia dun carácter nacional específico de Galicia, e, polo tanto, a configurar unha identidade supralocal de ámbito galego[1].

Obras[editar | editar a fonte]

Historia de Galicia por Benito Vicetto, Tomo IV (en PDF).

Narrativa[editar | editar a fonte]

  • El caballero verde, 1844.
  • Crónicas españolas, 1851.
  • Los hidalgos de Monforte, 1851.
  • Cristina, 1852.
  • Rogín Rojal o el paje de los cabellos de oro, 1855
  • Magdalena, 1861.
  • El Lago de Limia, 1861.
  • Las tres fases de amor, 1867
  • El conde de Amarante, 1872.
  • Víctor Basbén, 1874.
  • El cazador de fantasmas, 1877.

Poesía[editar | editar a fonte]

  • El eco de mi amor, 1864.
  • Ecos del alma, 1869.

Ensaio[editar | editar a fonte]

  • Los reyes suevos de Galicia, 1860.
  • La baronesa de Frije, 1874.
  • Historia de Galicia, 1865-1873.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. G. Beramendi, Justo; Núñez Seixas, Xosé M. (1995). O nacionalismo galego. Vigo: A Nosa Terra. pp. 30-31.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]