Rabindranath Tagore

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Rabindranath Tagore Nobel prize medal.svg
रवीन्द्रनाथ ठाकुर
Tagore3.jpg
Rabindranath Tagore en 1914.
Datos persoais
Nacemento 7 de maio de 1861
Lugar Calcuta, Flag of India.svg India
Falecemento 7 de agosto de 1941
Lugar Calcuta, Flag of India.svg India
Soterrado {{{soterrado}}}
Soterrada {{{soterrada}}}
Residencia {{{residencia}}}
Nacionalidade {{{nacionalidade}}}
Cónxuxe {{{cónxuxe}}}
Fillos {{{fillos}}}
Relixión {{{relixión}}}
Actividade
Lingua {{{lingua}}}
Lingua bengalí e inglés
Período {{{período}}}
Movemento {{{movemento}}}
Xéneros poesía, dramaturxía e filosofía
Princ. obras {{{obras}}}
Alma mater {{{alma_mater}}}
Estudos {{{estudos}}}
Ocupación {{{ocupación}}}
Profesión {{{profesión}}}
Organización {{{organización}}}
Cargos {{{cargos}}}
Premios Premio Nobel de Literatura en 1913
Rabindranath Tagore Signature.svg
{{{web}}}

Rabindranath Tagore, coñecido tamén co nome de Gurudev, é o nome anglizado de Rabíndranáth Thákhur (रवीन्द्रनाथ ठाकुर), nado en Calcuta o 6 de maio de 1861 e finado en Calcuta, India, o 7 de agosto de 1941, foi un escritor, poeta, dramaturgo e filósofo indio. Gañador do Premio Nobel de Literatura no ano 1913.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Mentres Gandhi, coa desobediencia civil, organizou o nacionalismo indio sen expulsar do país os ingleses, Tagore propuxo conciliar e integrar Oriente e Occidente. Esta obra era abondo difícil, mais estaba preparado polo exemplo do seu avó que en 1928, ao fundar a Unión de crentes en Deus, integrou o monoteísmo cristián e o politeísmo hindú.

Fillo dun santo e rico bramán, estudou no Reino Unido, onde anglizou o propio apelido (Thakur). Volto coa convicción de que os ingleses saben ben protexer unha India necesitada de protección, dedicouse á administración das súas terras e a toda forma de arte.

Tagore afirmou en toda a súa obra: o propio amor pola natureza e por Deus, as súas aspiracións de fraternidade humana, a propia paixón (mesmo erótica) e a atracción da infancia. Todos estes temas aparecen tanto na súa lírica destinada a canto, que el mesmo musicou e traduciu ao inglés (Oferta de canto, 1913), como nos seus traballos teatrais enriquecidos con intermedios líricos (A vinganza da natureza, 1884), novelas (O naufraxio, 1906), memorias, ensaios e conferencias.

Exerceu unha enorme fascinación no mundo occidental, que o recoñeceu co Premio Nobel de Literatura no ano 1913.

Santiniketan[editar | editar a fonte]

En 1901 trasladouse a Santiniketan, poboación situada en Bengala Occidental, onde puxo en funcionamento unha escola experimental, sita en propiedades do seu pai. Esta escola, estabelecida segundo a tradicional estrutura Brahmacharya de estudantes vivindo a carón do seu Gurú nunha comunidade autosuficiente, foi un imán para grupos internacionais de estudantes, artistas, lingüistas e músicos. Tagore dedicou unha prodixiosa enerxía en obter fondos para a escola, utilizando por exemplo o importe concedido no Premio Nobel. Hoxe a institución é coñecida como Universidade Visva Bharati (en bengalí: বিশ্বভারতী: India para o mundo), so control do goberno indio.

Obra (selección)[editar | editar a fonte]

Traducidas ao galego[editar | editar a fonte]

  • O carteiro do rei. Malini (trad. X. Cuns Lousa) O Castro-Sada: Edic. do Castro. 1976 - ISBN 84-85134-68-0
  • Onde a alma vive sem medo (trad. X.Mª Monterroso Devesa), in Bolet.Centro de Estud. Melidenses, nº 3 (xuño 1985)
  • A Verdade, fundamento do ser, in O Correo da UNESCO (febreiro 1994)

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Rabindranath Tagore
Wikiquote
A Galicitas posúe citas sobre: Rabindranath Tagore

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]


Predecesor:
Gerhart Hauptmann
Premio Nobel de Literatura
Nobel prize medal.svg

1913
Sucesor:
Romain Rolland
(En 1915)