Samuel Beckett

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Nobel prize medal.svg
Samuel Beckett
Samuel Beckett, Pic, 1.jpg
Retrato de Samuel Beckett
Datos persoais
Nacemento 13 de abril de 1906
Lugar Dublín Irlanda Irlanda
Falecemento 22 de decembro de 1989
Lugar París Flag of France.svg Francia (83 anos)
Soterrado {{{soterrado}}}
Soterrada {{{soterrada}}}
Residencia {{{residencia}}}
Nacionalidade {{{nacionalidade}}}
Cónxuxe
Fillos {{{fillos}}}
Relixión {{{relixión}}}
Actividade
Lingua {{{lingua}}}
Lingua Inglés
Francés
Período {{{período}}}
Movemento {{{movemento}}}
Xéneros Novela, poesía, crítica xornalística, teatro
Princ. obras {{{obras}}}
Alma mater {{{alma_mater}}}
Estudos {{{estudos}}}
Ocupación {{{ocupación}}}
Profesión {{{profesión}}}
Organización {{{organización}}}
Cargos {{{cargos}}}
Premios {{{premios}}}
[[Ficheiro:|centro|]]
{{{web}}}

{{{notas}}}

Samuel Barclay Beckett, nado en Dublín o 13 de abril de 1906 e finado en París o 22 de decembro de 1989, foi un novelista, dramaturgo, crítico e poeta irlandés, un dos máis importantes representantes do experimentalismo literario do século XX, dentro do modernismo anglosaxón. Foi igualmente figura chave do chamado teatro do absurdo. Escribiu os seus libros en inglés e francés, e foi asistente e discípulo do novelista James Joyce. A súa obra máis coñecida é o drama Esperando a Godot.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Naceu en Foxrock (preto de Dublín) o 13 de abril de 1906. Logo de asistir a unha escola protestante de clase media no norte de Irlanda, ingresou no Trinity College de Dublín, onde obtivo a licenciatura en linguas romances en 1927 e o doctorado catro anos máis tarde. Ó mesmo tempo, continuou estudando o filósofo francés René Descartes e escribiu o ensaio crítico Proust (1931), que sentaría as bases da súa filosofía e obra. Foi entón cando coñeceu ao novelista e poeta irlandés James Joyce, do que foi amigo e colaborador. Entre 1932 e 1937 traballou e viaxou sen descanso e desempeñou diversos traballos para incrementar os ingresos da pensión anual que lle ofrecía seu pai, supoñéndolle un duro golpe a súa morte en 1933. En 1937 estableceuse definitivamente en París, pero en 1942 tivo que trasladarse ó sur de Francia, libre da ocupación nazi, fuxindo da Gestapo, pois Beckett sumárase á Resistencia. Ao final da II Guerra Mundial regresou a París, onde escribiu catro grandes obras: a súa obra dramática Agardando por Godot (1952) (a súa obra mestra en opinión da maioría dos críticos), e a súa triloxía Molloy (1951), Malone morre (1951) e O indomable (1953), que Beckett considera o seu maior logro, e na que os seus personaxes, misteriosamente enfermos e sumidos nun desesperado monólogo, esperan a súa disolución final e someten a linguaxe a un proceso de aniquilamento que constitúe unha das constantes de toda a súa produción literaria. En 1961 outórganlle o premio Internacional de Literatura, que compartiu con Jorge Luis Borges e, en 1969, foi galardoado co premio Nobel de literatura. Morreu en París o 22 de decembro de 1989.

Aspectos globais[editar | editar a fonte]

A obra de Beckett é fundamentalmente sombría e tendente ao minimalismo e, de acordo con certas interpretacións, profundamente pesimista (até nihilista[1]) sobre a condición humana. En consonancia con isto, co tempo os seus libros fixéronse paseniñamente máis crípticos e breves. O pesimismo de Beckett vén con todo atemperado por un senlleiro sentido do humor, entre negro e sórdido (véxase Comentarios sobre o autor).

Samuel Beckett foi galardoado co Premio Nobel de Literatura en 1969 «pola súa escritura, que, renovando as formas da novela e o drama, adquire a súa grandeza a partir da indixencia moral do home moderno».[2] En 1961 recibiu así mesmo o "Premio Formentor" outorgado polo Congreso Internacional de Editores, xunto Jorge Luis Borges.

Estilo[editar | editar a fonte]

Nas súas obras, Beckett centrou a súa atención na angustia indisociable da condición humana, que na última instancia reduciu ao eu solitario ou á nada. Tamén experimentou coa linguaxe ata deixar tan só un esqueleto, o que orixinou unha prosa austera e disciplinada pero chea de humor. A súa influencia en dramaturgos posteriores, sobre todos naqueles que seguiron os seus pasos na tradición do absurdo, foi tan notable como o impacto da súa prosa.

Tumba de Samuel Beckett no Cemiterio de Montparnasse, París

Obras[editar | editar a fonte]

Escritor bilingüe, a partir de 1953 escribiu en francés e, ás veces, en inglés; xeralmente traducía a obra ó outro idioma, adaptándoa. Escribiu novelas, pezas e textos varios para radio, televisión e cinema.

Obras escritas en francés[editar | editar a fonte]

  • Molloy, novela (1947, traducida para o galego no 2006, por Anxo Rei Ballesteros, en Galaxia)
  • Malone meurt novela (1948) - Malone morre
  • En attendant Godot teatro (1949) - Agardando por Godot
  • L'Innommable novela (1949) - O innomeable
  • Nouvelles et Textes pour rien (1946-1950) - Textos para nada
  • Fin de partie teatro - Fin de partida
  • Comment c'est novela, Como é experimento literario radical publicado en francés e inglés.
  • Oh les beaux jours teatro - Días felices , a peza foi escrita en inglés e traducida ó francés por Beckett como Oh les beaux jours ! .
  • Têtes-mortes textos curtos
  • Pour en finir encore et autres foirades
  • Catastrophe teatro
  • Eleutheria teatro

Obras escritas en inglés[editar | editar a fonte]

  • Whoroscope poesia
  • Murphy novela
  • Watt novela
  • Krapp's Last Tape teatro - A última cinta, a peza foi escrita en inglés e adaptada por Beckett ó francés como La dernière bande.
  • Embers
  • Happy Days (Oh les beaux jours) teatro
  • Mercier e Camier (1946)
  • Pavesas publicada por Tusquets en 1987, é unha recompilación de tódalas obras radiofónicas, televisivas e teatraes que pola súa corta extensión non puideron publicarse en libro.

Filmografía[editar | editar a fonte]

Cine

Televisión

  • Eh Joe (peza escrita para a BBC e presentada en 1966
  • Ghost Trio (1975)
  • ... but the clouds... (1976)
  • Quad (1981)
  • Nacht und Träume (1982)

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Beckett, meu amigo p. 33 y 107
  2. The Nobel Prize in Literature 1969

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • (en inglés) Images of Beckett, Elizabeth Knowlson & John Haynes, Cambridge University Press, 2003.
  • (en inglés) The Grove Companion to Samuel Beckett, Ackerley, C. J. and S. E. Gontarski, editores New York Grove Press, 2004.

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]