Claude Simon

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Nobel prize medal.svg

Claude Simon, nado en Antananarivo (Madagascar) o 10 de outubro de 1913 e finado en París o 6 de xullo de 2005, foi un escritor francés considerado un dos pais do Nouveau roman. Gañou o Premio Nobel de Literatura en 1985 pola calidade das súas novelas, "que combinan a creatividade do poeta e a do pintor ao dar profundo testemuño da complexidade da condición humana".

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Claude Simon naceu en Madagascar cando era unha colonia francesa. Un ano despois, o seu pai, oficial do exército, foi asasinado na Primeira Guerra Mundial e Claude instalouse coa súa nai en Perpiñán, no sueste de Francia (preto da fronteira española), onde residía a súa avoa.

Ao finalizar a escola secundaria no Collège Stanislas en París e tras unhas breves estancias académicas en Oxford e Cambridge, estudou pintura na Academia do mestre cubista André Lhote e tamén en Oxford e en Cambridge. Viaxou por España, Alemaña, a Unión Soviética, Italia e Grecia. Esta experiencia así como a da Segunda Guerra Mundial desempeñarán un papel moi importante no seu traballo literario.

En 1936 viaxou a Barcelona e loitou na Guerra Civil á beira da República. A experiencia desta guerra inspiraría algún dos seus mellores libros como Le Palace (O palacio, 1962) ou Le jardin des plantes en 1997.

Ao estalar a Segunda Guerra Mundial, participou na Batalla do Meuse (1940), pero foi detido polos alemáns que o enviaron a un campo de prisioneiros en Saxonia. No traslado a un campo de prisioneiros en Francia, conseguiu escaparse e afiliouse ao movemento da Resistencia Francesa. Refuxiouse no sueste francés, entón zona libre, onde comprou unha propiedade en Salses, preto de Perpiñán e se converteu nun viticultor amante da pintura e a fotografía, antes de dedicarse á escritura.

A súa primeira obra como escritor, Le Tricheur (O Tramposo) publicouse en 1946 e un ano máis tarde La Corde Raide (A corda frouxa), pero é en 1960 cando se publica o seu primeiro éxito literario, La Route des Flandres (A ruta de Flandres), que trata sobre a derrota militar francesa en 1940 e polo cal recibiría o premio da Nouvelle Vague en 1961. En 1967 obtería un novo galardón, o premio francés de vangarda Médicis, polo seu libro Histoire (Historia, 1967), que conta un día calquera na vida dun home novo. Esta obra confirmouno como autor de prestixio e minoritario, unha consideración que non cambiará ata a obtención do Nobel.

Xunto con Robbe-Grillet e outros escritores como Nathalie Sarraute, Robert Pinget, Samuel Beckett, Jean Ricardou e Claude Ollier formou parte do grupo literario do nouveau roman emerxido en Francia en 1950, que brevemente tivo tamén por membros a Michel Butor e Marguerite Duras.

En 1981 sae á luz Les Géorgiques (As Xeórxicas, 1981) onde en tres épocas distintas e en períodos de axitación e violencia -a Revolución Francesa, a Guerra Civil Española e a Segunda Guerra Mundial- tres personaxes viven sucesos e experiencias que parecen superponerse. Neste libro o autor volve reflectir a súa experiencia no bando republicano da Guerra Civil Española. Ao concederselle o Premio Nobel de Literatura en 1985, a Academia Sueca mencionou esta novela como a súa obra se cadra máis importante.

En 1989 publica L'Acacia (A acacia), unha novela fortemente autobiográfica e que é recoñecida como unha obra mestra da literatura antibélica. Nesta obra describe a viaxe coa súa nai e a súa tía a través da devastada Francia de 1918 en busca da tumba do seu pai.

A Universidade de East Anglia fíxoo doutor honororífico en 1973.

Nos últimos anos, viviu retirado do éxito, alternativamente no sur de Francia e de incógnito en París, cerca do xardín botánico que deu título a unha das súas novelas Le jardin des plantes (1997).

En 2001, con 88 anos, publicou a súa última novela Le tramway (O tranvía), unha autobiografía con recordos da súa infancia e vellez na que se describe a si mesmo como un autor difícil, aburrido, ilegible e confuso.

Morreu o 6 de xullo de 2005 aos 91 anos de idade. O primeiro ministro francés, Dominique de Villepin, que expresou a súa "tristura máis profunda" pola morte de Simon, dixo na súa declaración "A literatura francesa perdeu a un dos seus grandes autores".

Obras[editar | editar a fonte]

  • Le Tricheur (O tramposo), 1945.
  • La Corde Raide (A corda frouxa), 1947.
  • Gulliver, 1952.
  • Le Sacre du printemps (A consagración da primavera), 1954.
  • Le vent (O vento), 1957.
  • L'Herbe (A Herba), 1958.
  • La Route des Flandres (A ruta de Flandres), 1960.
  • Le Palace (O palacio), 1962.
  • La Separation (A separación), 1963.
  • Histoire (Historia), 1967.
  • La Bataille de Pharsale (A batalla de Farsalia), 1969.
  • Orion aveugle (Orion cega), 1970.
  • Les Corps conducteurs (Os corpos condutores), 1971.
  • Triptyque (Tríptico), 1973.
  • Leçon de choses (Lección de cousas), 1975.
  • Les Géorgiques (As Xeórxicas), 1981.
  • Femmes (Mulleres), 1984.
  • La Chevelure de Bérénice (A cabeleira de Berenice), 1984.
  • Discours de Stockholm (Discurso en Estocolmo), 1986.
  • L'Invitation (A invitación), 1987.
  • Album d'un amateur (Álbum dun aficionado), 1988.
  • L'Acacia (A acacia), 1989.
  • Le jardin des plantes (O xardín das flores), 1997.
  • Le tramway (O tranvía), 2001.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]