Karl Gjellerup
 |
|
|---|---|
 |
|
| Nacemento: | 2 de xuño de 1857 Roholte  Dinamarca |
| Falecemento: | 13 de outubro de 1919 (62 anos) Klotzsche  Alemaña |
| Lingua: | Alemá Danesa |
| Xénero(s): | Novela, teatro |
Karl Adolph Gjellerup, nado en Roholte o 2 de xuño de 1857 e finado en Klotzsche o 13 de outubro de 1919, foi un dramaturgo e novelista danés.
Biografía [editar]
Iniciou os seus estudos, pero abandonounos, se cadra sendo influído polo crítico literario danés Georg Morris Brandes.
A partir de 1892 viviu en Alemaña onde escribiu varias obras en alemán.
As súas primeiras novelas, Ung Dansk (Mozo danés, 1879) e Germanernes Laerling (Discípulo dos teutóns, 1882), eran consideradas autobiográficas e acusaban a influencia do determinismo crítico de Brandes. A súa traxedia lírica Brynhild (1884) foi a que indicou o principio dunha etapa de produción dramática. A esta seguiron varias obras con temas revolucionarios, como St. Just (1886), Thamyris (1887) e as comedias Herman Vandel (1891) e Wuthorn (1893).
Nas súas últimas novelas, como Pilgrimen Kamanita (O peregrino kamanita, 1906), vese a súa forte atracción pola cultura alemá, onde aborda amplamente o misticismo oriental.
En 1917, xunto a Henrik Pontoppidan, gañou o premio Nobel de Literatura, o cal foi outorgado en recoñecemento da súa «variada e rica poesía inspirada en altos ideais».
Obra seleccionada [editar]
- 1878: En idealist
- 1879: Ung Dansk
- 1879: Det unge Danmark
- 1880: Antigonos
- 1882: Germanernes loerling
- 1884: Brynhild
- 1886: St. Just
- 1887: Thamyris
- 1889: Minna
- 1891: Herman Vandel
- 1893: Wuthorn
- 1896: Møllen
- 1906: Pilgrimmen Kamanita
|
|||||||||||||||||||
