Ana Belén
| Ana Belén | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Nacemento | María del Pilar Cuesta Acosta 27 de maio de 1951(61 anos)  España, Madrid [1] |
||||
| Profesión | cantante e actriz | ||||
| Coñecido/a por | Ana Belén | ||||
| Cónxuxe(s) | Víctor Manuel | ||||
| Fillo(s) | 2 | ||||
| Páxina web oficial | |||||
| Ficha na IMDb | |||||
|
|||||
María del Pilar Cuesta Acosta, coñecida como Ana Belén, nada en Madrid o 27 de maio de 1951, é unha cantante e actriz española.
Está casada co cantautor asturiano Víctor Manuel, co que colabora musicalmente en moitas ocasións.Está considerada unha das artistas máis importantes da cultura española. Tras máis de corenta anos de profesión, continúa a súa prolífica carreira artística con máis de corenta películas, unha vintena de obras de teatro máis de trinta e cinco discos, que a converteron nunha icona feminina artístico xeracional.
Calcúlase que ao longo da súa carreira, Ana Belén vendeu máis de tres millóns de álbums a nivel nacional e internacional, e os seus espectáculos musicais percorreron España e Latinoamérica. Ana Belén é unha das máis importantes e reconocibles voces da música hispana, habendo sido nomeada en dúas ocasións ao Grammy Latino.
Índice |
[editar] Traxectoria
[editar] Inicios da súa carreira
Ana Belén criouse no seo dunha familia humilde na rúa do Oso, xunto á glorieta de Embajadores do barrio de Lavapiés (Madrid). É a maior de tres irmáns. O seu pai era cociñeiro no Hotel Palace e a súa nai porteira dunha leira. Pasaba os veráns da súa nenez en Cabezuela (Segovia), de onde é o seu pai e de onde era a súa avoa, Matilde Bravo, que exercía de mestra na escola do pobo. Estudou no colexio das Damas Apostólicas; alí tivo a súa primeira saída a escena para actuar nun conto que se titulaba El enanito saltarín. Desde moi pequena sentiu a vocación artística e por iso, ao mesmo tempo que estudaba solfexo e piano co mestre Estebarena, que vivía na súa mesma rúa, comezou a inscribirse en concursos radiofónicos infantís, algúns como Gran Vía ou Conozca usted a sus vecinos, nos que cantaba cancións de moda como La novia, La flor de canela, Niña de Sara Montiel ou Tómbola de Marisol. Participou nun concurso de Radio España aos dez anos que se chamaba Vale todo, dirixido por Bobby Deglané na Gran Vía madrileña; inscribiuse no apartado de música moderna e interpretou La novia. Ese ano non gañou o concurso, pero si ao ano seguinte, coa canción La flor de canela, famosa canción da cantautora peruana Chabuca Granda que cantaba por entón cunha gran repercusión María Dolores Pradera. Estivo noutros concursos con Juan de Toro, en Radio Madrid, onde cantou catro cancións acompañada do mestre Aguayo (El ritmo de la lluvia, Cúlpale a la bossa nova, La novia e La flor de canela).
En 1964 xa era coñecida nas emisoras de radio como unha nova nena prodixio, co nome de Mari Pili Cuesta, ao estilo de Rocío Dúrcal ou Marisol, a quen Ana Belén admiraba moito. Aos 13 anos gravou as súas primeiras cancións , das cales a máis promocionada foi Que difícil es tener 18 años. Pronto empezou a traballar de forma fixa en Radio Madrid para cubrir o oco que deixara Rocío Dúrcal, ata que a produtora Época Films interesouse por ela e asinoulle un contrato por catro anos para rodar catro películas musicais infantís.
[editar] Zampo y yo
A súa primeira intervención no cine con Época Films en conxunción con Benito Perojo, aos 13 anos, foi na película musical infantil Zampo y yo, traballando co actor galego Fernando Rey baixo a dirección de Luís Lucia Mingarro. Mari Pili interpretaba a unha nena rica, filla dun empresario, que establece unha tenra amizade cun pallaso de circo ambulante. Na película canta varias cancións que se chegaron a gravar nun disco coa BSO (Banda Sonora Orixinal), que incluía cancións como Esta noche, Un mundo mágico ou Muy cerca de ti. Esta última foi gravada con posterioridade por Kaka de Luxe, grupo musical punk da Movida madrileña liderado por Olvido Gara. Os responsables da música orixinal da película foron Augusto Algueró e Adolfo Waitzman. A cinta, estreada en 1965, non tivo o éxito esperado, feito que impediu a realización das outras tres películas previstas no contrato con Época Films. Foi esta produtora a que lle outorgou o nome artístico de Ana Belén, logo de pensar para ela outros moitos nomes tal como María José.
[editar] Inicios teatrais
A partir do fracaso de Zampo y yo, Ana Belén emprendeu unha carreira persoal como actriz dramática de teatro da man de Miguel Narros, recoñecido decorador e director teatral que se fixou nela durante a rodaxe da película. Con el tivo un dos encontros máis influentes da súa carreira profesional. Comezou a estudar no TEM (Teatro Estudo de Madrid), primeiro asistindo de oínte e despois empezou a estudar interpretación e en particular arte dramática.
Sendo unha adolescente, interpretou a súa primeira obra en 1966, aos quince anos, no Teatro Español, cuxo director era Narros. A obra representada foi Numancia, de Cervantes, despois, King Lear (O Rei Lear (en galego)), Las mujeres sabias, El burlador de Sevilla, El condenado por desconfiado, El rufián castrucho, Don Juan Tenorio, Measure for Measure (Medida por medida (en galego)) e El si de las niñas, ata chegar finalmente a Los niños e Te espero ayer en 1970. Participou como actriz secundaria en diversas pezas teatrais de autores como Shakespeare, Molière, Lope de Vega ou José Zorrilla en distintos escenarios de Madrid, como os do Teatro La Latina ou o Teatro María Guerrero. Con devanditas obras comezou a traballar na compañía do Teatro Español durante gran parte da súa mocidade, guiada por Berta Riaza e Julieta Serrano, as dúas actrices a quen a súa nai a deixo o cargo, e coñeceu a actores moi respectados no mundo do teatro e o cine de entón como María Luisa Ponte e Agustín González entre outros, cos que fixo as súas primeiras xiras por España.
Paralelamente, o seu encontro con Narros permitiulle aprender e estudar teatro doutros mestres como William Layton, quen dirixía o TEM xunto a Narros. A filla de Ana Belén, Mariña San José, empezou a súa carreira como actriz no estudo deste director teatral.
Nesa época, finais dos anos sesenta, comeza a traballar en Televisión Española con pequenas aparicións en Estudio 1, nas que chegou a colaborar con profesionais da cultura española como a cineasta Pilar Miró, con quen filmou La pequeña Dorrit. A primeira desas colaboracións foi en 1967 con Ligazón de Valle Inclán e tras ela, rodou moitas e diversas pezas teatrais como Eleonora.
[editar] O inicio da súa traxectoria cinematográfica
En 1970, o por entón director novel Roberto Bodegas propúxolle un papel na película Españolas en París, na que traballaban Laura Valenzuela, Máximo Valverde e Tina Sainz. Sería a súa segunda película tras Zampo y yo.[2]
En 1971 volve ao teatro protagonizando a obra Sabor a miel de Shelag Delaney xunto a Laly Soldevilla e Eusebio Poncela. Con esa obra realiza unha xira por España na que coincide co cantautor asturiano Víctor Manuel, en Galicia mentres este cantaba con Julio Iglesias. Naquel ano realizou as películas Aunque la hormona se vista de seda de Vicente Escrivá xunto a Manuel Summers e Morbo de Gonzalo Suárez, na que tamén traballaba Víctor Manuel. Nesa película, pola que recibiu unha mención especial no Festival Internacional de Cine de San Sebastián, iniciaron unha relación sentimental e posteriormente casaron, rodeados de polémicas, polo xulgado do Sr. Pardo o 13 de xuño de 1972 en Xibraltar.[3]
Naqueles anos continúa traballando para Televisión Española con obras como Romeo e Xulieta ou Retablo de las mocedades del Cid, coa que consegue o seu primeiro Fotogramas de Prata por votación dos lectores na categoría de mellor actriz televisiva en 1972.
Logo da película Al diablo con amor de Gonzalo Suárez en 1972 (tamén xunto a Víctor Manuel, da que sae un disco coa BSO que inclúe Canción de oro, con letras de Gonzalo Suárez e música de Víctor Manuel) fixo películas de maior repercusión como Separación matrimonial de Angelino Fons e Vida conyugal sana de Roberto Bodegas en 1973 con José Sancristán e Antonio Ferrandis, producida por José Luís Dibildos e escrita por José Luis Garci. A película foi moi transgresora naqueles momentos, xa que foi das primeiras que abordou explicitamente o uso da pílula anticonceptiva.
En 1974 roda unha curtametraxe de Luis Eduardo Aute chamado A flor de piel, El amor del capitán Brando de Jaime de Armiñán xunto a Fernando Fernán Gómez e Tormento de Pedro Olea, na que puido protagonizar unha obra de Benito Pérez Galdós con compañeiros de repartición como Francisco Rabal, Rafael Alonso ou Concha Velasco.
Tras esta etapa cinematográfica e xunto a Víctor Manuel, alcanzou a fama e a popularidade entre o público español. Ademais, a súa carreira como actriz de cine e teatro consolidábase, traballando con algúns dos grandes cineastas españois do momento e con compañeiros de repartición moi veteranos que ocupaban un privilexiado lugar no cine e teatro español.
