Carlos Gardel

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Carlos Gardel
Gardel color.jpg
Fotografía de Gardel
Nome completo Charles Romuald Gardès,[1] (castelanizado, segundo o seu testamento ológrafo,[2] Carlos Romualdo Gardes).
Alias El Zorzal Criollo, El Morocho del Abasto, El Mago, El Rey del Tango, El Mudo
Naceu 11 de decembro de 1890 ou de 1887
Morreu 24 de xuño de 1935
Medellín, Flag of Colombia.svg Colombia
Ocupación (s) Cantante, compositor
Xénero Tango, Milonga
Instrumento(s) Voz, guitarra
Tipo de voz solista
Selo(s) discográfico (s) 1912 - Columbia / 1917 - Odeón / RCA Victor - 1935
Por una cabeza
.

Carlos Gardel, nado en Tacuarembó ou Tolosa o 11 de decembro de 1890 e finado en Medellín o 24 de xuño de 1935, foi o mais famoso dos cantantes do tango arxentino, país ao cal chegou aos dous anos de idade.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Existe controversia sobre o lugar do seu nacemento. Algúns sustentan que Gardel naceu no interior do Uruguai no departamento de Tacuarembó, baseándose nalgúns documentos e materiais xornalísticos da época. Outros din que Gardel tería nacido na cidade francesa de Tolosa como Charles Romuald Gardès, fillo de pai ignorado e de Berthe Gardès (1865-1943). Gardel era esquivo sobre o tema e cando lle preguntaban dicía: "Nacín en Bos Aires aos dous anos e medio de idade". Curiosamente, desde o 14 de abril de 1937 o goberno uruguaio, coa participación do Ministerio de Asuntos Exteriores confirmou oficialmente, a través da Xustiza, a orixe francesa de Carlos Gardel antes de declarar a súa nai Berthe du Gard herdeiro do seu fillo, nomeado ou no rexistro de inventario, como Charles Gardes ou Carlos Gardel.[Cómpre referencia]

Cantante e actor célebre en toda a América Latina pola divulgación do tango. Iníciase como cantante aínda novo co nome artístico de El Morocho, presentándose en cafés dos suburbios da capital arxentina. A súa primeira interpretación formal é no Teatro Nacional de Corrientes, no cal tamén se presenta Don José Razzano, con quen forma unha compañía por varios anos. Pola sensualidade da súa voz, a cal se prestaba moi ben á interpretación da milonga – xénero precursor do tango – volveuse coñecido a partir de "Mi noche triste" (1917).

Gardel morreu nun accidente de avión durante unha xira, en Medellín, en Colombia. Os seus restos mortais encóntranse no Cemiterio de la Chacarita na capital arxentina.

Carreira musical[editar | editar a fonte]

Gravou máis de novecentas cancións, entre tangos, fox-trots, fados, pasodobles e musicas folclóricas, vendendo millares de discos na América Latina e Europa. Foi unha das primordiais influencias de Amália Rodrigues.

Entre as súas interpretacións máis famosas están:

  • Mi noche triste (1917)
  • Desdén (1930)
  • Tomo y Obligo (1931)
  • Lejana Tierra Mía (1932)
  • Silencio (1932)
  • Amores de Estudiante (1933)
  • Golondrina (1933)
  • Melodía de Arrabal (1933)
  • Guitarra Guitarra Mía (1933)
  • Cuesta Abajo (1934)
  • Mi Buenos Aires Querido (1934)
  • Soledad (1934)
  • Volver (1934)
  • Por Una Cabeza (1935)
  • Sus Ojos se Cerraron (1935)
  • Volvió una Noche (1935)
  • El Día Que me Quieras (1935)

Carreira cinematográfica[editar | editar a fonte]

Traballou como actor nalgúns filmes para a Paramount, entre eles:

  • Flor de Durazno (1917) (filme mudo)
  • Encuadre de Canciones (1930) (primeiro filme falado de Sudamérica)
  • Luces de Buenos Aires (1931) (filmado en París)
  • La Casa es Seria (1931)
  • Espérame (1932)
  • Melodía de Arrabal (1932)
  • Cuesta Abajo (1934)
  • El Tango en Broadway (1934)
  • El Día Que Me Quieras (1935)
  • Tango Bar (1935)
  • The Big Broadcast Of (1936)
Estatua de Carlos Gardel (Buenos Aires).
Fileteado Elvio Gervasi Gardel.jpg

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Julián y Osvaldo Barsky (2004), Gardel la biografía, Editorial Taurus, Buenos Aires.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]