Marguerite Duras

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Marguerite Duras
Marguerite Duras 1993.jpg
Datos persoais
Nacemento 4 de abril de 1914
Lugar Gia Dih, Saigón (Indochina Francesa)
Falecemento 3 de marzo de 1996
Lugar París
Soterrado {{{soterrado}}}
Soterrada {{{soterrada}}}
Residencia {{{residencia}}}
Nacionalidade {{{nacionalidade}}}
Cónxuxe {{{cónxuxe}}}
Fillos {{{fillos}}}
Relixión {{{relixión}}}
Actividade
Lingua {{{lingua}}}
Lingua francés
Período {{{período}}}
Movemento {{{movemento}}}
Xéneros novela, teatro
Princ. obras {{{obras}}}
Alma mater {{{alma_mater}}}
Estudos {{{estudos}}}
Ocupación {{{ocupación}}}
Profesión {{{profesión}}}
Organización {{{organización}}}
Cargos {{{cargos}}}
Premios {{{premios}}}
[[Ficheiro:{{{sinatura}}}|centro|150px]]
{{{web}}}

{{{notas}}}

Marguerite Donnadieu, nada en Gia Dinh (Saigón, Indochina Francesa) o 4 de abril de 1914 e finada en París o 3 de marzo de 1996, foi unha escritora e directora de cinema francesa, máis coñecida como Marguerite Duras.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Naceu na antiga Indochina Francesa (actual Vietnam) e trasladouse a Francia, terra de seus pais, para estudar Dereito, pero acabou converténdose nunha escritora, e en 1943 mudou o seu nome para Marguerite Duras, tomando o nome dunha vila na rexión de Lot-et-Garonne, departamento onde se situaba a casa de seu pai.

Autora de numerosas novelas, pezas de teatro, filmes e narracións curtas, sería a súa novela L'Amant (1984) quen lle outorgaría a popularidade da que hoxe goza. Con esa novela gañou o Premio Goncourt, o galardón de narrativa máis prestixiado da literatura francesa, que favoreceu a tradución da obra a máis de corenta linguas. Hoxe leva vendidos máis de 2.000.000 de exemplares. Asemade, a novela foi adaptada ao cine por Jean-Jacques Annaud en 1992, converténdose tamén nun éxito de público. Posteriormente, continúa publicando textos literarios até que en 1991 aparece L'Amant de la Chine du Nord, que non sería a súa derradeira publicación, pero si a última obra relevante desde as perspectivas da crítica e do público. Esta novela considérase unha sorte de continuación e peche da narración que se comezara en L'Amant. Isto é, unha viaxe ficcional sobre a súa propia existencia, a súas relacións familiares e coas colonias francesas en Vietnam.

Outras obras importantes son Moderato Cantabile (tamén adaptado ao cine) e o filme India Song. Ao mesmo tempo, foi autora do guión do filme francés Hiroshima mon amour (1959), dirixido por Alain Resnais. O traballo literario de Duras relaciónase co movemento Nouveau roman -que contou cunha proposta semellante na literatura galega, a Nova Narrativa Galega- e co existencialismo. Pola súa banda, a produción cinematográfica da autora vincúlase á Nouvelle Vague. Como vemos, a crítica liga tanto o traballo literario coma o fílmico con dous movementos nouveau, isto é; propostas innovadoras que poñen en cuestión as formas tradicionais da arte e experimentan con novas posibilidades.

Morreu aos 81 anos de cancro. Está enterrada no Cemiterio de Montparnasse, en París.

Obras[editar | editar a fonte]

  • Les Impudents, Plon, 1943.
  • La Vie tranquille, Gallimard, 1944.
  • Un barrage contre le Pacifique, Gallimard, 1950.
  • Le Marin de Gilbaltar, Gallimard, 1950.
  • Des petits chevaux de Tarquinia, Gallimard, 1953.
  • Des journées entières dans les arbres, Le Boa, Madame Dodin, Les Chantiers, Gallimard, 1954.
  • Le Square, Gallimard, 1955.
  • Moderato Cantabile, Les Éditions de Minuit, 1958.
  • Les Viaducs de la Seine et Oise, Gallimard, 1959.
  • Hiroshima mon amour, Gallimard, 1960.
  • L'après-midi de M. Andesmas, Gallimard, 1960.
  • Le Ravissement de Lol V. Stein, Gallimard, 1964.
  • Teatre I : les Eaux et Forêts-le Square-La Musica, Gallimard, 1965.
  • Le Vice-consul, Gallimard, 1966.
  • L'Amante Anglaise, Gallimard, 1967.
  • Teatre II : Suzanna Andler-Des journées entières dans les arbres-Yes, peut-être-Le Shaga-Un homme est venu me voir, Gallimard, 1968.
  • Détruire, dit-elle, Les Éditions de Minuit, 1969.
  • Abahn Sabana David, Gallimard, 1970.
  • L'Amour, Gallimard, 1971.
  • « Ah! Ernesto », Hatlin Quist, 1971.
  • India Song, Gallimard, 1973.
  • Nathalie Granger, seguit de La Femme du Gange, Gallimard, 1973.
  • Le Camion, seguit de Entretien avec Michelle Porte, Les Éditions de Minuit, 1977.
  • L'Eden Cinéma, Mercure de France, 1977.
  • Le Navire Night, seguit de Césarée, les Mains négatives, Aurélia Steiner, Mercure de France, 1979.
  • Vera Baxter ou les Plages de l'Atlantique, Albatros, 1980.
  • L'Homme assis dans le couloir, Les Éditions de Minuit, 1980.
  • L'Eté 80, Les Éditions de Minuit, 1980.
  • Les Yeux verts, en les Cahiers du cinéma, n°312-313, junh 1980 e nòva edicion, 1987.
  • Agatha, Les Éditions de Minuit, 1981.
  • Outside, Albin Michel, 1981.
  • L'Homme atlantique, Les Éditions de Minuit, 1982.
  • Savannah Bay, Les Éditions de Minuit, 1982, 2nd edicion 1983.
  • La Maladie de la mort, Les Éditions de Minuit, 1982.
  • Teatro III : -La Bête dans la jungle, despois Henry James, adaptación de James Lord e M. Duras,-Les Papiers d'Aspern, despois H. James, adaptación de M. Duras e Robert Antelme, La Danse de mort, despois August Strindberg, adaptación de M. Duras, Gallimard, 1984.
  • L'Amant, Les Éditions de Minuit, 1984.
  • La Douleur, POL, 1985.
  • La Musica deuxième, Gallimard, 1985.
  • Les Yeux bleus Cheveux noirs, Les Éditions de Minuit, 1986.
  • La Pute de la côte normande, Les Éditions de Minuit, 1986.
  • La Vie matérielle, POL, 1987.
  • Emily L., Les Éditions de Minuit, 1987.
  • La Pluie d'été, POL, 1990.
  • L'Amant de la Chine du Nord, Gallimard, 1991.
  • Yann Andrea Steiner, Gallimard, 1992.
  • Ecrire, Gallimard, 1993.
  • La Douleur, Gallimard, 1993.
  • C'est Tout, POL, 1995.