Harold Walter Kroto

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á busca
Harold Walter Kroto
Nobel prize medal.svg
Harold Kroto 1c389 8471.sweden.jpg
Harold Walter Kroto
Datos persoais
Nacemento 7 de outubro de 1939
Lugar Wisbech Reino Unido Reino Unido
Falecemento 30 de abril de 2016 (76 anos)
Lugar Lewes
Causa Esclerose lateral amiotrófica
Residencia Reino Unido Reino Unido
Nacionalidade britanico
Cónxuxe
  • Margaret Henrietta Hunter
  • Relixión xudeu
    Actividade
    Campo
  • Química
  • Alma máter
  • Universidade de Sheffield
  • Contribucións e premios
    Coñecido por
  • descubrimento dos fulerenos
  • Premios
  • Premio Nobel de Química (1996)
  • Medalla Copley (2004)
  • Sir Harold Walter Kroto.png
    editar datos en Wikidata ]

    Harold Walter Kroto ou Harold Krotoschiner, nado o 7 de outubro de 1939 en Wisbech, Inglaterra, e finado o 30 de abril de 2016,[1] foi un químico e profesor universitario inglés galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1996.

    Traxectoria[editar | editar a fonte]

    Naceu nunha familia de inmigrantes xudeus polacos e alemáns que fuxiron da Alemaña nazi na década de 1930. Logo de estudar primaria na cidade de Bolton, estudou física, química e matemáticas na Universidade de Sheffield, onde se graduó en 1961 e doctorouse en química en 1964.

    Despois realizou estudos postdoctorais en Canadá e nos Laboratorios Bell de Nova Jersey, desde 1967 foi profesor de química na Universidade de Sussex. En 1990 foi nomeado membro da Royal Society de Londres e en 1996 foi nomeado sir por parte da raíña Isabel II do Reino Unido.

    Investigacións científicas[editar | editar a fonte]

    Interesado tanto na química orgánica como na inorgánica, desenvolveu no Laboratorio de Química da Universidade de Sussex investigacións sobre unha nova forma de cristalización xeométrica do carbono, grazas á síntese química dos fulerenos descubertos en 1988 polos químicos estadounidenses Robert Curl e Richard Smalley. Estas estruturas, compostas por dous átomos de carbono, poden ser aproveitadas, grazas ás súas excepcionais propiedades de estabilidade, na fabricación de materiais resistentes a altas temperaturas, e ata como substitutivos do silicio nos chips.

    En 1996 foi galardoado, xunto a Curl e Smalley, co Premio Nobel de Química polo descubrimento dos fulerenos.

    En 2004 foille entregada a Medalla Copley pola Royal Society.

    Notas[editar | editar a fonte]

    1. Davis, Nicola (2 de maio de 2016). "Sir Harry Kroto, Nobel prize-winning chemist, dies at 76". The Guardian (en inglés). Consultado o 3 de maio de 2016. 

    Véxase tamén[editar | editar a fonte]

    Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

    Predecesor:
    Paul J. Crutzen,
    Mario J. Molina
    e
    Frank Sherwood Rowland
    Premio Nobel de Química
    Nobel prize medal.svg

    1996
    con
    Robert Curl
    e Richard Errett Smalley
    Sucesor:
    Paul D. Boyer,
    John E. Walker
    e
    Jens Christian Skou