Alfred Werner

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Nobel prize medal.svg
Alfred Werner
Alfred Werner.jpg
Datos persoais
Nacemento 12 de decembro de 1866
Falecemento 15 de novembro de 1919
Lugar Zúric Suíza Suíza
Residencia Suíza Suíza
Nacionalidade Suíza Suíza
Cónxuxe Emma Giesker (1894)
Actividade
Campo Química
Alma máter Universidade de Zúric
Director de tese Arthur Rudolf Hantzsch, Marcellin Berthelot
Contribucións e premios
Coñecido por A configuración dos complexos metálicos transitivos.
Premios Premio Nobel de Química (1913)

Alfred Werner, nado en Mulhouse, Alsacia, antes en Alemaña, actualmente en Francia, o 12 de decembro de 1866 e finado en Zúric o 15 de novembro de 1919, foi un químico suízo, profesor da Universidade de Zúric e gañador do Premio Nobel de Química en 1913 por propor a configuración en octaedro dos complexos de transición metálica. Werner desenvolveu as bases do complexo metálico moderno. Foi o primeiro químico inorgánico en gañar o Premio Nobel, de feito o único antes de 1973.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Aos 18 anos realizou os seus primeiros experimentos químicos. Realizou os seus estudos en Karlsruhe, Zúric e París. Foi profesor de química orgánica do Politécnico de Zúric en 1895 á idade de 29 anos. Foi membro de asociacións de investigadores de Suíza, Francia, Inglaterra e Rusia.

Padeceu de Arteriosclerosis a partir de 1913 e morreu diso en 1919 en Zúric.

Investigacións científicas[editar | editar a fonte]

Werner desenvolveu no seu traballo de doutoramento as bases para o estudo dos complexos metálicos.

En 1893 enunciou a teoría da coordinación tamén chamada das valencias residuais segundo a cal os compoñentes moleculares inorgánicos actúan como un núcleo central ao redor do cal sitúanse un número definido doutros átomos, radicais ou outras moléculas segundo un patrón xeométrico sinxelo, e grazas á cal chegaron a descubrirse os isómeros de moitas combinacións metálicas. Propuxo a configuración en octaedro dos complexos de transición metálica.

En 1913 foi galardoado co Premio Nobel de Química en recoñecemento do seu traballo sobre o axuste de átomos nas moléculas polas cales abriu novas portas en investigacións anteriores e abriu novos campos de investigación especialmente en química inorgánica.

En 1914 descubriu o exol, un sal de cobalto, o primeiro composto quiral que non contiña átomos de Carbono.

Obras escritas[editar | editar a fonte]

  • Beiträge zur Theorie der Affinität und Valeur, Lehrbuch der Stereochemie (1904)
  • Ueber die Konstitution und Konfiguration von Verbindungen höherer Ordnung (1914).

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Predecesor:
Victor Grignard
Paul Sabatier
Premio Nobel de Química
Nobel prize medal.svg

1913
Sucesor:
Theodore William Richards