Química inorgánica

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Diversos compostos inorgánicos que mostran unha gran variedade de estruturas.

Química inorgánica ou química mineral é a rama da química que estuda os elementos químicos e as substancias da natureza que non posúen o carbono ordenado en cadeas; Como parte da química, investiga as estruturas, propiedades e a explicación do mecanismo das reaccións e transformacións dos elementos non orgánicos.

Os materiais inorgánicos comprenden cerca do 5% das substancias existentes no planeta Terra. As áreas de estudo en química inorgánica son a táboa periódica dos elementos, e o estudo da química de cada elemento e os seus compostos.

Diferéncianse tres grandes grupos:

Nomenclatura[editar | editar a fonte]

O nome ten a súa orixe na época en que todos os compostos do carbono se obtiñan de seres vivos; por iso a química do carbono foi denominada química orgánica. A química de compostos sen carbono, foi, polo tanto, chamada química inorgánica.

Actualmente obtéñense compostos orgánicos no laboratorio, de forma que a separación é artificial. Algunhas das substancias con carbono que entran no campo da química inórganica inclúense nalgún destes grupos:

Historia[editar | editar a fonte]

Moitos materiais inorgánicos e algúns nutrientes xa eran coñecidos na antigüidade: a obtención de metais (ouro, prata, cobre, estaño, ferro, chumbo ou mercurio) a partir de minerais, a industria cerámica, a preparación de vidro en Exipto, a produción de porcelana na China, os colorantes minerais (acetato de cobre (II), albaialde, cinabrio, auripigmento), o uso do xofre, o cal para argamasas empregadas en construcións, ademais de sales como o sal común para o preparación de alimentos, o natrón para a produción de vidro e xabóns e o alume.

Durante o período da alquimia, os métodos de preparación de ácido sulfúrico, ácido clorhídrico, ácido nítrico e auga rexia (mestura de clorhídrico e nítrico usada para disolver o ouro) xa eran coñecidos polos árabes. O proceso de fabricación de ácidos foi posteriormente mellorado de xeito significativo por Johann Rudolph Glauber a mediados do século XVI. Robert Boyle desenvolveu a súa obra magana The Sceptical Chymist, abandonando as teorías aristotélicas da alquimia e contemplando a pescuda experimental e as conclusións con base en experimentos. Georg Ernst Stahl e Johann Joachim Becher desenvolveron, en 1700, a teoria do floxisto. Esta teoría, que se mantivo durante 80 anos ata ser refutada, afirmaba que as substancias susceptíbeis de sufrir combustión contiñan floxisto, e que o proceso de combustión consistía basicamente na perda desta substancia. A causa da mala interpretación da teoría era o descoñecemento da existencia do oxíxeno. Joseph Priestley, estudando a composición do ar, percibiu a existencia dunha substancia no ar que participaba dos procesos respiratorios e promovía reaccións de oxidación de metais. A teoría de elementos de Boyle consideraba que um elemento químico era unha pluralidade de átomos idénticos e indivisíbeis. John Dalton foi o primeiro que tabulou un conxunto de pesos atómicos de elementos e Jöns Jacob Berzelius desenvolveu a linguaxe de fórmulas cunha ou dúas letras latinas para os elementos químicos.

O período seguinte foi a busca de novos elementos químicos, a determinación dos seus pesos atómicos exactos e a súa caracterización mediante reaccións con outras substancias, sendo esta unha das tarefas máis importantes da química inorgánica. Lothar Meyer e Dmitri Mendeleev ordenaron os elementos químicos polo seu peso atómico e con base na capacidade de facer enlaces químicos, orixinando a táboa periódica. Svante Arrhenius, Jacobus Henricus van't Hoff e Wilhelm Ostwald estimaron a constante de disociación dos sales, os ácidos e as bases en solucións acuosas. Alfred Werner cuestionou a validez das teorías e modelos aceptados na química orgánica, estruturando a nova química inorgánica en termos dos conceptos de coordinación e de estereoquímica. A química inorgánica passou por un período de menor actividade, que se estendeu ata despois de 1940. Entre tanto, ese foi un período de renovación conceptual, marcado polo xurdimento das teorías cuánticas. Coa segunda guerra mundial, o mundo ingresou na era atómica, marcada polo descubrimento dos elementos transuranicos e polos avances na radioquímica. A disponibilización de isótopos permitiu a realización de experimentos importantes sobre o comportamento cinético e mecanístico dos compostos inorgánicos, o que foi racionalizado por Henry Taube, en 1949, con base nas teorías de enlace. O entendemento lóxico do carácter lábil/inerte dos compostos de coordinación lanzou a semente dos mecanismos de transferencia de electróns, propostos por Taube en 1953, definitivamente consagrados co premio Nobel que se lle outorgou en 1983.

Grupos da química inorgánica[editar | editar a fonte]

Na química inorgánica existen catro grupos funcionais: óxidos, ácidos, bases e sales.[1] A súa diferenciación é simple: a partir de catro criterios descóbrese a súa función.[1]

  1. - O primeiro elemento do composto é un hidróxeno, H_ ,sendo entón un ácido. (ex: HCl , HF)[1]
  2. - Posúe OH como último elemento do composto, _OH , sendo entón unha base. (ex: NaOH , AgOH)[1]
  3. - É un composto diatómico (dous elementos), no que o último é oxíxeno, _O , sendo entón un óxido. (ex: CO , CaO)
  4. - O primeiro elemento é un metal e o segundo elemento é un non-metal, sendo entón un sal.(ex: NaCl , AgF[1]

Campo de traballo[editar | editar a fonte]

As principais ramas da química inorgánica inclúen:

A química inorgánica inclúe:

Hai moitos compostos e substancias inorgánicas de grande importancia, comercial e biolóxica. Entre eles:

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 João Urbesco e Edgard Salvador Química I - Química Geral 11ª edição Editora Saraiva.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]