Robert Huber

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á busca
Robert Huber
Nobel prize medal.svg
Robert-huber.jpg
Robert Huber
Datos persoais
Nacemento 20 de febreiro de 1937 (81 anos)
Lugar Múnic Alemaña Alemaña
Residencia Alemaña Alemaña
Nacionalidade alemán
Cónxuxe
  • Christa Essig (1960)
  • Actividade
    Campo
  • bioquímica e química
  • Alma máter
  • Universidade Técnica de Múnic
  • Contribucións e premios
    Coñecido por
  • Cristalografía e Fotosíntese
  • Premios
  • Premio Nobel de Química (1988)
  • editar datos en Wikidata ]

    Robert Huber, nado o 20 de febreiro de 1937 en Múnic (Alemaña) é un químico, bioquímico e profesor universitario alemán e gañador do Premio Nobel de Química de 1988.

    Traxectoria[editar | editar a fonte]

    Naceu en Múnic onde o seu pai, Sebastian, foi un caixeiro de banco. Foi educado no Humanistische Karls-Gymnasium desde 1947 ata 1956 e logo estudou química na Universidade Técnica de Múnic, recibindo a súa licenciatura en 1960. Posteriormente ampliou os seus estudos realizando o doutoramento en bioquímica no mesmo centro en 1972. Aquel mesmo ano foi nomeado director da Sección Bioquímica do Instituto Max Planck da cidade de Martinsried, onde o seu equipo desenvolveu métodos para a cristalografía de proteínas. Entre 1976 e 1987 foi profesor de bioquímica na Universidade Técnica de Múnic.

    Está casado e ten catro fillos.

    Investigacións científicas[editar | editar a fonte]

    En 1988 recibiu o Premio Nobel xunto con Johann Deisenhofer e Hartmut Michel. O trío foi recoñecido por cristalizar, por vez primeira, unha proteína importante para a fotosíntese das cianobacterias e por determinar a estrutura de devandita proteína mediante cristalografía de raios X. Este descubrimento foi moi importante para entender o proceso da fotosíntese, a cal é capaz de converter a enerxía luminosa en enerxía química.

    Mediante o uso de métodos cristalográficos a través de raios X determinaron a posición exacta dos máis de 10.000 átomos que compón o complexo desta proteína, conseguindo crear así a súa imaxe tridimensional. A súa investigación aumentou a comprensión xeral dos mecanismos da fotosíntese e revelou parecidos entre os procesos fotosintéticos das plantas e as bacterias.

    Véxase tamén[editar | editar a fonte]

    Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

    Predecesor:
    Charles J. Pedersen,
    Jean-Marie Lehn e Donald James Cram
    Premio Nobel de Química
    Nobel prize medal.svg

    1988
    con
    Johann Deisenhofer e Hartmut Michel
    Sucesor:
    Sidney Altman
    e
    Thomas Cech