Cemiterio de Pereiró

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Coordenadas: 42°12′31.64″N 8°44′0.72″O / 42.2087889, -8.7335333 O cemiterio de Pereiró é un camposanto do lugar de Pereiró, na parroquia viguesa de Matamá, inaugurado en marzo de 1898.

Historia [1][editar | editar a fonte]

A historia do cemiterio vai parella á prosperidade de finais do século XIX da cidade de Vigo. Con isto, a poboación aumentou, e os defuntos tamén. Ó quedar os dous cemiterios insuficientes (Picacho e Santiago), a Corporación Municipal deu inicio a un cemiterio novo e máis hixiénico no ano 1889. Óptase polo lugar de Pereiró, expropiando 121 terreos e gastando 38.604 pesetas. Faise un camposanto, panteóns, sepulturas ordinarias, foxa común e cemiterio civil con arboredo separándoos.

Tumba ós asasinados durante a Guerra Civil.

Fusilamentos de 1936[editar | editar a fonte]

Trala sublevación do 18 de xullo de 1936, o 27 de agosto, foron fusilados no cemiterio o alcalde de Vigo, Emilio Martínez Garrido, o alcalde de Lavadores, José Antela Conde, Ramón González Brunet, Waldo Gil Santóstegui, Manuel Rey Gómez, Apolinar Torres e os deputados socialistas Ignacio Seoane, Heraclio Botana e Antonio Bilbatúa Zubeldía.[2][3].

Persoeiros inhumados [1][editar | editar a fonte]

Arte funeraria[editar | editar a fonte]

No cemiterio hai varias obras do escultor Francisco Asorey González.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 Otero Rodríguez, Isaac Ángel (11/11/2013). "Historia y arte funerario del Cementerio de Pereiró de Vigo". 
  2. «"Lo más selecto" de Vigo en 1936», El País, 28 de agosto de 2008.
  3. Sentenza, páx. 99-100 en Claridade. Revista da Fundación Luís Tilve. Setembro de 2007
  4. Foi inhumada no Cemiterio de Picacho. Os seus restos foron trasladados en 1912 a Pereiró: Vida Gallega, Ano IV Número 38 - 1912 abril
  5. Os restos foron trasladados do Pereiro de Aguiar a Pereiró o 9 de agosto de 1932.
  6. 6,0 6,1 Galicia, Traslado de restos, ABC, 7 de novembro de 1924 (en castelán).

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]