Eduardo Cabello

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Eduardo Cabello
Eduardo Cabello con uniforme de gala de Ingeniero de Caminos, Canales y Puerto.jpg
Nacemento17 de abril de 1865
 Filadelfia
Falecemento26 de xullo de 1957
 Vigo
SoterradoCemiterio de Pereiró
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónenxeñeiro
CónxuxeAurora Manterola
Premiosfillo adoptivo, Gran Cruz del Mérito Naval con distintivo blanco e Orde do Mérito Civil
Eduardo Cabello firma.jpg
editar datos en Wikidata ]

Eduardo Cabello de Samano Ebrentz, nado en Filadelfia o 17 de abril de 1865 e finado en Vigo o 26 de xullo de 1957, foi un enxeñeiro, artífice do Porto de Vigo.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo de Félix Cabello de Samano y Gutiérrez de la Concha, natural de Argomilla de Cayón, Cantabria, e Luisa Ebrentz y Collins, de Nova York, afincados en Cuba, onde eran propietarios de fábricas de azucre, Eduardo naceu nos Estados Unidos de América, estando alí a familia polos estudos dos seus irmáns máis vellos.[1] Coa familia de volta en Cuba, fixo cinco anos de Bacharelato no xesuíta Colexio de Belén da Habana.[a]

Familia Cabello–Ebrentz.

En 1882, tralo pasamento da súa nai, Eduardo trasladouse a Madrid a estudar enxeñaría, aloxándose na casa do tío do seu pai, o xeneral José Gutiérrez de la Concha, Marqués da Habana, Expresidente do Consello de Ministros do Goberno de España e daquela Presidente do Senado.[1]

Foi enxeñeiro director de obras do Porto de Vigo, promotor e impulsor das instalación portuarias da súa contorna, de Bouzas a Guixar, para o que fixo un ambicioso proxecto levado a cabo en gran parte.

Finou aos 92 anos de idade e foi soterrado no Cemiterio de Pereiró.[2]

Recoñecementos[editar | editar a fonte]

Escultura de Asorey na Avenida Eduardo Cabello de Vigo.

Levan o seu nome unha rúa e a alameda lindeira, en Bouzas, Vigo,[3] onde hai unha escultura que lle dedicou Francisco Asorey.

En agosto de 1929 recibiu a Gran Cruz do Mérito Civil. Foi nomeado fillo adoptivo da cidade en xaneiro de 1930 e en outubro dese mesmo ano outorgóuselle a Gran Cruz do Mérito Naval con Distintivo Branco.[4]

O seu xenro, Amador Montenegro López Saavedra, casado coa súa filla María Luisa Cabello Manterola, compilou e transcribiu as memorias do sogro, que foron publicadas en 1991 polo Colexio de Enxeñeiros de Camiños, Canais e Portos de Madrid.[1]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. O tal colexio inda existe, en Miami, onde se trasladou en 1961, trala Revolución Cubana.
Referencias

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]