Eduardo Cabello

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Eduardo Cabello
Eduardo Cabello con uniforme de gala de Ingeniero de Caminos, Canales y Puerto.jpg
Nacemento17 de abril de 1865
Lugar de nacementoFiladelfia
Falecemento26 de xullo de 1957
Lugar de falecementoVigo
SoterradoCemiterio de Pereiró
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónenxeñeiro
CónxuxeAurora Manterola
Premiosfillo adoptivo, Gran Cruz del Mérito Naval con distintivo blanco e Orde do Mérito Civil
Eduardo Cabello firma.jpg
editar datos en Wikidata ]

Eduardo Cabello de Samano Ebrentz, nado en Filadelfia o 17 de abril de 1865 e finado en Vigo o 26 de xullo de 1957, foi un enxeñeiro, artífice do Porto de Vigo.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo de Félix Cabello de Samano y Gutiérrez de la Concha, natural de Argomilla de Cayón, Cantabria, e Luisa Ebrentz y Collins, de Nova York, afincados en Cuba, onde eran propietarios de fábricas de azucre, Eduardo naceu nos Estados Unidos de América, estando alí a familia polos estudos dos seus irmáns máis vellos.[1] Coa familia de volta en Cuba, fixo cinco anos de Bacharelato no xesuíta Colexio de Belén da Habana.[a]

Familia Cabello–Ebrentz.

En 1882, tralo pasamento da súa nai, Eduardo trasladouse a Madrid a estudar enxeñaría, aloxándose na casa do tío do seu pai, o xeneral José Gutiérrez de la Concha, Marqués da Habana, Expresidente do Consello de Ministros do Goberno de España e daquela Presidente do Senado.[1]

Foi enxeñeiro director de obras do Porto de Vigo, promotor e impulsor das instalación portuarias da súa contorna, de Bouzas a Guixar, para o que fixo un ambicioso proxecto levado a cabo en gran parte.

Finou aos 92 anos de idade e foi soterrado no Cemiterio de Pereiró.[2]

Recoñecementos[editar | editar a fonte]

Escultura de Asorey na Avenida Eduardo Cabello de Vigo.

Levan o seu nome unha rúa e a alameda lindeira, en Bouzas, Vigo,[3] onde hai unha escultura que lle dedicou Francisco Asorey.

En agosto de 1929 recibiu a Gran Cruz do Mérito Civil. Foi nomeado fillo adoptivo da cidade en xaneiro de 1930 e en outubro dese mesmo ano outorgóuselle a Gran Cruz do Mérito Naval con Distintivo Branco.[4]

O seu xenro, Amador Montenegro López Saavedra, casado coa súa filla María Luisa Cabello Manterola, compilou e transcribiu as memorias do sogro, que foron publicadas en 1991 polo Colexio de Enxeñeiros de Camiños, Canais e Portos de Madrid.[1]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. O tal colexio inda existe, en Miami, onde se trasladou en 1961, trala Revolución Cubana.
Referencias

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]