Xosé García Barbón

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
José Manuel García-Barbón Sola
José García Barbón.jpg
José Manuel García-Barbón Sola.
Nome completo José Manuel García-Barbón Sola
Nacemento 30 de marzo de 1831.
Lugar Verín.
Falecemento 7 de marzo de 1909 (77 anos).
Lugar Vigo.
Nacionalidade Galega.

Xosé Manuel García-Barbón Sola, nado en Verín o 30 de marzo de 1831 e finado en Vigo o 7 de marzo de 1909, foi un prominente empresario e mecenas do seu tempo.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Naceu no seo dunha familia rica, e de novo emigrou a Cuba, onde alcanzou o éxito nos negocios, abrindo o seu propio banco. Alí coñeceu a outro inmigrante e empresario, galego, Policarpo Sanz, co que mantivo unha gran amizade toda a súa vida. Xuntos tomaron a iniciativa da sociedade de Beneficencia Natural de Galicia e do Centro Galego da Habana. A escritora María Xosé Queizán acúsao na novela Amor de tango (1992) de actividades negreiras e de trata de brancas.

Monumento de Francisco Asorey a García Barbón.

Con 53 anos de idade, decidiu regresar a Galicia por razóns médicas. Despois de dez anos decidiu instalarse definitivamente en Vigo coa súa irmá e catro sobriños, xa que permaneceu solteiro. Alí, comezou a mercar propiedades para construír grandes edificios como o Teatro Rosalía de Castro[1] ou a Escola de Artes e Oficios, e Caridade. En 1907 fundou o balneario de Cabreiroá.

Viviu no seu pazo na Facenda Vista Alegre (situado ao lado da actual Avenida García Barbón, en Vigo), ata a súa morte en 1909.

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Escultura en Verín

Notas[editar | editar a fonte]

  1. O teatro Rosalía de Castro de Vigo ardería en 1910. Sobre as súas cinzas edificouse o Teatro García Barbón, hoxe Centro Cultural Afundación.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]