Movemento Internacional da Cruz Vermella e da Media Lúa Vermella

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Movemento Internacional da Cruz Vermella e da Media Lúa Vermella
Nobel prize medal.svg
Prince of Asturias Foundation Emblem.svg
Croixrouge logos.jpg

Bandeiras da Cruz Vermella e da Media Lúa Vermella
Presentación
Data fundación 17 de febreiro de 1863 (152 anos)
Fundador Jean Henri Dunant
Localización Xenebra, Suíza Suíza Suíza é sede do CICR e FICR, a sede das Sociedades Nacionais están en cada país
Area servida en todo o mundo
Ingresos 3600 millóns de dólares en donacións (2010)[1]
Slogan Inter arma caritas
Per humanitatem ad pacem
Páxina web http://www.redcross.int/
Premios Premio Nobel da Paz (1963)
Premio Príncipe de Asturias de Cooperación Internacional (2012)

O Movemento Internacional da Cruz Vermella e da Media Lúa Vermella máis coñecida por Cruz Vermella é unha institución humanitaria, internacional e de carácter voluntario, que reúne ao redor de 97 millóns de voluntarios en todo o mundo.[2] Fundouna en Suíza no ano 1863 Henri Dunant, e dende entón traballa en favor dos colectivos máis vulnerables e necesitados. Defende os dereitos humanos, as minorías étnicas e o medio ambiente. A Cruz Vermella fomenta a cooperación dos países máis ricos cos máis desfavorecidos.

Está formado por:

O movemento componse de varias organizacións distintas que son xurídicamente independentes entre si, pero están unidas no movemento a través duns principios básicos comúns, os obxectivos, os símbolos, os estatutos e os órganos de goberno.

Os compoñentes do Movemento, aínda que conservan a súa independencia nos límites do Estatuto do Movemento, actúan sempre de conformidade cos seus Principios Fundamentais e colaboran entre eles no desempeño das súas tarefas respectivas e para realizar a súa misión común.

Os compoñentes do Movemento reúnense cos Estados Partes nos tratados de Xenebra do 27 de xullo de 1929 ou do 12 de agosto de 1949 na Conferencia Internacional da Cruz Vermella e da Media Lúa Vermella (en diante: a Conferencia Internacional).

O Comité Internacional da Cruz Vermella (CICR) sempre tivo un recoñecido papel no desenvolvemento e a promoción do Dereito internacional humanitario (DIH). Consciente dos retos que conleva o seu pleno respecto, o CICR creou en 1996 un Servizo de Asesoramento en dereito internacional humanitario a fin de fortalecer a súa capacidade de prestar servizos aos Estados nesa materia abarcando medidas concretas e necesarias para a posta en funcionamento dos tratados de Xenebra e os seus protocolos adicionais, os diversos tratados sobre armas, o Estatuto de Roma da Corte Penal Internacional e outros tratados pertinentes.

A Cruz Vermella tamén é o emblema inicial do Movemento. A cruz vermella, xunto coa media lúa vermella e o cristal vermello sobre fondo branco, son emblemas humanitarios recoñecidos oficialmente por case a totalidade de países do mundo e o seu uso está enmarcado no Dereito Internacional Humanitario, polo que deben ser respectados en toda circunstancia, para que se poidan desenvolver as labores humanitarios nos desastres e conflitos armados.

O día 8 de maio celébrase o Día Internacional da Cruz e da Media Lúa Vermellas.

Historia[editar | editar a fonte]

Henri Dunant, o fundador da Cruz Vermella
Memorial da Cruz Vermella en Solferino.
O hospital da Cruz Vermella de Vigo pechou en maio de 2010.[3]
Unha ambulancia da Cruz Vermella en Valencia, España.

Ata mediados do século XIX non existía nos exércitos un servizo de enfermería organizado e ben establecido para atender as baixas e tampouco ningunha institución segura e protexida onde poder acomodar e atender aos feridos no campo de batalla. En xuño de 1859, o empresario suízo Henri Dunant viaxou a Italia para atoparse co emperador francés Napoleón III coa intención de discutir as dificultades que atopaba para facer negocios en Alxeria, nese momento ocupada por Francia.

Cando chegou á cidade de Solferino, a tarde do 24 de xuño, foi testemuña da Batalla de Solferino,[4] parte da segunda guerra da independencia italiana. Nun só día, ao redor de 40.000 soldados de ambos bandos morreron ou resultaron feridos no campo. Henri Dunant quedou conmocionado polas terribles secuelas da batalla, o sufrimento dos soldados feridos, e a falta case total de asistencia médica e coidados básicos. Entón abandonou totalmente o motivo orixinal da súa viaxe e durante algúns días dedicouse a axudar no tratamento e a atención aos feridos. Tivo éxito na organización da asistencia motivando á poboación local a axudar sen discriminación do bando do conflito en que estaban, usando o lema "Tutti fratelli" (Todos irmáns) acuñado polas mulleres da cidade próxima, Castiglione delle Stiviere (Provincia de Mantua).

Cando volveu a Xenebra, decidiu escribir un libro titulado Un souvenir de Solférino, que publicou co seu propio diñeiro en 1862. Enviou copias do libro ás principais figuras políticas e militares en todo Europa. Ademais de facer unha vívida descrición das súas experiencias en Solferino de 1859, abogou explicitamente a favor da creación de organizacións nacionais de socorro voluntario para axudar aos soldados feridos no caso de guerra. Ademais, instou á elaboración de tratados internacionais para garantir a protección de médicos e hospitais de campaña neutrais para os soldados feridos no campo de batalla.

O 9 de febreiro do 1863, Henri Dunant fundou en Xenebra o "Comité dos Cinco", xunto co xurista Gustave Moynier, os médicos cirurxiáns Louis Appia e Théodore Maunoir e o xeneral Guillaume-Henri Dufour, como unha comisión de investigación da Sociedade para o Benestar Público de Xenebra. O seu obxectivo era examinar a viabilidade das ideas de Dunant e organizar unha conferencia internacional sobre a súa posible aplicación. Oito días máis tarde decidiron cambiar o nome da comisión rebautizandoa como "Comité Internacional para o Socorro dos Feridos". A conferencia internacional organizada polo Comité celebrouse en Xenebra entre o 26 e o 29 de outubro do 1863, co obxectivo de desenvolver as posibles medidas para mellorar os servizos médicos no campo de batalla.

Principios fundamentais[editar | editar a fonte]

O Movemento Internacional da Cruz Vermella e da Media Lúa Vermella realiza o seu labor baixo sete principios fundamentais que rexen as actuacións desta organización, creando un vínculo de unión entre as Sociedades Nacionais da Cruz Vermella e da Media Lúa Vermella, o CICR e a FICR.

Os Principios Fundamentais garanten a continuidade do Movemento da Cruz Vermella e da Media Lúa Vermella e o seu labor humanitario.

  • Humanidade: A Cruz Vermella tenta previr e alivia-lo sufrimiento humano, traballa pola vida, a saúde e a dignidade humana. Favorece a comprensión, a cooperación e a paz duradeira entre tódolos pobos da Terra.
  • Imparcialidade: Non discrimina a ninguén pola súa nacionalidade, raza, relixión, ideoloxía ou condición social.
  • Neutralidade: Actúa sen tomar parte nas controversias de tipo político, racial, relixioso ou ideolóxico.
  • Independencia: Colabora cos poderes públicos que promoven accións humanitarias, pero mantén unha autonomía baseada nos seus principios.
  • Carácter Voluntario: A Cruz Vermella é unha insitución de socorro, voluntaria e desinteresada.
  • Unidade: En cada pais só existe unha sociedade da Cruz Vermella ou da Media Lúa Vermella, accesible para tódalas persoas en todo o territorio.
  • Universalidade: Tódalas sociedades da Cruz Vermella e da Media Lúa Vermella comparten os mesmos valores e dereitos, son solidarias entre elas e con tódolos pobos.

Promoción dos principios fundamentais e valores humanitarios[editar | editar a fonte]

  • Campañas de prevención de enfermidades.
  • Mensaxes familiares e mensaxes de boa saúde.
  • Campañas para promover o respecto á diversidade e a dignidade humana, reducir a intolerancia, a discriminación e a exclusión social.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. American Red Cross. Redcross.org. Consultado o 15 de agosto de 2013
  2. El Moviment Internacional de la Creu Roja, Cruz vermella Andorrana (en catalán)
  3. La cruz que fue la cara del hospital, artigo en Faro de Vigo (en castelán).
  4. Tucker, Spencer (2010). Battles That Changed History (en inglés). ABC-CLIO. p. 332. ISBN 1598844296. Consultado o 5 de outubro do 2015. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]