Igrexas de Pontevedra

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Igrexa de San Domingos.

As igrexas de Pontevedra son uns monumentos da cidade, as máis importantes son:

Igrexa de San Domingos[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Ruínas de San Domingos.

As ruínas de San Domingos constitúen un dos seis edificios que forman o complexo do Museo Provincial de Pontevedra. Corresponde cos restos que permanecen en pé da igrexa gótica do que no seu día foi o convento de San Domingos.

Hoxe consérvase só a cabeceira porticada, con cinco capelas correspondentes ó brazo transversal do cruceiro, mentres que a entrada ó recinto faise polo extremo oposto do cruceiro.

San Bartolomeu.

A Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra iniciou en 1889 as xestións para a súa recuperación e declaración como Monumento Nacional, e utilizou as ruínas como sede da institución. Co tempo, a Sociedade cedeu as instalacións ó Museo de Pontevedra, en 1938, e este converteu este espazo na súa Sección lapidar (arqueolóxica) e dedicouno á exposición permanente de sepulcros de persoeiros históricos pontevedreses, laudas gremiais e escudos heráldicos procedentes de enterramentos na propia igrexa e de casas nobres da cidade e da provincia.

Igrexa de San Bartolomeu[editar | editar a fonte]

Construída entre 1696 e 1714, polos xesuítas seguindo trazas realizadas en Roma. Foi a igrexa do colexio que os xesuítas posuíron na cidade entre 1650 e 1767, ano da súa expulsión de España.

É de planta rectangular e cruz latina. A súa fachada está decorada con columnas, repisas, fiestras e símbolos heráldicos dos Andrade, Aranda e Guimarei. Posúe interesantes retablos onde se da cita pezas de gran calidade atribuídas a Pedro de Mena, Bieito Silveira e Gambino. Na igrexa podemos encontrar a figura da patroa de Pontevedra, A Virxe do O.

O edificio antigo, chamado "Edificio Sarmiento", era a sede do colexio ata a expulsión dos xesuítas.

Igrexa de San Francisco[editar | editar a fonte]

San Francisco.

Construída no século XIV, esta igrexa franciscana é unha obra declarada monumento histórico-artístico en 1896. No seu interior atopase a tumba de Paio Gómez Charino , que pertence a unha das familias nobres da época.

A Igrexa foi fundada por Francisco de Asís . O edificio foi construído entre 1310 e 1360, coa axuda económica dos herdeiros de Paio Gómez Chariño.

A esta construción provocou envexa nos membros da orde dominicana , que remataran a súa igrexa dez anos antes, e que decidiron en 1380 iniciar a construción doutra igrexa máis grande que a franciscana. Este gran auxe da construción debeuse á gran cantidade de doazóns económicas de familias adiñeiradas . Despois da desamortización de Mendizábal o recinto quedou deshabitado e en 1930 o templo foi cedido por orde real.

A igrexa é de estilo gótico , e foi declarada monumento histórico-artístico en 1896. Ten planta de cruz , cunha única nave , tellado de madeira e cabeceiras con tres ábsidas poligonais, cubertas con bóvedas.

No interior , hai que destacar , a tumba de Paio Gómez Chariño e de dous matrimonios de familias nobres . Tamén é de destacar a imaxe do Nazareno (talla do século XIX) e as pinturas murais do lado esquerdo dos séculos XVI e XVIII.

Santa María a Maior.

Basílica de Santa María a Maior[editar | editar a fonte]

Pontevedra non ten catedral, é por iso que a igrexa de Santa María é considerada a principal igrexa da cidade.

Localízase no casco antigo de Pontevedra e a súa construción foi promovida por arcebispos de Santiago de Compostela e apoiada por varias familias nobres da vila, varias entidades gremiais e distintas confrarías. Construíuse seguindo os planos de Juan de los Cuetos e Diego Gil entre outros, no século XVI.

Trátase dun edificio estilo gótico con influencias do estilo manuelino portugués; destacan as súas fachadas. Está orientada cara ao oeste e presenta unha escalinata para acceder a ela. A súa estrutura é en forma de retablo. A porta sitúase no corpo central e presenta un arco de medio punto, enmarcado polas estruturas de San Pedro e San Pablo.

Inaugurouse no ano 1559 e foi designada como patrimonio da humanidade o 6 de marzo de 1931.

Peregrina.

Capela da Virxe Peregrina[editar | editar a fonte]

Consiste nunha capela de planta en forma de vieira que esta situada ao pé do Camiño Portugués.

Empezouse a construír no 1778 e tratase dunha das edificacións mais simbólicas e relevantes da cidade de Pontevedra. Está dedicada a virxe que, segundo a tradición, guiaba a os peregrinos desde Baiona ata Santiago.

Aun que a patroa de Pontevedra é a Virxe do Ó, a festa mais grande é en honor á Virxe Peregrina, e celébrase o 2º domingo de agosto, sendo unha semana enteira de festas.

A Virxe sae en procesión vestida elegantemente na súa carroza tirada por nenos, e acompañando a Virxe (sentadas na carroza) nenas vestidas de peregrinas.

Santa Clara.

Convento de Santa Clara[editar | editar a fonte]

San Roque.

Capela de San Roque[editar | editar a fonte]

Capela das Ánimas.

Capela das Ánimas[editar | editar a fonte]

San Xosé.

Igrexa de San Xosé de Campolongo[editar | editar a fonte]

A igrexa de San José, posiblemente do século XX,[Cómpre referencia] está construída sobre unha base de fermosos soportais, típicos na zona vella da cidade e chaman a atención as dúas torres que se elevan cara ao ceo, circulares. Localizada na praza da Constitución, cunha superficie de 2.665 m², supuxo un investimento de 40 millóns de pesetas, equivalente a 240.000 euros.[Cómpre referencia]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]