Casa de Correos e Telégrafos de Pontevedra

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

Coordenadas: 42°25′48″N 8°38′42″O / 42.43000, -8.64500

Pazo de Correos e Comunicacións
Pontevedra Capital Correos Entrada Principal.jpg
Edificio
TipoEdificio de correos
Estilomodernista
LocalizaciónPontevedra Galicia
PropietarioConcello de Pontevedra
Construción
Inicio1913
Remate1917
Equipo
Arquitecto(s)Carlos Gato Soldevilla

O Pazo de Correos e Telecomunicacións é un edificio histórico da vila de Pontevedra, situado entre as céntricas rúas da Oliva e García Camba, en pleno corazón comercial e financeiro da poboación. Dende a súa construción foi sede principal da compañía estatal de Correos e Telégrafos e alberga a Xefatura Provincial de Correos de Pontevedra. Diante da súa fachada principal atópase unha oliveira, que deu nome nas súas orixes á rúa da Oliva pontevedresa.

Historia[editar | editar a fonte]

A capital da provincia de Pontevedra levaba tempo aspirando a un Pazo de Correos acorde coa súa capitalidade e que fose a sede principal de Correos e Telégrafos na súa provincia. A finais do século XIX decidiuse finalmente encargar o proxecto que se materializaría na primeira década do século XX, inaugurándose o edificio no ano 1917.

No ano 1912 o concello de Pontevedra comprou os terreos por cento 115 000 pesetas. Da súa redacción foi encargado o arquitecto madrileño Carlos Gato Soldevilla autor de obras modernistas como o Pavillón do Ministerio de Fomento en Madrid. Gato Soldevilla ultimou o proxecto en 1913. A realización deste edificio foi adxudicada ao contratista madrileño Cándido Casalderrey polo importe de 348 967 pesetas, e iniciouse en 1915, finalizando dous anos máis tarde.

Por mor do seu valor histórico, a comezos do século XXI encargouse ao arquitecto tamén madrileño Enrique Solana de Quesada a redacción do proxecto de rehabilitación do inmoble.[1] Tras a súa rehabilitación reabriuse ao público en xullo de 2003.

Construción e estilo[editar | editar a fonte]

O edificio pertence ao estilo modernista que imperaba nos primeiros anos do século XX. O arquitecto expúxoo inspirándose nos edificios do Norte de Europa. Arelaba expresamente unha descrición coa Renacenza flamenga, coa distinción galega da construción en pedra.

A construción, do mesmo xeito que a maioría dos edificios de Correos españois está artellada ao redor dun atrio central de operacións sobre un vestíbulo público. Existe outro atrio máis pequeno e do redor destes atrios articúlanse todas as dependencias. O último dos tres andares dos que consta fica baixo unha cuberta crebada con lucernarios.

O edificio está realizado en granito e ten semisoto, planta terrea, dous andares e faio con lucarnas no aproveitamento baixo cuberta. Os vans do primeiro andar levan saínte nos linteis e os do último teñen linteis en arco de cortina con arco de círculo duplo. Hai un gran friso á altura do teito da planta baixa.

A entrada principal preséntase no canto a xeito de chafrán con arcos repousando en columnas clásicas e escaleiras de pedra que dan acceso a un ástrago de entrada elevado. Consta de decoración de figuras xeométricas de pedra na fachada especialmente no nivel do faio, e xanelas xeométricas en cada un dos niveis. Coroando o nivel superior por riba da entrada principal atópase o escudo en pedra da cidade.

O interior, dunha gran luminosidade, combina o uso de materiais como o vidro, a madeira e a escaiola, salientando a magnífica bóveda acristalada en cores, que conta como elemento central o escudo de Pontevedra coa súa ponte, cruceiro, antigo castelo e torre ameada. Na cuberta da sala grande na que se desenvolve a vida pública do edificio atópase unha fermosa vidreira que recolle mediante a técnica da grisalla o escudo da cidade. Son 2452 pezas de vidro que chegan a formar unha superficie de 98 m².

O escudo heráldico da cidade mide 4 metros de alto por 2,52 metros de largo e vese arrodeado por un riberete con vinte rosetóns. Rehabilitado no ano 2003, recuperou grazas ao labor da firma coruñesa Azpilcueta, todo o seu esplendor. A técnica empregada para debuxar o escudo sobre o vidro é a grisalla, na que se actúa por extirpación do pigmento, xa que a cor achégaa ao propio vidro. Ademais esta técnica procura deter a luz que atravesa o vidro creando novas sensacións no espazo.

Na decoración do vestíbulo central empregouse a pintura ao óleo en xeral e en imitacións ao bronce, o dourado, o mosaico, a cerámica e a vidreira artística.

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "El edificio de Correos volvió a la luz". Diario de Pontevedra. Consultado o 14 de maio de 2013. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Fontoira Surís, Rafael (2009): Pontevedra monumental, páx. 431. Deputación de Pontevedra. ISBN 978-84-8457-327-2

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]