A Veiga

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: A Veiga (homónimos).

A Veiga
Casa do Concello.
Situación
Xentilicio	veiguense
Xeografía
Provincia	Provincia de Ourense
Comarca	Comarca de Valdeorras
Poboación	1036 hab. (2012)
Área	290,5 km²
Densidade	3,57 hab./km²
Entidades de poboación	Lugares da Veiga
Capital do concello	A Veiga
Política (2011)
Alcalde	Edesio Yáñez Gómez (PPdeG)
Concelleiros	BNG: 0 PPdeG: 5 PSdeG-PSOE: 4 Outros: -
Eleccións municipais na Veiga
Uso do galego (2001)
Galegofalantes	97,85%
Páxina web oficial
http://www.aveiga.es/

A Veiga é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca de Valdeorras.

Segundo o IGE no ano 2010 tiña 1.075 habitantes (558 homes e 548 mulleres), 24 menos que no 2008 (1.341 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «veiguense».

Evolución da poboación de A Veiga (desde 1900 ata 2012)
1900	1930	1950	1981	2004	2009	2011	2012
6.977	6.742	6.357	3.513	1.318	1.075	{{{7}}}	{{{8}}}
Fontes: INE e IGE (Os criterios de rexistro censual variaron entre 1900 e 2004, e os datos do INE e do IGE poden non coincidir.)

Censo Total	1.036
Menores de 15 anos	51 (4,92%)
Entre 15 e 64 anos	493 (47,58%)
Maiores de 65 anos	492 (47,49%)

Xeografía

O concello pertence ó partido xudicial do Barco, e á diocese de Astorga, arciprestado da Veiga. Limita ao norte co Barco de Valdeorras, Carballeda de Valdeorras e Petín, ao sur con Viana do Bolo, ao leste coa provincia de Zamora e ao oeste co Bolo.

É o concello máis amplo da provincia, con 291 km², e unha altitude media de 1.024 metros. NO concello atópase a maior altitude de Galicia: o pico de Pena Trevinca, de 2.127 metros.

A súa xeografía pode dividirse en tres zonas diferenciadas:

As terras altas, de orixe cámbrica e precámbrica, son as situadas a máis de 1.200 metros de altitude. Abarcan a serra do Eixo (A Chaira, As Minas e Pena Cabrón), as serras do sueste (serra Calva, alto do Torno, alto do Turrideiro e alto da Corraliza) e os Montes de Ramilo.

As terras intermedias están compostas por rochas graníticas hercianas, de 1.000 a 1.200 metros de altitude. Nelas aséntanse a maior parte dos núcleos habitados, ademais da serra de San Lourenzo.

As terras baixas, con altitudes inferiores aos 1.000 metros, coinciden co leito do río Xares e a liña de falla que vai dende O Barco até Quintela de Edroso (Viana do Bolo). A rede hidrográfica é abundante, debido á copiosa pluviometría do municipio. Os principais cursos son os dos ríos Corzos, Xares e Requeixo, e os restantes son regatos con moita pendente, moi rápidos e de gran poder erosivo, dando lugar a estreitos e profundos vales e fervenzas.

A temperatura media anual é fresca, sen sobrepasar o conxunto os 8º C. A oscilación térmica é elevada, sobre todo nas terras situadas a máis de 1.300 metros. Os invernos son duros a causa das baixas temperaturas e da presenza da neve. As estacións intermedias son curtas e os veráns mornos con noites claras e frescas, sendo meses máis cálidos xullo e agosto, que alcanzan unha media de 15 ºC.

A lagoa da Serpe sitúase a 1.697 metros de altitude, no macizo de Pena Trevinca. Ten orixe glacial, e cóntase sobre ela a lenda de que todas as noites de San Xoán aparece sobre unha rocha á beira da lagoa unha fermosa princesa de cabelos negros, que durante o resto do ano permanece convertida en serpe.

Flora e Fauna

Dentro da flora atopamos extensas formación de prados silíceos con Festuca indigesta e manchas en pendentes rochosas de vexetación casmofítica. Xusto en rochais silíceos existe vexetación pioneira do Sedo-Scleranthion e do Sedo albi- Veronicion dillenii, e tamén exemplos de mato mediterráneo. Entre os bosques, sobresaen o Teixedal de Casaio (Taxus baccata) e os de castiñeiros e rebolos, incluíndo carballeiras de Quercus orocantabrica.

E entre a fauna podemos destacar entre os invertebrados, o cervo Lucanus cervus e a babosa (Geomalacus maculosus). Entre os vertebrados atoparemos réptiles de grande interese como a lagartixa leonesa ou o lagarto verdinegro. Tamén atoparemos entre os peixes especies como a troita ou as bogas; entre as aves a perdiz pardilla ou rapaces como o falcón abelleiro, a aguia culebreira europea, o aguilucho pálido, etc.

Historia

No concello hai restos castrexos (testemuña dos cales son topónimos como Castromao, Castromarigo ou O Castro de Xares), e inscricións prerromanas na Casa dos Baqueiros en Ponte. Hai tamén constancia de asentamentos defensivos da época romana no Lombo e As Silviñas, preto de Vilaboa, onde se atoparon abundantes anacos de cerámica común romana e algún resto de tégulas.

A Veiga tivo unha intensa actividade política e económica durante os séculos XVI, XVII, XVIII e principios do XIX, ao ser un pobo de realengo, pagando impostos e dependendo directamente da coroa. Isto conlevaba unha división administrativa moi diferente á das localidades valdeorresas, que eran terras de señorío. Os veciños da Veiga, ao igual ca os residentes no limítrofe concello do Bolo, pertencían á xurisdición do Bolo.

Até 1835 as terras da Veiga pertencían aos concellos de Castromarigo e Espiño, no partido xudicial de Valdeorras. A comezos do século XX posuía unha cuantiosa cabana gandeira (10.000 cabezas de vacún, 60.000 ovino-caprino, 500 cabalar) que acreditou a categoría que posuían as súas feiras e constituía a principal riqueza do país.

O 27 de setembro de 2001 o concello da Veiga foi declarado Municipio Turístico Galego polo Consello da Xunta de Galicia. En 2003 foille concedido o premio Agader da Axencia Galega de Desenvolvemento Rural ao embelecemento do medio rural pola súa rede etnográfica.

Patrimonio

A Cántara da Moura é un espazo natural ó pé do río Corzos, onde a auga, as covas, as pedras e a vexetación, conforman un dos recunchos máis especiais deste concello. As marmitas de xigante dan lugar a covas que forman un labirinto natural, e na cántara o río Corzos vai soterrado, formando unha piscina natural, sempre fresca, saíndo de novo ó exterior a través dunha porta, segundo contan, esculpida na rocha polos "mouros", en forma de cascada branca e ruidosa.

A cántara da Moura está situada nunha zona onde existen moitas covas, sendo a máis famosa a chamada "Cova dos escapados". Nesta cova refuxiáronse durante meses os escapados da Guerra Civil, pertencentes ó bando republicano, que foron moi perseguidos. A ela só se pode acceder por un pequeno burato, unicamente coñecido polos veciños da zona, ó que lle puñan unha escaleira para baixar, que quitaban unha vez que entraban. Conseguían sobrevivir semanas enteiras sen saír, grazas a que aquí o río vai soterrado e podían pescar as famosas troitas negras do río Corzos.

Galería de imaxes

Artigo principal: Galería de imaxes da Veiga.

• 

  Vista de Requeixo.

• 

  Escola

• 

  Santo André de Requeixo

Lugares da Veiga

Para unha lista completa de todos os lugares do concello da Veiga vexa: Lugares da Veiga.

Véxase tamén

Ligazóns externas

• A web da Veiga (A Veiga)
• A web de Prada (A Veiga) - Asociacion Cultural
• Web de Prada e a súa contorna natura