Beariz
| Artigo nos seus primeiros pasos. Este artigo relacionado cun concello de Galicia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel e contribúe a que a Galipedia mellore e medre. Existen igualmente outros artigos relacionados cos concellos de Galicia (nomenclátor) que precisan de revisión e nos que posibelmente tamén poidas contribuír. |
| Beariz | |
|---|---|
| Casa consistorial | |
| Situación | |
| Xentilicio[1] | bearicense (non oficial) |
| Xeografía | |
| Provincia | Provincia de Ourense |
| Comarca | Comarca do Carballiño |
| Poboación | 1205 hab. (2012) |
| Área | 56,0 km² |
| Densidade | 21,52 hab./km² |
| Entidades de poboación | 3 parroquias |
| Capital do concello | |
| Política (2011) | |
| Alcalde | Manuel Prado López (PPdeG) |
| Concelleiros | BNG: 1 PPdeG: 8 PSdeG-PSOE: 0 Outros: - |
| Eleccións municipais en Beariz | |
| Uso do galego[2] (2001) | |
| Galegofalantes | 97,00% |
| Páxina web oficial | |
| www.beariz.org | |
Beariz é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca do Carballiño. Segundo o Padrón municipal de habitantes a súa poboación en 2010 era de 1.285 persoas (1.477 en 2003). Limita cos concellos de Forcarei e A Lama na provincia de Pontevedra e Boborás, O Irixo e Avión na provincia de Ourense.
Índice |
Poboación[editar]
| Evolución da poboación de Beariz (desde 1900 ata 2012) | |||||||
| 1900 | 1930 | 1950 | 1981 | 2004 | 2009 | 2011 | 2012 |
| 2.226 | 2.744 | 2.653 | 1.460 | 1.404 | 1.285 | 1.205 | |
| Fontes: INE e IGE
(Os criterios de rexistro censual variaron entre 1900 e 2004, e os datos do INE e do IGE poden non coincidir.) |
|||||||
| Censo Total (Habitantes) | 1.205 |
| Menores de 15 anos | 52 (4.31 %) |
| Entre 15 e 64 anos | 664 (55.10 %) |
| Maiores de 65 anos | 489 (40.58 %) |
Xeografía[editar]
O concello limita ao norte co concello de Forcarei (provincia de Pontevedra), ao leste co Irixo e Boborás, ao sur con Avión e ao oeste coa Lama (provincia de Pontevedra). Ten unha altitude media de 610 m, e as súas augas verten no río Avia, afluente do Miño, sendo os seus vales abertos e orientados cara ao sur, con máis horas de Sol. Os seus cumios máis altos son Marcofán (940 m), o alto da Ruza (868 m) e a cima de Santo Domingo (848 m, lindando con Trasdomonte, en Forcarei). Todos eles pertencen á serra do Suído.
Arqueoloxía[editar]
No concello consérvanse máis dunha ducia de mámoas, monumentos neolíticos tamén chamados antas. Destes restos provén o nome do lugar das Antas, lindante co concello do Irixo. Con menos de 20 casas, chegou a formar parte de tres parroquias (Lebozán, O Regueiro e O Regueiro) tres dioceses e tres concellos distintos (Beariz, Boborás e O Irixo).
Da idade do bronce non hai vestixios, pero puido ser moi rica e florecente, dada a cantidade de metal que existe nos montes de Beariz. Da idade do Ferro destaca o castro de Magros, onde se encontraron restos de cerámica e pedras de moer gran. Da romanización consérvase parte dunha calzada romana e unha ponte sobre o río Verdugo.
Na idade media, Beariz, ao igual que toda a Terra de Montes, foi gobernada polos arcebispos composteláns a través dos Xuíces-Merinos, nomeados por eles, e que tiñan a súa sede e residencia no castro de Montes, en San Miguel de Presqueiras, onde había unha fortaleza e unha torre, das que hoxe só quedan ruínas.
Na actualidade o concello sofre un proceso de retorno de emigrantes, especialmente de México. Moitos deles regresan con grandes capitais, tratándose este dun dos concellos coa renda per-capita máis alta de Galicia.
Recursos naturais[editar]
No concello hai minas de de volframio e estaño, se ben ningunha está activa na actualidade. Durante a Segunda Guerra Mundial, axentes dos dous bandos buscaban non só apropiarse do necesario para a fabricación de pezas de artillería, senón tamén deixar ao outro bando sen esas materias primas. Así, o volframio acadou prezos moi altos, aproveitando moitos comerciantes para cobrar grandes comisións, mudando moita xente o seu oficio polo de mineiro. No concello vendíase como propio volframio obtido nas minas de Silleda, onde os labradores venderan a súa terra.
As minas de estaño deron pé á industria dos fornos de fundición, fornos artesáns que fundían o metal misturado con pedra recollida nas minas da contorna para elaborar lingotes. Os propietarios mercaban directamente aos mineiros segundo a calidade do material e a forma de pago, pero sempre a un prezo moi superior ao marcado polo goberno.
A explotación das minas foi levaba a cabo non só por compañías, senón tamén por particulares, e nas escombreiras os nenos e mulleres recollían os restos do metal, que unha vez lavado no río achegaba ás familias unha axuda ben importante durante a posguerra.
Parroquias[editar]
| Galicia | Provincia de Ourense | Parroquias de Beariz | |
|---|---|
|
Beariz (Santa María) | Lebozán (Santa Cruz) | Xirazga (San Salvador) |
Lugares de Beariz[editar]
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Beariz vexa: Lugares de Beariz.
Notas[editar]
- ↑ Véxase no Galizionario.
- ↑ Datos de 2001 publicados en 2004.
Véxase tamén[editar]
| Concellos da Comarca do Carballiño | ||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Beariz |
Boborás |
O Carballiño |
O Irixo |
Maside |
Piñor |
Punxín |
San Amaro |
San Cristovo de Cea |
||