Islam

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Este artigo amosa letras árabes. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros.

O islam (en árabe: الإسلام, ar-al_islam.ogg al-Islām ) ou islamismo é unha relixión monoteísta abrahámica cuxo dogma baséase no libro do Corán, o cal establece como premisa fundamental para os seus crentes que «Non hai máis deus que Alá[1] e que Mahoma é o último mensaxeiro de Alá».[2] A palabra árabe Allah, galeguizada como Alá, significa Deus e a súa etimoloxía é a mesma da palabra semítica El (אל), coa que se nomea a Deus na Biblia. Os eruditos islámicos definen ao islam como: «A submisión a Deus o Altísimo a través do monoteísmo, a obediencia e o abandono da idolatría».[3] O libro sagrado do islam é o Corán,[4] ditado por Alá a Mahoma a través de Yibril (o Arcanxo Gabriel). Os seguidores do islam denomínanse musulmáns (do árabe muslim مسلم, 'que se somete'). Testemuñan que Mahoma é o último dos profetas enviados por Deus e selo da Profecía.[5]

O islam, á semellanza do xudaísmo e do cristianismo, descende da tradición relixiosa do patriarca bíblico Abraham, e é clasificado como unha relixión abrahámica. O islam non nega o xudaísmo nin o cristianismo senón que considera esas relixións monoteístas como parte da súa herdanza e consideran que Adán foi o primeiro musulmán. Ademais do Corán, os musulmáns de tradición sunnita seguen así mesmo os hadices e a sunna do profeta Mahoma, que conforman o Rexistro histórico das accións e os ensinos do Profeta. Aceptan como libros sagrados a Torá (o Antigo Testamento dos cristiáns), os Libros de Salomón e os Evanxeos (o Novo Testamento). Teñen como profetas, entre outros, a Adán, Noé, Abraham, Moisés, Salomón e Xesús.

En 2010 calculábanse en case 1600 millóns de seguidores do Islam que son maioría en 49 países, arredor dun 87/90% dos musulmáns son sunnitas e o 10/13% xiítas[6]. Segundo o Vaticano, o islam (conxuntamente con todas as súas ramificacións) é a relixión máis estendida do mundo, xa que recentemente superou o número de católicos,[7] e a segunda relixión do mundo se se súmase o número de fieis das distintas confesións do cristianismo.

O islam xurdiu coa predicación de Mahoma no ano 622 na Meca (na actual Arabia Saudita). Baixo o liderado de Mahoma e os seus sucesores, o islam estendeuse rapidamente. Existe discrepancia entre os musulmáns e non musulmáns de se se estendeu por imposición relixiosa ou militar, ou por conversión dos pobos ao islam. As ensinanzas de Mahoma están contidos no Corán, ou Alcorán (Qur'an, "recitación" en árabe). Os musulmáns acreditan que Mahoma recibiu estas ensinanzas de Alá (a palabra árabe para Deus), por intermedio do anxo Xibreel (Arcanxo Gabriel) que Mahoma despois recitou para que outros pasasen a escrito, xa que era analfabeto segundo considera a tradición islámica[8], converténdose no mensaxeiro do islam[9]. Alén do Corán, inclúense entre os conceptos e prácticas relixiosas os piares do islam, cinco para os sunnitas: profesión de fe (non hai máis deus que Alá e Mahoma é o seu profeta), orar cinco veces ao día, a esmola, o xexún no Ramadán e a peregrinación á Meca que os xíis imamís inclúen entre as derivacións da fe xunto con outras prácticas; os ditos e accións de Mahoma tal como se recolle no corpus dos hadith, distintos segundo a tradición sunnita e a xiíta e que para os sunnitas conforman a sunna, que clarifican e explican as ensinanzas de Mahoma e que forman o Rexistro histórico das accións e as ensinanzas do Profeta.

Ao contrario do xudaísmo e do cristianismo, o islam non atravesou un período de gran reforma ou reformulación fundamental.

Para a maioría dos musulmáns o islam non é só unha relixión senón un xeito de vida, un sistema que dá instrucións que se relacionan con todos os aspectos da actividade humana, sexan políticos, sociais, financeiros, legais, militares ou interpersoais pero entre os crentes hai diversos graos de observancia, para uns é un asunto privado mentres para outros é a base de todo o seu sistema de relacións [10].

Etimoloxía e significado[editar | editar a fonte]

A palabra Islām, da raíz trilítera s-l-m, deriva do verbo árabe aslama, que significa literalmente ‘aceptar, renderse ou someterse‘.[11] Así, o islam representa a aceptación e sometemento ante Deus. Os fieis deben demostrar a súa submisión venerándoo, seguindo estritamente as súas ordes e abolindo o politeísmo. En palabras do arabista Pedro Martínez Montávez:

Dise habitualmente que islam significa submisión total a Deus, o que é indubidablemente certo, aínda que non é menos certo que iso corresponde á tradución de só unha parte da palabra. Queda unha segunda parte por traducir, atendendo á raíz lingüística da que deriva, que cobre o campo semántico do benestar, da salvagarda, da saúde, da paz. Quere isto dicir, sinxela e profundamente, que o crente se somete a Deus, ponse nas súas mans, porque ten a seguridade de que así se pon a salvo. Obsérvese tamén que islam e salam -que é como en lingua árabe dise paz- son termos irmáns, ao derivar ambos da mesma raíz.[12]

A palabra está dada por numerosos significados no Corán. Nalgúns versículos (ayat آيات ʾāyātun), a calidade do islam como unha convicción interna é acentuada: «A quen queira que Deus se desexe dirixir, el ampliará o seu peito ao islam». Outros versos conectan a palabra islām e dīn (traducido usualmente como 'relixión' ou 'fe'): «Hoxe, perfeccionei a súa relixión (dīn) para vostede; completei a miña bendición sobre vostede; aprobei o islam para a súa relixión.» Aínda, algunhas faccións describen o islam como unha acción de devolver a Deus, máis que soamente unha afirmación verbal de fe.

Con frecuencia confúndense os significados de palabras ou termos como árabe, musulmán, islámico e islamista, que teñen significados distintos; para aclarar os significados destas palabras poden consultarse diversas referencias bibliográficas.[13],[14],[15]

Doutrina do islam[editar | editar a fonte]

Musulmáns rezando en Bahrain

Xiíta[editar | editar a fonte]

A teoloxía xiítas contén cinco principios da relixión coñecida como Principios da relixión e ademais dos tres dos sunitas creen en outros dous, é dicir: Tawhid (Monoteísmo), Nubuwwah (Profecía), Maad (O Día da Resurrección), Imamah (Liderado), Adl (Xustiza).[16][17]

  1. A Unicidade de Deus Tawhid Na cosmovisión islámica a crenza máis importante é a crenza nun Deus Único.[18]
  2. Nubuwwah significa Profecía " Deus elixiu a algunhas persoas para guiar aos seres humanos, a quen lles deu o título de mensaxeiros.[18]
  3. Imamah (Imanato) significa Liderado e Tutela, xa sexa nos asuntos relixiosos ou mundanais sobre as persoas, en sucesión ao Profeta do Islam.[18]
  4. Adl (Xustiza) Os xiítas creen que hai un ben intrínseco ou un mal nas cousas, e que Deus mándalles facer as cousas boas e prohibelles as malas.[18]
  5. Yaum al-Qiyamah, Día da Resurrección, é a crenza na resurrección dos mortos e a vida logo da morte, é un das crenzas relixiosas fundamentais e en especial do Islam.[18]

Sunní[editar | editar a fonte]

Segundo a opinión sunní a doutrina islámica ten cinco alicerces na súa fe que forman parte das accións interiores dos musulmáns. Os alicerces principais son:

  1. A shahada (profesión de fe), é dicir, aceptar o principio básico de que só hai un Deus e que Mahoma é o último dos seus profetas.
  2. A oración.
  3. O zakat ou azaque (traducido ás veces como esmola), é dicir, compartir os recursos cos necesitados.
  4. O xaxún no mes de ramadán.
  5. A peregrinación á Meca (para quen poida) polo menos unha vez na vida.

Aos cinco alicerces da concepción sunní engaden algúns o sexto alicerce do xihad ou esforzo en defensa da fe. En termos estritamente relixiosos, enténdese fundamentalmente como un esforzo espiritual interior de cada creente por vivificar a súa fe e vivir de acordo con ela. A isto chámaselle xihad maior, mentres que existe unha xihad menor que consiste en predicar o islam ou defendelo dos ataques. Deste último concepto nace a idea de xihad como loita ou guerra que se popularizou en todo o mundo.

Ademais, conforme ao Corán todos os musulmáns teñen que crer en Deus, nos seus anxos, nos seus libros, nos seus profetas, na predestinación e na próxima vida.

Deus[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Alá.
Medallón mostrando a palabra Allah. En Santa Sofía, Estambul (Turquía).

A crenza na existencia de Deus é un principio común entre todas as doutrinas divinas, e basicamente, a diferenza substancial e fundamental entre unha persoa relixiosa -calquera sexa a doutrina que practique e un individuo materialista, radica nesta cuestión.[19]

Deus no Corán noméase a si mesmo como Allah, nome derivado da raíz semítica O. Aínda que o termo é coñecido en Occidente como referencia ao Deus musulmán, para os falantes en árabe (de calquera relixión, incluídos cristiáns e xudeus) emprégase como referencia a "Deus".[20][21][22] A crenza en Deus dentro do islam consiste en catro aspectos:

  1. Na súa existencia. Isto é o primeiro da guía do Creador ao seu servo,[23] posteriormente po las evidencias do instinto natural do ser humano, a razón, os sentidos, os signos da creación e como proba principal; os textos sagrados.[24][25]
  2. En que El é o único, nos seus actos e no dominio deste Universo, é dicir: O único Creador, Sustentador, Soberano, etc.
  3. En que El é a única divindade e sustentador das calidades divinas, polo tanto soamente El é o merecedor da adoración.
  4. Nos seus nomes e atributos: Consiste en afirmar de Deus o que afirmou de Si mesmo no Corán ou a través do profeta Mahoma, sobre os seus nomes e atributos divinos, sen distorsión, negación, ou asemellalo a algo deste mundo.[26][27]

Dado que se trata do mesmo Deus dos cristiáns e xudeus, as calidades que os musulmáns lle atribuen son basicamente as mesmas que lle atribúen aqueles, pero hai diferenzas considerables. É reseñable, con todo, que o islam, a semellanza do xudaísmo pero afastándose do cristianismo, insiste na súa radical unidade (tawhid), é dicir, que é un e non ten diversas persoas (como afirma en cambio a maioría das correntes cristiás co dogma da Trindade) no seu carácter incomparable e irrepresentable.

O islam refírese a Deus tamén con outros noventa e nove nomes, que son outros tantos epítetos referidos a calidades de Deus, tales como O Clemente (Al-Rahmān), O Apreciadísimo (Al-'Azīz), O Creador (Al-Jāliq). O conxunto dos 99 nomes de Alá recibe en árabe o nome de al-asmā' al-husnà ou ‘os máis belos nomes‘, algúns dos cales foron utilizados así mesmo por cristiáns e xudeus ou designaron a deuses da Arabia preislámica. Algunhas tradicións afirman que existe un centésimo nome que permanece incognoscible, que é obxecto de especulacións místicas, e que se define en ocasións como o Nome Inmenso (ism al-'Azam), ou como o Nome da Esencia, figura que existe igualmente no xudaísmo, e que ha ter unha gran importancia no sufismo. Outras veces, utilízase simplemente a palabra rabb (señor).

Mahoma dixo que Deus tiña 99 nomes; neste versículo do Corán menciónanse algúns:

É Alá "non hai máis deus que Deus", o Coñecedor do oculto e do patente. É o Compasivo, o Misericordioso. É Alá "non hai máis deus que Deus", o Rei, o Santísimo, a Paz, Quen dá Seguridade, o Custodio, o Poderoso, o Forte, o Sumo. ¡Gloria a Alá! ¡Está por encima do que lle asocian! É Allhá, o Creador, o Facedor, o Formador. Posúe os nomes máis belos. O que está nos ceos e na terra glorificao. É o Poderoso, o Sabio.
Corán 59:22-24.[28]

Historia do islam[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Historia do islam.
A Kaaba, na Meca, na rexión de Hejaz, actualmente Arabia Saudita, é o centro do islam. Musulmáns de todo o mundo reúnense aquí para orar xuntos.

Arabia preislámica[editar | editar a fonte]

Ao momento da súa morte no ano 632, Mahoma lograra unificar toda a península arábica.

Arabia antes de Mahoma estaba escasamente poboada por habitantes de fala árabe. Algúns eran beduinos, pastores nómades organizados por tribos. Algúns eran agricultores, que vivían en oasis no norte, ou nas áreas máis fértiles e densas no sur (no que se coñece agora como Iemen e Omán). Nese tempo, a maioría dos árabes eran seguidores das relixións politeístas, aínda que unhas poucas tribos seguían o xudaísmo, o cristianismo (incluído o nestorianismo) ou zoroastrianismo. A cidade da Meca era un centro relixioso para algúns politeístas árabes norteños, xa que contiña o muro sagrado do Zamzam e un pequeno templo, a Kaaba.

Auxe do califato (632-750)[editar | editar a fonte]

En 1187, Saladino invadiu o reino de Xerusalén e derrotou aos cruzados na batalla de Hattin.
A destrución de Bagdad en 1258 por Hulagu Kan considérase tradicionalmente o final aproximado da Idade de Ouro.

A historia do islam comeza na Arabia no século VII coa predicación do profeta Mahoma, seguida da violenta conquista dos maiores Estados da época: o imperio persa sasánida, boa parte do Imperio romano e o reino visigodo.

Omar foi sucedido por Uthman ibn Affan, outro dos primeiros seguidores de Mahoma. Baixo Uthman, o Novo califato viuse sumido nunha guerra civil á que se lle chamou a Fitna, ou desorde. Moitos dos familiares e primeiros seguidores de Mahoma estaban descontentos con Uthman, porque sentían que estaba favorecendo indebidamente aos seus parentes e actuando menos como un líder relixioso e máis parecido a un rei. Soldados rebeldes mataron a Uthman e ofreceron o liderado a Ali ibn Abi Talib, o primo e xenrro de Mahoma. O período do califato de Ali ibn Abi Talib foi aquel en que asumiu directamente a carga e dirección da comunidade. Foi unha etapa extremadamente importante para o Estado Islámico pois intentou, nun lapso de tempo moi curto, poñer en práctica a súa concepción de goberno, da sociedade civil, dos lazos que unían aos seus membros así como da súa concepción da vida doutrinaria, intelectual e espiritual da comunidade.[29] Ali morreu a mans dun asasino carixí, e os omeias reclamaron o califato. Eles lograron reter o liderado da maioría dos musulmáns por varias xeracións, pero salvo por un breve período, nunca volveron gobernar sobre un imperio islámico non dividido. A fe islámica diverxió tamén, separándose nas principais de hoxe en día: os sunnísé e os xiítas.

Na historia do islam existen diversas dinastías que se disputaron os califatos ou o liderado do islam e moitos estados islámicos que ofrecían unha mínima ou ningunha obediencia ao califa.

No entanto, o imperio dos califas abasíes e o dos turcos selxúcidas contábanse entre os máis poderosos da súa época. Logo da desastrosa derrota dos bizantinos na batalla de Manzikert en 1071, a Europa cristiá levou a cabo diversas cruzadas. Trala Primeira Cruzada, os occidentais lograron capturar e gobernar por algún tempo Xerusalén. Saladino, con todo, restableceu a unidade islámica no Oriente Próximo e derrotou aos xiítas fatimíes.

Entre os séculos XIV e o XVII, un dos máis poderosos imperios foi o Imperio de Malí, cuxa capital era Tombouctou. Con todo, esta cultura estivo profundamente pautada pola árabe (ata no idioma), non sendo realmente orixinal.

Batalla de Lepanto, vitoria da Liga Santa sobre a frota do Imperio otomán.

No século XVIII, houbo tres grandes imperios musulmáns: o otomán en torno a Turquía, Oriente Próximo, o mar Mediterráneo e os Balcáns; o safaví en Irán, Iraq, a Armenia histórica, o Cáucaso e Afganistán; e o mogol no Indostán. No século XIX, estes imperios caeran baixo a dominación do poder político e económico de Europa. Logo da primeira guerra mundial, o remanente do Imperio otomán foi dividido en protectorados ou esferas de influencia europeas. O islam e o poder político do islam experimentaron un rexurdimento no século XX, en boa medida grazas ao petróleo. Con todo, as relacións entre occidente e certo número de estados de maioría musulmá seguen sendo precarias cando non tensas.

Tempos modernos (1918-presente)[editar | editar a fonte]

Logo das perdas posteriores á primeira guerra mundial, os restos do Imperio otomán son esparcidos cos protectorados europeos. Desde entón a maioría das sociedades musulmás convertéronse en nacións independentes, e adquiriron prominencia novos temas, como a riqueza petroleira e as relacións co estado de Israel.

O islam contemporáneo[editar | editar a fonte]

Aínda que o máis famoso movemento do islam en tempos recentes foi o fundamentalismo islámico, existen diversas correntes liberais que ven como alternativa o aliñar ao islam cos tempos contemporáneos.

Este movemento non está dirixido a cuestionar os fundamentos do islam, senón que trata de aclarar malas interpretacións ou abrir paso á renovación do islam como un centro moderno de pensamento e liberdade.

A poboación musulmá actual[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Islam por país.
Países cuxa poboación musulmá supera o 10% do total (FONTE - CIA World Factbook, 2012). Os países coloreados con tons vermellos son aqueles en os que a maioría da poboación pertence a ramas do islam distintas da sunní maioritaria.

Segundo o World Factbook da CIA, no ano 2005 o islam era a segunda relixión con máis seguidores no mundo, un 19,9% da poboación mundial. É así mesmo a relixión que está crecendo máis rápidamente,[30] feito atribuíble principalmente ao maior crecemento demográfico nos países musulmáns, así como ás conversións ao islam como relixión monoteísta.

A poboación musulmá estímase que excede os 1.200 millóns de persoas. Soamente o 18% dos musulmáns son étnicamente árabes; outro 20% atópase na rexión do sur do Sahara en África, e o 30% no subcontinente indio (sumando os fieis de Paquistán, Bangladesh e a India). O país coa poboación de musulmáns máis grande do mundo é Indonesia, con case 200 millóns de fieis. Tamén hai importantes grupos musulmáns en China, Europa, Asia Central e Rusia.

En Europa, Austria foi o primeiro país en recoñecer o islam como unha das súas relixións oficiais, mentres que Francia é o país europeo con maior poboación de musulmáns: 6 millóns, que representan un 10% da súa poboación total.

O islam en Latinoamérica e España[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Islam en Latinoamérica.
Artigo principal: Islam en España.

Dise que escravos que chegaron a América cos conquistadores españois introduciron o islam nesta rexión, establecéronse en países como Brasil, Venezuela, Panamá e Colombia.[31]

En España hai ao redor dun millón de musulmáns,[32] mentres que a comunidade máis grande de musulmáns en Latinoamérica atópase en Brasil. En Arxentina está localizado o Centro Islámico Rei Fahd que é o máis grande de Latinoamérica. En Colombia a Mesquita de Omar Ibn Al-Jattab en Maicao, La Guajira; en Caracas existe a mesquita Ibrahim, en México a mesquita Dar as Salam, preto da cidade de México e no caso de Chile, a mesquita As-Salam en Santiago, a mesquita Mohhamed VI en Coquimbo e a mesquita Bilal en Iquique.

Lugares Santos[editar | editar a fonte]

Os lugares santos do islam son tres: as cidades de A Meca e Medina, así como a Mesquita de Al-Aqsa en Xerusalén.

A Meca[editar | editar a fonte]

Artigo principal: A Meca.
Masjid al-Haram.

A Meca é a cidade a onde os musulmáns polo menos teñen que peregrinar unha vez na súa vida si teñen a capacidade de facelo, [33] naa Biblia é mencionada como "Padan-aram" (Parán=Mecca),[34] nela naceu Mahoma e áchase Masjid al-Haram, onde rezar nela considérase como ter a recompesa de 100,000 oracións.[35] Nesta mesquita está localizada a Kaaba, templo construído polo profeta Abraham e o seu fillo Ismael,[36] o Pozo de Zamzam, considerado por milagroso polos musulmáns desde o tempo en que lle foi revelado a Agar, xa que prové a miles de persoas en todo o país e cada peregrino bebe del.[37] Nos arredores atópase Mina e o Monte Arafat, onde Mahoma pronunciou o seu sermón de despedida fronte a máis de 100,000 persoas e o permanecer aí está considerado como un alicerce na peregrinación.[38]

Medina[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Medina.
Masjid al-Nabawi, a mesquita do Profeta en Medina

Medina é un lugar moi querido polos musulmáns, xa que recibiu ao profeta Mahoma, cando emigró da Meca, dándolle refuxio, recibiu e aceptou a súa mensaxe, os seus habitantes foron coñecidos como os "Ansar" por acollelo e facelo vencer ao islam, temas sobre os que todos os musulmáns están de acordo.[39] Mahoma transmitiu que nela duplicase a recompensa das boas accións, unha oración na Mesquita do profeta ten a recompesa de 1.000 oracións. Tamén dixo que á súa entrada hai anxos que a protexen das epidemias e que lle prohibirán a entrada ao Falso Mesías (co nome árabe de Al-Dayal) do mesmo xeito que A Meca.[38]

Mahoma declarouna como sagrada e dixo que expulsa á mala xente como o fol da forxa expele ás impurezas do ferro, e debido á elevada posición que foi concedida a esta cidade e aos seus habitantes, informou que Deus deféndeos e maldí a todo aquel que os ameace inxustamente.[40] Aconsellou vivir e morrer nela, dixo que a fe nesta cidade volve como unha serpe volve á súa cova.[41] En Medina é onde Mahoma morreu e foi enterrado.

Mesquita de Al-Aqsa[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Mesquita de Al-Aqsa.
A mesquita de Al-Aqsa é a terceira mesquita máis sagrada do islam.

Atópase en Xerusalén, a tradición musulmá relata que é o lugar onde Mahoma ascendeu aos ceos. No ceo fóronlle presentados os profetas e coñeceu a Abraham, Moisés e Xesús entre outros. Posteriormente comunicouse con Deus interpoñéndose unha gran luz entre eles e foille establecida a oración.

A este acontecemento chámaselle Al-Israh wa Al-Miray (‘viaxe nocturna e ascensión‘), o capítulo 17 do Corán fala diso e o rezar na Mesquita de Al-Aqsa equivale a recompensa de 500 oracións.[42]

Tanto os xiítas como os suníes comparten unha certa veneración e obrigacións relixiosas cara a certos santuarios e lugares sagrados, como A Meca, Medina e Mesquita de Al-Aqsa pero a mesquita do Imán Alí e a mesquita do Imán Hussein tamén son veneradas. Logo da Meca e Medina, Nayaf e Kerbala son as cidades máis sagradas para os xiítas.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Sura 3:18
  2. Sura 48:29.
  3. Al-Uzaimin, Muhammad Ibn Saalih (1997) p. 116.
  4. Sura 4:82.
  5. Sura 36:40.
  6. Pew-Templeton Global Religious Futures Project (en inglés)
  7. Afirmou o monseñor Vittorio Formenti nunha entrevista co xornal vaticano L'Osservatore Romano. «Por primeira vez na historia, xa non estamos na cima: os musulmáns alcanzáronnos». «El Vaticano reconoce que por primera vez el islam tiene más fieles que los católicos» (en castelán)
  8. Richard Bell (1988) Introducción al Corán. Encuentro, p. 43-46 (edición orixinal en inglés de 1970 de Edinburgh University Press)
  9. Suleyman Eris (2006) Islam: Belief and Practice : a Brief Guide Somerset:Tughra Books, p. 5
  10. Hussain, Amjad e El-Alami, Kate (2005) A Guide to Islam (Faith Guides for Higher Education). School of Theology and Religious Studies. Universidade de Leeds, p. 1
  11. Islám no EtymOnLine (en inglés)
  12. Pedro Martínez Montávez: «Islam y Occidente. Juicios y prejuicios», en Pretensiones occidentales, carencias árabes, Madrid: CantArabia/Visión Libros, 2008, páx. 97.
  13. Diferencia entre árabe, musulmán, islámico e islamista. Traducinando (blog), 23 de outubro de 2013
  14. Árabe no es islámico o musulmán. Fundéu, Fundación del español urgente, 30 de abril de 2007
  15. Islámico e islamista, diferencia. Fundéu, Fundación del español urgente, 4 de febreiro de 2011
  16. Heli, Hasan (1989). Explicación de parte de undécimo 1. Teherán. p. 4. 
  17. Arberry, A. J (2015). Modern Persian Reader. p. 154. ISBN 9781107492370. 
  18. 18,0 18,1 18,2 18,3 18,4 "Islam". Islamoriente (en español). 2015. Consultado o 23 de xaneiro do 2016. 
  19. "Dios en el Islam". Islamoriente (en español). 2015. Consultado o 31 de xaneiro do 2016. 
  20. "Allah." Encyclopædia Britannica. 2007. Encyclopædia Britannica
  21. Encyclopedia of the Modern Middle East and North Africa, Allah
  22. Columbia Encyclopedia, Allah
  23. Sura 7:43
  24. Sura 30:30
  25. Al Ashqar (2003a) p.95
  26. Al-Uzaimin, Muhammad Ibn Saalih (2006) p. 10.
  27. Al Ashqar, Omar Sulaiman (2003a).
  28. Sura 59:22 -24
  29. "El IMAM ‘ALI (el Príncipe de los Creyentes)". Islamoriente (en español). 2015. Consultado o 27 de novembro do 2015. 
  30. Lista de religiones con mayor crecimiento
  31. O.I.P.A.L:Los musulmanes en Latinoamérica
  32. BBC News. "Muslims in Europe: Country guide" (en inglés). Consultado o 30 de decembro do 2015. 
  33. Muslim (1998) (1/4)
  34. H. M. Baagil (1984) p.5
  35. Muslim (1998) Tomo 3. Libro de la Peregrinación
  36. Corán 2:127
  37. Shil, Mahmoud Isma`il & `Abdul-Wahid, `Abdur-Rahman. "The Well of Zam zam". IslamOnline. Arquivado dende o orixinal o 3 de decembro de 2015. Consultado o 23 de xaneiro do 2016. 
  38. 38,0 38,1 Muslim (1998) Tomo 3. Libro de la Peregrinación.
  39. Al-Mubarakafuri (2007) p.4
  40. Muslim (1998) Tomo 3. Cápitulo: Quien quiera un mal para la gente de Medina será castigado por Alá.
  41. Muslim (1998) Tomo 3. Capítulo: Los favores de Medina.
  42. Muslim (1998) p. 102

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Al-Hashimi, Muhammad Ali (2002a). La verdadera personalidad del musulmán. Riyadh: IIPH. ISBN 9960-850-08-0. .
  • Sánchez-G. P. M. Asuero-M. Bernardini (eds.) (2007). España y el Oriente islámico entre los siglos XV y XVI (Imperio otomano, Persia y Asia central) Actas del congreso Università degli Studi di Napoli “l’Orientale” Nápoles 30 de septiembre - 2 de octubre de 2004. Estambul: Isis. ISBN 978-975-428-341-9. .
  • Al Ashqar, Omar Sulaiman (2003a). La creencia en Allah. Riyadh: IIPH. ISBN 9960-850-02-1. 
  • Al Ashqar, Omar Sulaiman (2003b). El mundo de los ángeles. Riyadh: IIPH. ISBN 9960-850-10-2. 
  • Al Ashqar, Omar Sulaiman (2003c). Los profetas y sus mensajes. Riyadh: IIPH. ISBN 9960-850-04-8. 
  • Al Ashqar, Omar Sulaiman (2003d). Designio divino y predestinación. Riyadh: IIPH. ISBN 9960-850-01-3. 
  • Al Ashqar, Omar Sulaiman (2003e). La resurrección menor. Riyadh: IIPH. ISBN 9960-850-00-5. 
  • Al-Hashimi, Muhammad Ali (2002b). La verdadera personalidad de la mujer musulmana. Riyadh: IIPH. ISBN 9960-850-13-7. 
  • Al-Mubarakafuri, Safi Al-Rahman (2008). Medina, la iluminada: Un resumen de su historia, virtudes y sitios importantes. Riyadh: Darussalam. 
  • Al-Marzuqi, Umar, (2006). Sistema económico en el islam "النظام الاقتصادي في الإسلام"p. 61-67. Riyahd: Makatabah Ar-Rushd. 
  • Al-Maududi, Abu Al'Ala (1997). Los principios del islam. Riyadh: IIPH. 
  • Al-Uzaimin, Muhammad Ibn Saalih (1997). Explanation of the Three Fundamental Principles of Islaam. Birmingham: AL-Hidayyah. ISBN 1-898649-25-1. 
  • Al-Uzaimin, Muhammad Ibn Saalih (2006). La creencia de los seguidores de la tradición profética. Riyadh: The Islamic Propagation Office in Rabwah. 
  • At-Tahawi, Abu Yafar (2007). Aquidah At-Tahawiah. Riyadh: Islamic Propagation Office in Rabwah. 
  • At-Tamimi, Muhammad (2003). Kitab A'Tawhid El monoteísmo. Riyadh: DARUSSALAM. ISBN 9960-897-62-1. 
  • Al-Tuwaijri, Muhammad Ibn Ibrahim (2004). Jurisprudencia islámica (tomo 1). Riyadh: IIPH. ISBN 9960-850-97-8. 
  • Al-Yazair, Abu Bakr (2000). La metodología del musulmán (منهاج المسلم). Medina: Ulum wa Alhikam. 
  • Balta, Paul (compilador) (1994). Islam: civilización y sociedades. Madrid: Siglo XXI de España Editores. 
  • Caudet Yarza, Francisco (1996). El islam. Barcelona: Astri. 
  • Cardini, Franco (2002). Nosotros y el islam: Historia de un malentendido. Crítica. ISBN 978-84-8432-312-9. 
  • Curtis, Patricia A. (2005). A Guide to Food Laws and Regulations. Blackwell Publishing Professional. ISBN 978-0-8138-1946-4. 
  • Delcambre, Anne-Marie (1993). El islam. Madrid: Talasa. 
  • Esposito, John (2002). What Everyone Needs to Know about Islam. Oxford University Press. ISBN 0-19-515713-3. 
  • H. M. Baagil (1984). Diálogo cristiano-musulmán. Ecuador: Centro Islámico de Ecuador. 
  • Horrie, Chris (1994). ¿Qué es el islam?. Madrid: Alianza Editorial. 
  • Michael H.Hart (1978 Revised Edition, 1992). The 100: A Ranking of the Most Influential Persons in History. Citadel. ISBN 978-0-8065-1350-8. 
  • Muhammad Ibn Ismail Al-Bujari (2000). Adab Al-Mufrad (أداب المفرد). Yubail: Dar As-Sadiq. ISBN 9960-850-13-7. 
  • Muslim, Ibn Al-Hayyay (1998-2004). Traducción al español de Sahih Muslim. Argentina: Oficina de Cultura y Difusión Islámica. ISBN 987-20945-1-9. 
  • Njozi, H. (2003). El origen del Corán. Riyadh: IIPH. ISBN 9960-850-60-9. 
  • Rahim, M. A. (2003). Jesús, un profeta del islam. Riyadh: IIPH. ISBN 9960-850-03-X. 
  • Sabq, Said (2001). Fiqh As-Sunnah. Riaydh: Al-Rushd. 
  • Salam Naaman, Raad (2011). En el nombre de Dios de las tres religiones monoteístas (Judaísmo, Cristianísmo e Islam). Alicante: Editorial Club Universitario. ISBN 978-84-9948-420-4. 
  • Salam Naaman, Raad (2012). Desvelando el Islam. León: Monte Riego. ISBN 978-84-939824-3-0. 
  • Saleh Alkhalifa, Waleed (2007). El ala radical del islam. El islam político: realidad y ficción. Madrid: Siglo XXI. 
  • Sulaimán al-´id. (2006). Sistema político en el islam "النظام السياسي في الإسلام". Riad: Madar Al-Watn Linashr. 
  • VV.AA. (1979). Las religiones en el Mundo Mediterráneo y el Oriente Próximo. Siglo XXI Editores. 
  • Waines, David (2003). El islam. Madrid: Akal Cambridge. ISBN 978-84-8323-301-6. 
  • Yaser Qadi (2006). La verdad del islam (حقيقة الإسلام). Medina: Ibn Rusdh. 

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Islam